What are the opening hours?

Monday 09:00 - 21:00 Tuesday 09:00 - 21:00 Wednesday 09:00 - 21:00 Thursday 09:00 - 21:00 Friday 09:00 - 21:00 Saturday 08:00 - 21:00 Sunday 08:00 - 21:00

http://self.mk/sto-e-hipnoterapija

SELF, Улица Валандовска Св13A/30, Skopje (2026)

30/01/2026

ДИТ хипнотерапија

Од практичен аспект, ДИТ хипнотерапијата и аналитичката психологија на Карл Густав Јунг се среќаваат во една клучна точка, довербата, дека психата знае што прави. Симптомот не се третира како грешка што треба да се елиминира, туку како смислен одговор на внатрешен конфликт кој сè уште не е освестен.

Во ДИТ хипнотерапијата, терапевтот не работи со готови интерпретации или директивни сугестии. Наместо тоа, клиентот се води кон состојба на фокусирана свесност во која може директно да стапи во контакт со внатрешните содржини, телесни сензации, слики, емоции, импулси. Овој процес во суштина е практична форма на јунговското активно имагинирање.

Кога клиент доаѓа со анксиозност, страв или психосоматски симптом, прашањето не е како да го снема ова, туку што претставува ова во мојот внатрешен свет. Симптомот често се појавува како симбол, притисок, тежина, глас, фигура и токму преку тој симбол психата ја изразува својата потреба за рамнотежа.

Јунг зборуваше за сенката како дел од личноста што е оттурнат, но не исчезнат. Во ДИТ процесот, сенката не се анализира од дистанца, туку се доживува. Кога ѝ се дава простор и респект, таа ја губи потребата да се манифестира преку симптом.
Практично гледано, ова значи дека исцелувањето не доаѓа од контрола, туку од интеграција.
Клиентот не се ослободува од делови од себе, туку ги препознава, разбира и вклучува во свесниот живот. Токму тоа Јунг го нарече индивидуација, процес на станување целосен, а не совршен.

ДИТ хипнотерапијата, во тој контекст, не е техника за брзо олеснување, туку метод за длабинска работа со смислата на симптомот. Таа не ја заменува аналитичката психологија, туку ја преведува во живо искуство, таму каде што несвесното не се толкува, туку се слуша.

27/01/2026

КОГНИТИВНИ ДИСТОРЗИИ гласови на Сенката

Од јунговска перспектива, когнитивните дисторзии не се само грешки во размислувањето. Тие се симптоми на психички процеси што бараат внимание. Кога умот искривува, тој не лаже случајно тој зборува на симболичен јазик.

Карл Густав Јунг нè учи дека психата не е рационална машина, туку жив систем составен од свесно, несвесно и колективни архетипи. Во таа динамика, когнитивните дисторзии често се гласови на Сенката, оние делови од нас што сме ги потиснале, одбиле или никогаш не сме ги живееле.

Кога мислата вели „Јас сум неуспех“, тоа не е логички заклучок, туку активиран комплекс. Комплексот според Јунг е автономна психичка содржина полна со емоција. Тој не размислува, туку реагира. Когнитивната дисторзија е неговиот јазик.

Црно-белото размислување во јунговска смисла често произлегува од несвесен конфликт меѓу Персоната и Сенката. Персоната сака да биде добра, успешна, прифатена. Сенката го носи спротивното слабоста, сомнежот, агресијата, стравот. Кога тие две не се во дијалог, психата се цепи. Или сум совршена, или сум ништо.

Катастрофизацијата може да се гледа како архетипски страв од хаосот. Несвесното предупредува, нешто е загрозено. Но кога свесното нема контакт со тој страв, тој се појавува како претерана ментална слика за пропаст. Не затоа што катастрофата е реална, туку затоа што внатрешната рамнотежа е нарушена.

Особено значајна е проекцијата, јунговскиот корен на многу когнитивни дисторзии. Кога мислиме дека другите нè осудуваат, нè отфрлаат или нè презираат, честопати гледаме надвор она што не можеме да го поднесеме внатре. Несвесната мисла не гласи, тие мислат лошо за мене, туку, јас не можам да се соочам со сопствениот внатрешен судија.

Од оваа перспектива, когнитивната дисторзија не е непријател, туку покана кон индивидуација. Таа укажува каде свесното Јас е одвоено од подлабоката психичка вистина. Колку повеќе се бориме против дисторзијата со позитивни мисли, толку повеќе таа се зацврстува во сенка.

