09/06/2025
Колку студенти од Кочани студираат на нашиот факултет? Знаеме ли? Сме ги прашале ли како се ?
Како се справуваат со девастирачката трагедија што ги погоди? Како можеме да им се најдеме?
Оти нема некој од Кочани кој не познава некого кој што загубил некој свој.
Кога патем, ќе ги прашаш како сте, како оди, тие се смешкаат и викаат „добро е, може многу полошо“. И кога ќе го видат твојот збунет поглед, ќе ти кажат„ не знам дали знаете јас сум од Кочани“ . А гласот им трепери. Што да им кажеш на тоа, скаменето? И тие ги земаат твоите неми зборови и продолжуваат „нема што да се каже“.
А некој тагата ја убива со работа, па швајцува испити и колоквиуми. И ти си викаш, овој е супер, ништо не му треба. Но, некој не знае од кај да почне, ниту што да прави со себе и со својот ден, па не се појавува ниту на вежби, ниту на колоквиуми, ниту на испити. А ти си викаш, мрзлив е, арогантен, незаинтересиран...
Понекогаш и не мора да се каже ништо, може само да се биде тука, да се слуша, може да се праша како да се најдам. Оти кога се наоѓаме, и двете страни добиваат.
А може и да се понуди стручен разговор, може да се организираат групи за поддршка, може да се организираат туторства, менторства, дополнителни сесии, како дел од еден долг процес на зацелување на сите...
Оти, никогаш не е доцна!