11/04/2026
ХҮҮХДИЙН УРАЛДААН:
Дэлхийн шилдэг боловсролын системүүд (Финланд, Сингапур,Эстони гэх мэт ) уралдуулах буюу эрэмбэлэх тогтолцооноос татгалзаж эхэллээ.
Монгол хүүхдүүдийн дунд зохион байгуулагдаж буй тэмцээн уралдаанууд нь хүүхдийн сэтгэхүй, танин мэдэхүйн хөгжилд эерэг болон сөрөг олон талт нөлөө үзүүлдэг. Орчин үеийн боловсрол судлал болон тархи судлалын үүднээс авч үзвэл дараах үндсэн чиглэлүүдээр нөлөөлж байна.
Дэлхийн шилдэг боловсролын системтэй орнууд (Финланд, Сингапур, Эстони гэх мэт) тэмцээн уралдааныг хүүхдийг байр эзлүүлж, эрэмбэлэх хэрэгсэл биш, харин хувь хүний өсөлт (Personal Growth) болон хамтын ажиллагааг (Collaboration) дэмжих талбар гэж хардаг болсон.
Орчин үеийн боловсролын чиг хандлагад дараах төрлийн "тэмцээн"-үүд хамгийн өндөр үнэлэгдэж байна.
1. Төсөлд суурилсан уралдаан:
Финланд болон Эстонид хүүхдүүдийг ганцаарчлан уралдуулахаас илүүтэй, тодорхой нэг асуудлыг шийдэх төсөл дээр багаараа ажиллахыг дэмждэг. "Хэн хамгийн их зүйл цээжилсэн бэ?" биш, "Хэн хамгийн бүтээлчээр асуудлыг шийдсэн бэ?" гэдэгт анхаардаг. Үүний ачаар хүүхдүүд шүүмжлэлт сэтгэлгээ, багаар ажиллах чадвар болон бүтээлч байдлыг дээд зэргээр хөгжүүлдэг.
2. Өөртэйгөө уралдах уралдаан:
Шилдэг системүүдэд хүүхдийг өөр нэг хүүхэдтэй харьцуулахыг "Хорт зуршил" гэж үздэг. Үүний оронд хүүхэд өөрийн өмнөх амжилтаа ахиулахыг дэмждэг. Хүүхэд бүр өөрийн сурах явцын бодит байдлаа хөтөлж, өөрийн ахиц дэвшлээ тэмдэглэдэг. Энэ нь хүүхдэд өөртөө итгэх итгэл, дотоод сэдэл өгдөг бөгөөд "Би бусдаас дутуу" гэсэн сөрөг мэдрэмжээс хамгаалдаг.
3. Технологи ба дижитал бүтээлч байдлын уралдаан:
Сингапур, Эстони зэрэг орнууд хүүхдүүдийн дунд код бичих, робот угсрах, дижитал контент бүтээх уралдааныг түлхүү явуулдаг. Зүгээр нэг технологи ашиглах биш, технологиор дамжуулж ямар нэгэн үнэ цэнтэй зүйл бүтээхийг уриалдаг.
4. Нийгмийн хариуцлагын уралдаан:
Европын орнуудад хүүхэд байгаль орчноо хамгаалах, бусдад туслах, нийгмийн нэг асуудлыг шийдэхэд чиглэсэн санаачилга гаргаж уралддаг. Амжилт гаргасан хүүхдийг медалиар биш, тухайн санаачилгыг нь нийгмийн том, жижг түвшинд хэрэгжүүлэх боломжоор шагнадаг. Үр дүнд нь хүүхэд өөрийгөө нийгмийн нэг хэсэг гэдгээ мэдэрч, эмпати буюу бусдыг ойлгох чадвар нь нэмэгддэг.
Монголын уралдааны гажуудал:
1. Монголд зөвхөн 1, 2, 3-р байр л чухал бөгөөд медаль аваагүй бол тэр хүүхдийн хичээл зүтгэл үр дүнгүй мэтээр үнэлэгддэг. Энэ нь хүүхдийн тархинд "Би амжилт гаргахгүй бол хэн ч биш" гэсэн айдас суулгадаг.
2. Ганцаарчилсан өрсөлдөөн: Хажууд байгаа хүүхэд бол миний найз биш, миний өрсөлдөгч. Энэ нь хүүхдийг багаасаа бусдад туслах биш, бусдаас түрүүлэхийн тулд мэдээллээ нуух, зөвхөн өөрийгөө хичээх, нэгдэж хамтарч ажиллаж чадахгүй сэтгэхүйрүү түлхдэг. Гэтэл дэлхийд бусадтай хамтарч асуудлыг хэрхэн шийдэж байгааг нь үнэлдэг. Учир нь ирээдүйн ажлын байран дээр ганцаараа медаль авах биш, багаар ажиллах чадвар чухал учраас тэр.
3. Олимпиад, уралдаанууд нь ихэвчлэн тогтсон нэг хэв загвар, томьёо, цээжлэлт дээр суурилдаг. Хайрцагнаас гадуур сэтгэсэн хүүхэд стандартыг зөрчсөн гэх шалтгаанаар оноо хасуулах тохиолдол их байдаг. Харин дэлхийд өгөгдсөн даалгаврыг хэдэн өөр аргаар, хэр бүтээлчээр шийдэж болохыг нь дэмждэг.
4. Насанд хүрэгчдийн "Амбиц":
Тэмцээн нь хүүхдийнх биш, эцэг эх, багш нарын уралдаан болоод хувирчихсан. Хүүхэд ялах биш, багшийнхаа, эцэг эхийнхээ "Нүүрийг тахлах хэрэгсэл" болж ашиглагддаг. Харин дэлхийд хүүхдийн өөрийнх нь сонирхол, дотоод хүсэл эрмэлзэлд тулгуурладаг.
Уралдааны талаарх таны үзэл бодол юу вэ?
Багш, боловсрол судлаач Ц.Чанцалдулам