Zorica Nikolova

07/04/2026

To sit with another person in the depths of their pain—without trying to fix it, without rushing them—is not only a gift to them, but also one of the most powerful ways to open your own heart. A heart that learns to hold another’s suffering doesn’t simply close again.

You don’t need to be a facilitator, teacher, therapist, or healer to show up for someone in their pain. Simply being present, with an open heart, is enough. It is an act of loving kindness—offered not only to them, but to yourself as well.🌻

Да седиш со друга личност во длабочината на нејзината болка — без да се обидуваш да ја поправиш, без да ја брзаш — не е само подарок за неа, туку и еден од најмоќните начини да го отвориш сопственото срце. Срце што ќе научи да ја носи туѓата болка не се затвора така лесно повторно.

Не мора да бидеш фасилитатор, наставник, терапевт или исцелител за да бидеш покрај некого во неговата болка. Доволно е едноставно да бидеш присутен/на, со отворено срце. Тоа е чин на љубезност и грижа — не само кон другиот, туку и кон себе.🌻

07/04/2026

There is rarely a “perfect” time
to do anything. There is only the
moment we decide to take the
risk, the moment we act like we
deserve the thing we want, and
the moment we realize that not
trying would hurt more than
failing.✨️

Ретко постои „совршен“ момент
за да направиме нешто. Постојат
само моментите кога ќе одлучиме
да ризикуваме, кога ќе се однесуваме
како да го заслужуваме тоа што го сакаме,
и кога ќе сфатиме дека да не се обидеме
ќе боли повеќе отколку да не успее.✨️

07/04/2026

Somewhere along the way, rest
became something you had to earn.
You finish the week running on fumes, and even
then, stopping feels like a risk. Like the moment you let go, something will slip. Like the people who keep going are the ones who actually care.

The neuroscience says otherwise. A mind that
never fully recovers doesn't perform. It
compensates. There is a significant difference
between those two things, and you feel it in the
quality of your thinking, your patience, your ability
to be present with the people you love.

One day a week of genuine rest is not indulgence. It is maintenance. The same way you would not run a car indefinitely without a service and expect it to perform, your mind requires deliberate recovery to operate at the level you are asking of it.
This is your reminder that today counts.
Use it well by doing less than you think you should.

Send this to someone who needs permission to
stop today. They probably won't send it to
themselves.🤍

Некаде по патот, одморот стана нешто што треба да се заслужи.
Ја завршуваш неделата исцрпен/а, и дури и тогаш, запирањето изгледа како ризик. Како во моментот кога ќе пуштиш, нешто ќе се распадне. Како оние што продолжуваат без престан се тие што навистина се грижат.

Невронауката вели поинаку. Умот што никогаш целосно не се обновува не функционира оптимално — тој само компензира. Има голема разлика меѓу тие две состојби, и таа се чувствува во квалитетот на твоето размислување, твоето трпение и твојата способност да бидеш присутен/на со луѓето што ги сакаш.

Еден ден неделно на вистински одмор не е луксуз. Тоа е одржување. Како што не би возел/а автомобил бесконечно без сервис и да очекуваш да работи добро, така и твојот ум има потреба од намерно закрепнување за да функционира на нивото што го бараш од него.

Ова е твој потсетник дека денешниот ден е важен. Искористи го мудро — правејќи помалку отколку што мислиш дека треба.

Испрати го ова на некој кому му треба дозвола да застане денес. Веројатно нема сам/а да си го испрати. 🤍

26/01/2026

I want to ask you before I assume anything.
I’ll call as soon as I’m finished.
I need an hour so I can bring my best self to this talk.
I had no idea, thank you for saying something!
If it matters to you, it’s important to me.
Your feeling matter to me.
Let’s figure it out together.
I always want you to feel comfortable to ask.
What can we do differently to break that pattern?
Let’s figure out what will feel best for us both.

Room to bloom, Center for psychological counseling and psychotheraphy..

Најдобрите партнери ги знаат овие „магични“ реченици:

Сакам да те прашам пред да претпоставам нешто.
Ќе те побарам веднаш штом завршам.
Ми треба еден час за да можам најдобро да се вклучам во овој разговор.
Немав поим, ти благодарам што ми кажа!
Ако тебе ти е важно, тогаш и мене ми е важно.
Твоите чувства ми значат.
Ајде да го решиме ова заедно.
Сакам секогаш да се чувствуваш слободно да прашаш.
Што можеме да направиме поинаку за да го прекинеме тој образец?
Ајде да најдеме што е најдобро за нас двајцата.

Рум ту блум, Центар за психолошко советување и психотерапија.

26/01/2026

Studying yourself is one of the most life-changing decisions you can make.

When you learn why you react the way you do,
what you're protecting,
what you're repeating,
you stop living on autopilot.
Self-awareness becomes freedom.

Room to bloom, Center for psychological counseling and psychotheraphy

26/01/2026

It’s feeling valued.
It’s being needed.