Јунговскиот пристап не прашува, како да ја поправам мислата? туку, кој дел од мене зборува преку оваа мисла? Кога ќе се задржиме со мислата, без веднаш да ја коригираме, почнуваме да слушаме. Зад јас сум недоволна, можеби стои неприфатена ранливост. Зад сè ќе пропадне, страв од промена. Зад тие ме одбиваат, длабока потреба за припадност.

Интеграцијата, а не елиминацијата, е лекот. Кога Сенката е видена, таа ја губи потребата да вика преку дисторзии. Тогаш мислите стануваат помалку апсолутни, а психата попространа.
На крајот, когнитивната дисторзија е како сон во будна состојба. Таа не бара да ѝ се верува буквално, туку да се разбере симболички. А секоја таква разбирачка средба е мал чекор кон целината.

25/01/2026

НЕМОЖЕШ ДА ПОБЕГНЕШ ОД СЕБЕ

Постои една тивка заблуда што сите ја носиме барем еднаш во животот, дека ако смениме град, луѓе, работа или љубов, ќе се спасиме од тежината што нè притиска одвнатре. Како да можеме да се одјавиме од сопствената душа, како од стар профил на социјалните мрежи. Но вистината е поедноставна и поболна: од себе не се бега.

Каде и да одиш, ти одиш со себе. Со истите стравови, истите рани, истите незавршени разговори што ги водиш во тишина. Можеш да ги замолчиш на кратко, со бучава, со луѓе, со обврски, но тие знаат да чекаат. Трпеливо. Како сенка што не исчезнува со менување на светлото.

Често мислиме дека проблемот е надвор, во другиот, во системот, во околностите. И да, светот знае да биде суров. Но она што најмногу нè боли обично е судирот со сопствената вистина. Со она што го одложуваме да го признаеме. Со улогите што ги играме за да бидеме прифатени, додека полека се оддалечуваме од тоа кои сме.

Бегањето од себе има многу форми. Постојана зафатеност. Иронија наместо искреност. Цинизам наместо ранливост. „Јас сум добро“ кажано со насмевка што не стигнува до очите. Но телото памети. Психата памети. И еден ден, кога ќе застанеш од умор или од храброст, сè што си избегнувал ќе побара да биде видено.

И тука е пресвртот што ретко го слушаме. Тоа не е казна. Тоа е покана. Покана за средба со себе без маски. За да го слушнеш она што долго тропало, не за да те уништи, туку за да те врати дома.

Самоспознавањето не е удобен процес. Понекогаш боли повеќе од бегството. Но само таму има вистинска слобода. Не слобода од проблеми, туку слобода да не се лажеш. Да не се делиш на јавно и тајно јас. Да бидеш цел.

Не, не можеш да побегнеш од себе. Но можеш да престанеш да бегаш. И во тој момент, кога ќе застанеш и ќе се свртиш кон она што те чека, ќе откриеш нешто неочекувано: дека најстрашното место на светот понекогаш е и единственото каде што можеш да се излечиш.

Затоа што патот не води надвор. Патот води навнатре.

23/01/2026

СТРАВ ОД НАПУШТАЊЕ

Стравот од напуштање ретко вика. Почесто шепоти. Се крие зад "само сакам сигурност“, зад прекумерна грижа, љубомора, или потреба постојано да бидеме потврдени. А понекогаш се маскира и како рамнодушност наречена „Не ми треба никој“.

Од јунговска перспектива, стравот од напуштање е дел од сенката, оној потиснат дел од психата што го носи нашето најрано искуство на губење, одбивање или емоционална празнина. Не мора да значи дека некој навистина нè напуштил.
Понекогаш доволно е чувството дека не сме биле навистина видени.

Овој страв најчесто се раѓа рано. Детето учи дека „Љубовта може да исчезне“. Подоцна, возрасниот не го памети настанот, но го носи телесното знаење. Затоа реагира несразмерно, порака без одговор станува доказ за отфрлање, мала дистанца се доживува како крај. Несвесното не живее во сегашноста, за него, старата болка сè уште трае.

