09/01/2026
Wat een sneeuw hè deze week?! Ik word er blij van, maar het bracht natuurlijk ook enige uitdagingen met zich mee en vooral wat flexibiliteit.
Mijn cliënten komen namelijk uit heel het land en aangezien de wegen niet allemaal even veilig waren, zijn er heel wat afspraken verzet.
Maar deze sneeuw, en de uitdagingen die erbij komen kijken, brachten mij ook weer tot een inzicht.
Ik was namelijk het paadje bij mijn praktijk sneeuwvrij aan het maken en dit ging verrassend makkelijk!
Een goede dikke laag waarvan ik dacht: “dat gaat een uitdaging worden”. Maar dit viel me mee! Verse sneeuw is zacht. Als het net gevallen is, kun je het zo wegschuiven. Eén beweging, klaar.
Maar op de plekken waar mensen overheen zijn gelopen, gefietst, gereden of de wind er dagenlang langs getrokken. Daar was het anders.
Wat eerst licht en los was, wordt hard en vast. Op een gegeven moment krijg je het bijna niet meer weg. Niet omdat het zoveel is, maar omdat het is aangedrukt.
En dan gaan we duwen. Hakken. Forceren. Met kou en kracht proberen te doen wat eerder vanzelf ging. Maar sneeuw die vast is geworden door druk, laat zich niet losmaken door nog meer druk. Wat dan nodig is, is warmte. Tijd. Geduld. En zelfs dan gaat het niet in één keer, maar in kleine stukken.
Stress werkt precies zo. Het begint onschuldig. Een signaal, een spanning, een lichte onrust. Iets wat te voelen is en waar je iets mee kunt. Maar we lopen eroverheen. Gaan door. Neemt iemand het niet serieus, dan doen wij dat zelf ook niet. Tot het vast komt te zitten in je lijf. In je systeem.
En dan willen we het snel weg hebben. Opgelost. Gefikst. Alsof het een klusje is. Maar wat is vastgedrukt door tempo, druk en doorgaan, vraagt iets anders. Geen schop, geen trucje. Het vraagt warmte. Aandacht. En de bereidheid om eerder stil te staan dan je gewend bent.
Dat is geen zwakte.
Dat is wijsheid.
Dus deze sneeuw-week, bracht toch weer mooie waardevolle inzichten met zich mee!