23/12/2025
Јогата најчесто ја доживуваме како нешто лично. Како мала оддишка од светот, тивок простор, време само за себе.
Со тек на време ќе сфатиме дека таа не останува само таму, на подлогата.
Јогата многу тивко влегува и во секојдневието на работа. Не наеднаш и не наметливо, туку како нешто што полека се провлекува низ работниот ден – во начинот на кој реагираме под притисок, како зборуваме кога сме уморни и како ги носиме одлуките кога не ни е јасно што понатаму.
Во работна средина сите зборуваат за продуктивност, резултати, рокови. Ретко кој зборува за внатрешниот товар што луѓето го носат со себе секој ден. За заморот што не се решава со слободен викенд. За анксиозноста што се крие зад „се е во ред“. За исцрпеноста што тивко станува нормала.
Јогата тука не доаѓа како решение, туку како поддршка. Таа те учи да застанеш пред да изгориш. Да го препознаеш моментот кога телото и умот веќе викаат „доста“, и да не го игнорираш тоа. Те учи дека стабилноста не значи секогаш цврстина, туку и способност да попуштиш, да се приспособиш и да останеш присутен.
Кога човек е психички стабилен, работите течат поинаку. Комуникацијата станува почиста. Конфликтите помалку лични. Одлуките посмирени. А луѓето – повеќе присутни, а не само физички на работа.
За мене, јогата е начин да останеш човек во систем кој често те турка да бидеш само функција. Потсетник дека успехот нема смисла ако патот до него те испразни одвнатре.
Можеби не им треба на сите јога.
Но на сите ни треба простор да дишеме, да се собереме и да се вратиме кај себе.
А од таму, и работата, и животот течат поинаку.
#јога #јогапракса #менталнадобросостојба #психичкоздравје
#работенден #работнакултура #баланс #присутност
#оддишка #времезасебе #внатрешенмир #човечност