Јунг би рекол дека проблемот не е во стравот, туку во идентификацијата со него. Кога веруваме дека сме нашиот страв, тогаш почнуваме да живееме од место на одбрана, контролираме, се прилепуваме, или бегаме пред да бидеме оставени. Така, парадоксално, го предизвикуваме токму она од кое најмногу се плашиме.

Патот кон исцелување не оди преку уверување дека сè ќе биде во ред, туку преку средба со сенката. Да се прашаме, кој дел од мене се плаши дека не е доволно вреден за да останат? Кога му даваме глас на тој дел, тој престанува да управува од темнина.

Стравот од напуштање не е слабост. Тој е траг од врска што некогаш била прекината прерано. Кога ќе го препознаеме, можеме да престанеме да го бараме спасот надвор и да почнеме да го градиме внатре. А тогаш, односите не се место каде молиме да нè задржат, туку простор каде слободно избираме да останеме.

17/01/2026

ОТПОРОТ КАКО САМОСАБОТАЖА
Кога клиентот ја тестира рамката

Во терапијата, тестирањето на рамката не е банален прекршок на правила, туку психичка порака. Кога клиентот доцни, бара исклучоци, пишува пораки надвор од договореното време или ја релативизира структурата, тој не го тестира терапевтот, тој ја тестира можноста за сопствена промена.

Од јунговска перспектива, рамката е симбол на контењерот на психата. Таа ја претставува границата меѓу свесното и несвесното, меѓу хаосот и редот. Кога рамката се напаѓа, тоа е знак дека несвесното се плаши од интеграција.

Клиентот кој ја нарушува рамката честопати носи длабока амбивалентност. Истовремено сака да биде виден и да избегне да биде навистина согледан. Тестирањето станува форма на отпор, не агресивен, туку заштитен. Психата вели, „Ако рамката падне, јас не морам да се соочам со она што боли.“

Но, тука се случува парадоксот. Обидот да се „надмудри“ рамката е всушност самосаботажа. Клиентот си го одзема токму она што му е најпотребно, стабилноста во која може да се појави вистината. Во јунговска смисла, ова е дејство на Сенката, делот кој не верува дека редот може да биде безбеден, затоа што во минатото редот бил поврзан со казна, студ или напуштање.

Важно е да се каже, терапевтот не е измамен. Намерата е прочитана. Не интелектуално, туку афективно. Телото на терапевтот, контратрансферот, полето, сите знаат кога рамката се тестира не од незнаење, туку од страв од трансформација.

Кога терапевтот ја држи рамката мирно и без морализирање, се случува клучниот јунговски момент. Клиентот првпат се среќава со граница која не го понижува и не се распаѓа. Тогаш отпорот постепено се разоткрива како болка, а не како „лошо однесување“.

И токму тука започнува индивидуацијата. Не кога рамката е скршена, туку кога е издржана. Клиентот учи дека не мора да ја уништи структурата за да постои. Дека може да биде виден без да тестира. Дека границата не е непријател, туку сад во кој психата конечно може да се собере.

Во терапијата, оној што ја напаѓа рамката не го напаѓа терапевтот. Тој се брани од сопствената вистина. А терапевтската работа започнува токму таму каде што рамката останува цврста, а човекот конечно може да се појави.

16/01/2026

Несвесното и потсвесното, јасно разграничување во психотерапијата Во секојдневниот говор, поимите несвесно и потсвесно често се користат како синоними. Во психот....

12/01/2026

Постои еден вид заробеност што изгледа како слобода. Заробеност што е општествено наградена, културно охрабрена и често погрешно наречена „зрелост“. Карл Густав ....

08/01/2026

ЗБОРОВИТЕ што зборуваат за нас сами

Зборовите никогаш не се само зборови. Особено кога зборуваме премногу, кога мислите се таложат како бранови што не се стишуваат. Јунг би рекол дека непрекинатото зборување е како прозорец кон нашата душа, но не прозорец за случајните минувачи. Тоа е прозорец што го чита оној кој знае да види под површината: терапевтот, психотерапевтот, или самиот човек кога ќе се обиде да се сослуша.

Често, човекот што зборува премногу не е само зборник на случувања. Тој е човек кој се обидува да го прикрие стравот, несигурноста, срамот или болката. Јунг би рекол дека токму прекумерното зборување е фасада на сенките, делови од личноста што се чувствуваат отфрлени, неприфатени или „опасни“ за свесното јас.