It’s knowing someone has your back—
and being that person for them, too.
..

Што им е заедничко на здравите односи?
Чувството дека си важен/на.

Да се чувствуваш ценето.
Да знаеш дека си потребен/на.
Да знаеш дека некој ти го чува грбот —
и ти да бидеш таа личност за него/неа.

24/01/2026

"Without the aspiration for something higher and more beautiful, a man has no life. And even when he is aware of the impossibility of something he would like to achieve, he still believes in it. Just as bread and water are essential to sustain the bodily life, so is the ideal necessary to sustain a man's spiritual life. ”

Vladeta Jerotić

24/01/2026

"People are like stained-glass windows. They sparkle and shine when the sun is out, but when the darkness sets in, their true beauty is revealed only if there is a light from within."
Dr Elisabeth Kubler-Ross

Daniel Garber - Tanis, Artist’s daughter, 1915.

24/01/2026

♡

Savez društava psihoterapeuta Srbije ne postoji da bi izbrisao razlike.
Postoji da bi ih učinio vidljivim, odgovornim i međusobno uvažavanim.
Psihoterapija nije jedna škola, jedan pristup, jedan jezik.
Ona je polje različitih teorijskih tradicija, metoda i praksi koje se ne moraju slagati, ali moraju moći da razgovaraju.
Svaki psihoterapeut nosi identitet svoje škole, svog modaliteta i svog profesionalnog p**a. Taj identitet je važan i ne gubi se ulaskom u širi okvir. Ali pored njega, postoji i zajednički identitet psihoterapeuta kao profesije, koji prevazilazi pojedinačne teorijske razlike i lične pripadnosti.
Savez ne traži uniformnost.
On gradi zajednički okvir u kome različitosti ne znače haos, a pluralizam ne znači odsustvo kriterijuma. U tom okviru, lični i školski identiteti ostaju očuvani, ali se dopunjuju odgovornošću prema zajedničkoj profesiji.
U tom okviru dijalog je važniji od dominacije.
Standardi su važniji od ličnih autoriteta.
Odgovornost je važnija od pripadnosti.
Psihoterapijsku profesiju ne čuva jedna škola, jedan pristup ili jedan glas. Ona se čuva zajednički, kroz spremnost psihoterapeuta da, uprkos razlikama, misle i deluju kao profesija. Psihoterapijska zajednica može biti jaka samo ako je sposobna da misli zajedno, a ne isto.

11/01/2026

If you’re looking for a 2026 intention that truly makes a difference, let it be this:
Meet your pain with compassion, not judgment.

Imagine you’re at a party trying to make new friends.
What works better — approaching people with criticism, or approaching them with kindness?
We all know the answer: Kindness builds connection.

Yet somehow we expect this rule not to apply to the relationship we have with ourselves.
We believe we can criticize, shame, and hurt ourselves into becoming who we want to be.
But that doesn’t heal us — it damages the relationship we have with ourselves.

You can walk away from a judgmental stranger.
You cannot walk away from the judgmental voice inside you.
Real change begins not with harshness,
but with steady, compassionate attention toward yourself. 😇..

Ако бараш намера за 2026 што навистина прави разлика, нека биде оваа:
Сретни ја сопствената болка со сочувство, а не со осуда.

Замисли си дека си на забава и сакаш да запознаеш нови луѓе.
Што мислиш дека ќе биде поуспешно —
да им пристапиш со критикува, или со љубезност? Сите го знаеме одговорот:
Љубезноста создава поврзаност.

И сепак, некако очекуваме тоа правило да не важи кога се однесуваме кон себеси.
Веруваме дека ако се осудуваме доволно силно, ќе станеме подобра верзија од себе.
Но тоа не нѐ лекува — тоа го нарушува односот што го имаме со самите себе.

Од осудувачки странец можеш да си заминеш.
Од осудувачкиот глас во себе — не можеш.
Затоа вистинската промена почнува не со критика, туку со нежно, стабилно сочувство кон себе.😇

11/01/2026

Овој зимски викенд имав задоволство заедно со мојата колешка да реализираме работилница на тема: "Психофизичка превенција на повреди кај танчери."
Истата беше простор каде танчерите учат како да го слушаат телото, да го регулираат стресот и да градат сигурност во движењето.

Се потсетивме дека повредите не започнуваат само во мускулите – често почнуваат во заморот, стресот и преоптоварувањето.

Психофизичката превенција е грижа, не слабост.
Едни сте 🩶

11/01/2026

Sometimes life asks us to act.
Sometimes it asks us to wait.
Sometimes we need play.
Sometimes we need rest.

What’s hardest is not the doing —
it’s listening to what this moment is actually asking of us, especially in a world that keeps pushing us to do more, be more, produce more.

👇Deep listening — to ourselves and to others —
is what allows real change to happen.
Not force. Not pressure.
But attention.