13/03/2026
За МЕДИТАЦИЈАТА
Беше крајот на февруари, 2012 година. Петар имаше околу година и пол, и како и секој викенд, бевме во Хомбу. А јас, како и секое утро, заминав покрај реката за да медитирам. Тишината на водата и свежиот воздух создаваа чувство на длабок мир. По некое време се појави Петар, облечен во шарено џемперче, и нежно ми ја прекина медитацијата. Сакаше да се играме - а секако, неговата желба веднаш беше исполнета.
Истата година, за време на еден семинар, разговарав со учителот Свенерик Богсатер на тема медитација. Тој ми раскажа дека додека бил помлад, често медитирал седејќи во сеиза, со полузатворени очи и со длабоко, смирено дишење. Но со текот на годините, како што обврските се зголемувале, а времето и можностите за таква медитација се намалувале, почнал да сфаќа дека медитацијата не е само одредена положба на телото или техника на дишење. Таа може да биде секој миг во кој човек се релаксира, го смирува духот и го успорува сопственото дишење.
По тој разговор долго размислував на оваа тема и постепено почнав и самиот да откривам нови облици на медитација. Сфатив дека слушањето омилена музика, држењето за рака или тивкото лежење покрај личноста што ја сакаш, шетањето низ шума или работењето во градината - сето тоа носи мир и внатрешна тишина. Сето тоа, всушност, се различни облици на медитација.
Тогаш конечно вистински го разбрав советот на Свенерик сенсеи. И денес, кога немам можност за класична медитација, го применувам токму неговиот пристап: едноставно да се опуштам и да се смирам преку активноста или навиката што ме исполнува со спокојство и ми носи целосен внатрешен мир.