Замислете жена на средни години што непрестајно зборува за секој детал од денот, за децата, за комшиите, за старите сеќавања. На прв поглед, тоа е само зборување. Но ако внимателно слушате, ќе забележите нешто повеќе: делови што се плаши да бидат видени, делови што лажат за да се заштитат, и делови што знаат, но се чувствуваат беспомошни. Јунговски, тоа се комплексите што бараат интеграција.
Непрекинатото зборување станува начин да се изразат, да се освестат, и на крајот да се трансформираат.

Непрекинатото зборување не е нарушување кое треба да се „искориени“. Таа е како река што не знае каде да се насочи. Терапевтот е како искусен водич што ја чита насоката на водата: каде се запира, каде се турка, каде е плитка, а каде е длабока. Преку внимателно поставени прашања, преку тишина и повторување на зборовите, таа непрестајна река може да се насочи кон себеспознавање.

Јунг го нарекува тоа процес на интеграција на сенките. Кога деловите што зборуваат премногу ќе бидат сослушани, препознаени и прифатени, тие се смируваат. Прекумерното зборување се трансформира од хаотичен поток на зборови во јасен пат кон внатрешна хармонија. И, како што често велиме во терапијата, тишината после прекумерното зборубање не е празнина, таа е простор за состанок со себе.

Секој што зборува премногу, всушност, има што да каже, само што понекогаш зборовите сами го водат, а не обратно. Јунговски, тоа е прилика да се сретнеме со сопствените анима и анимус, со сенките што не сме ги прифатиле, и со комплексите што ни ја одзеле енергијата. Прекумерното зборување е како огледало што не лаже, ако го гледате внимателно, ќе видите што лежи под површината.
И така, следниот пат кога некој ќе зборува без престан, нека не ви се чини тоа досадно или непотребно. Тоа е повик повик за внимателно слушање, за препознавање, за трансформација. Зборовите не се само звук. Тие се душата што сака да биде видена.

05/01/2026

ЧОВЕКОТ ШТО МИСЛИ ДЕКА ЗНАЕ и симболите што го демантираат

Во „Човекот и неговите симболи“, Јунг тргнува од една непријатна, но ослободувачка претпоставка, човекот не знае што навистина мисли. Свесниот ум оној што зборува, објаснува, се оправдува е само врвот на ледениот брег. Под него живее несвесното, а неговиот јазик не е логиката, туку симболот.

Современиот човек има проблем со симболите. Тој сака сè да биде јасно, измерливо, директно. Симболот му делува како нешто магловито, детско, ненаучно. Но токму тука Јунг прави пресврт симболот не е украс на мислата, туку нејзин извор. Тој не е шифра што треба да се дешифрира еднаш засекогаш, туку жив процес што го поврзува свесното со она што не може директно да се каже.

Сонот, митот, религиозната слика, уметничкиот мотив, сите тие се обиди на психата да зборува таму каде што разумот молчи. Кога човек сонува, тој не фантазира случајно. Несвесното не лаже, но ниту објаснува. Тоа покажува. А она што го покажува често е токму она од кое егото бега.

Јунг инсистира дека симболот не смее да се редуцира. Кога велиме „ова значи тоа“, ние го убиваме симболот. Симболот е жив токму затоа што значи повеќе отколку што можеме да изговориме. Тој е мост меѓу познатото и непознатото, меѓу она што сме и она што допрва треба да станеме.

Во оваа смисла, „Човекот и неговите симболи“ не е само книга за соништа или психологија, туку критика на модерната ароганција. На уверувањето дека сме рационални, автономни и целосно свесни суштества. Јунг тивко, но упорно покажува дека токму таму каде што мислиме дека сме најбудни, често сме најслепи.

Симболите нè вознемируваат затоа што не нè прашуваат за дозвола. Тие се појавуваат во сонот, во повторливите животни ситуации, во ирационалните реакции, во колективните опсесии. Кога општеството се дави во површна среќа, во спектакли и масовни прослави, Јунг би рекол, симболите се потиснати, но не исчезнати. Тие се враќаат како симптоми.

Индивидуацијата, централниот процес кај Јунг, започнува токму тука, кога човек престанува да ги третира симболите како нешто што треба брзо да се објасни и почнува да ги слуша. Не за да ги разбере, туку за да дозволи да го променат.

Човекот и неговите симболи нè потсетува на една заборавена вистина, психата не сака да биде контролирана, туку признаена. А симболот е нејзиниот најискрен говор. Кој го игнорира, живее поплитко отколку што мисли. Кој се осмелува да го следи, ризикува, но добива длабочина.

А можеби токму тоа е најголемиот страв на модерниот човек. Не хаосот, туку длабочината.

04/01/2026

ПОВРШИНСКИ ОБЛИЦИ НА СРЕЌА

Во одредени периоди од годината, среќата станува задолжителна. Таа се слави, се прикажува, се објавува. Колективните прослави, празници, масовни веселби, национални или религиски ритуали, нудат готова форма на радост во која поединецот лесно се вклопува. Но, токму тука Јунг би застанал и би прашал, дали оваа среќа е доживеана или само усвоена?

Според Јунг, човекот живее помеѓу две сили, колективното несвесно и процесот на индивидуација. Колективното несвесно нè поврзува преку архетипови, мајката, херојот, празникот, обновата. Прославите се архетипски силни, тие симболизираат нов почеток, победа над хаосот, враќање на смислата. Но, проблемот не е во симболот, туку во неговата употреба.

Кога среќата се живее исклучиво преку колективниот ритуал, таа останува површинска. Таа не произлегува од внатрешна интеграција, туку од привремено растворање на индивидуалната болка во масата. Во толпата, поединецот не мора да се соочи со својата сенка. Таа се потиснува со музика, со алкохол, со смеа, со „треба да ми е убаво“.

Јунг јасно укажува дека потиснатото не исчезнува. Сенката, сите оние делови од нас што не се вклопуваат во општествено прифатливата слика, се враќа токму по завршувањето на прославата. Често, по најгласната веселба доаѓа тивка празнина. Не затоа што празникот бил лош, туку затоа што бил заменик.

Колективната среќа нуди идентификација „И јас сум дел од ова“. Но, индивидуацијата бара диференцијација „Кој сум јас, надвор од ова?“ Во јунговска смисла, вистинската среќа не е континуирана еуфорија, туку чувство на внатрешна согласност, дури и кога има болка, конфликт или тага.

Проблемот на современиот човек не е што слави, туку што верува дека славењето е доволно. Колективните прослави стануваат маска зад која се крие избегнувањето на личната одговорност за сопствениот внатрешен живот. Наместо прашањето „Што ми значи овој празник за мене?“, се поставува „Како изгледам додека го славам?“.

Јунг не би ги отфрлил ритуалите. Напротив, тој би рекол дека тие се неопходни. Но, само ако се доживеани свесно. Прославата како симбол може да биде врата кон внатрешна трансформација, ако поединецот не се изгуби во неа, туку се врати од неа со прашања, не само со фотографии.

Среќата што не го допира несвесното е краткотрајна. Среќата што не ја вклучува сенката е кревка. А колективната среќа, ако не е поврзана со лична работа врз себе, останува само површински облик.
Во крајна линија, прашањето не е дали славиме, туку дали знаеме зошто. И уште поважно, што останува со нас кога музиката ќе замолкне.

01/01/2026

🌲ДОБРОДОЈДОВТЕ ВО НОВАТА ГОДИНА🌲

Поновогодишната еуфорија е колективно прифатена форма на самоизмама. Таа ветува нов почеток без внатрешна цена. Во јунговска смисла, тоа е момент кога колективното несвесно го активира архетипот на преродба, но егото го користи како алиби, „времето ќе смени сè“, наместо „јас ќе се соочам со себе“.

Истата динамика се појавува и во психотерапијата, само во посуптилна форма. Манипулацијата ретко е свесна. Таа најчесто е одбрана на егото од средбата со сенката. Клиентот не доаѓа за да се промени, доаѓа за да ја зачува својата внатрешна структура, а терапијата ја користи како доказ дека „работи на себе“.

Во јунговската анализа, терапевтот многу рано знае дали клиентот навистина ќе работи. Не по зборовите, туку по отпорите. По доцнењата. По повторувањето на истите приказни без афект.
По интелектуализацијата, по шармот, по улогата на „добар клиент“. Сето тоа се облици на манипулација, обиди несвесното да се држи на дистанца, а терапијата да остане ритуал, не процес.

Поновогодишната еуфорија е колективна верзија на истото, многу емоција, малку одговорност. Се зборува за нови цели, но не и за цената што тие цели ја бараат. Во терапијата, клиентот сака промена без загуба, без распад на старите идентитети, без тага, без вина, без страв. Кога терапевтот не ја „испорачува“ таа илузија, тогаш се јавува разочараност, или напуштање.

Јунг јасно укажува, несвесното не се интегрира со договор, туку со искрен судир. Отпорот е точката каде што почнува работата. Кога клиентот манипулира, тој всушност сведочи дека е блиску до нешто опасно за егото, нешто што може да го смени. Прашањето не е дали има манипулација, туку дали таа ќе биде разоткриена.

По празниците, како и по првите неколку сеанси, еуфоријата спласнува. Тогаш останува само едно прашање, дали човекот ќе продолжи без магијата? Дали ќе ја преземе личната одговорност за сопствените повторувања, или ќе побара нов ритуал, нов датум, нов терапевт?

Поновогодишната еуфорија и манипулацијата во терапијата имаат иста функција, да ја одложат средбата со сенката. А токму таму, каде што егото сака да избега, почнува вистинската промена

31/12/2025

🌲НОВОГОДИШНА ЕУФОРИЈА🌲
Колективното несвесно и илузијата на новиот почеток

Ноќта меѓу старата и новата година секогаш носи посебна возбуда. Улиците светат, часовникот се брои наназад, луѓето се гушкаат со чувство дека „нешто“ мора да се смени. Таа еуфорија не е случајна ниту индивидуална, таа е архетипска. Во јунговска смисла, Новата година е активирање на длабок слој од колективното несвесно: митот за обновата, за повторното раѓање, за „чистиот почеток“.

Во колективното несвесно живее архетипот на смртта и повторното раѓање. Старата година симболички умира, новата се раѓа. Тоа е истата шема што ја гледаме во античките митови, религиозните ритуали и сезонските празници. Човекот не ја слави календарската промена, тој ја слави можноста да избега од товарот на сопствената психичка историја, макар и за една ноќ.

Еуфоријата доаѓа од фантазијата дека времето само по себе има трансформативна моќ. „Од утре ќе бидам друг човек“, „од Јануари сè почнувам одново“. Во јунговска перспектива, ова е проекција, несвесната желба за промена се проектира врз датумот, наместо да се преземе како внатрешна работа. Колективот го држи поединецот во илузија дека промената може да се случи без соочување со сенката.

Сенката, како што вели Јунг, не исчезнува со шампањ и огномет. Напротив, таа се повлекува за момент, замолчена од колективниот ритуал. Но веднаш по празниците, таа се враќа со уште поголема сила, истите навики, истите односи, истите внатрешни конфликти. Тогаш еуфоријата се претвора во тивка празнина или во цинизам, „ништо не се менува“.

Новогодишната еуфорија има и друга, подлабока функција. Таа покажува дека човекот сè уште копнее по смисла, по ред, по трансценденција. Колективното несвесно нè потсетува дека животот не е само низа на денови, туку приказна со циклуси. Проблемот не е во еуфоријата, туку во тоа што ја користиме како замена за индивидуација.

Во јунговска смисла, вистинскиот „нов почеток“ не доаѓа на 1 Јануари, туку во моментот кога човекот ќе се осмели да го погледне сопствениот внатрешен хаос. Кога ќе ја признае сопствената одговорност за повторувањата во животот. Кога ќе престане да чека колективен ритуал за да започне лична промена.

Новата година не е магичен праг. Таа е огледало. Во неа гледаме колку силно сакаме да се преродиме, но и колку се плашиме од вистинската работа што таа преродба ја бара. Колективното несвесно нè повикува, но индивидуацијата останува личен, често болен, пат.
Еуфоријата поминува. Прашањето е, што правиме кога ќе стивне музиката?

СРЕЌНА НОВА💖

SELF

30/01/2026

27/01/2026

25/01/2026

23/01/2026

17/01/2026

16/01/2026

12/01/2026

08/01/2026

05/01/2026

04/01/2026

01/01/2026

31/12/2025

Address

Opening Hours

Telephone

Website

Alerts

Contact The Practice

Shortcuts

Share

Monday	09:00 - 21:00
Tuesday	09:00 - 21:00
Wednesday	09:00 - 21:00
Thursday	09:00 - 21:00
Friday	09:00 - 21:00
Saturday	08:00 - 21:00
Sunday	08:00 - 21:00