Wat zijn de openingstijden?

Maandag 08:00 - 18:00 Dinsdag 08:00 - 18:00 Woensdag 08:00 - 18:00 Donderdag 08:00 - 18:00 Vrijdag 08:00 - 12:00

Orthopedagoog Westland Delfland

Startpagina
Nederland
's-Gravenzande
Orthopedagoog Westland Delfland

Praktijk voor leer- en ontwikkelingsproblemen. U kunt bij ons terecht voor onderzoek, advies en begeleiding.

15/05/2026

ERVARING | Hier begint verandering.

Op de foto zie je Roos met een leerling. In beweging wordt zichtbaar wat er vaak verborgen blijft: hoe spanning zich opbouwt, hoe iemand reageert onder druk en waar gedrag vastloopt. Dat moment gebruiken we niet alleen om te observeren, maar om direct te behandelen.

Roos is een zeer ervaren psycholoog én gespecialiseerd PMT-behandelaar. Ze werkt vanuit beide invalshoeken tegelijk. Wat zichtbaar wordt in het lichaam, wordt meteen gekoppeld aan cognitieve en emotionele processen. Daardoor ontstaat niet alleen inzicht, maar ook richting voor gerichte, evidence-based behandeling.

Bij OWD werken we niet met een vast programma of standaard combinatie. PMT, surftherapie en brugklastraining worden afzonderlijk en doelgericht ingezet, afhankelijk van wat een jongere nodig heeft in zijn of haar ontwikkeling.

PMT wordt ingezet wanneer gedrag en spanning eerst ervaren en begrepen moeten worden via het lichaam. Surftherapie gebruiken we wanneer diezelfde processen geoefend moeten worden in een realistische, onvoorspelbare context waarin spanning en controle direct voelbaar zijn. Brugklastraining zetten we in wanneer de vertaalslag nodig is naar schoolse situaties, sociale interacties en dagelijkse verwachtingen.

Deze interventies staan nooit op zichzelf. Ze worden altijd geïntegreerd met bewezen psychologische behandelingen, zodat ervaringen niet los blijven hangen, maar worden verwerkt, begrepen en omgezet in duurzaam ander gedrag.

Juist doordat we blijven schakelen tussen ervaren, begrijpen en toepassen, ontstaat er ontwikkeling die verder gaat dan inzicht alleen.

Dat maakt het effectief.
Dat maakt het duurzaam.
Dat is wat OWD, OWD maakt.

📸 Foto geplaatst met toestemming

Jeugdzorg EvidenceBased OWD

10/05/2026

Moederdag. 🤍

Voor sommigen een warme dag vol liefde, tekeningen en knuffels.
Voor anderen juist een dag waarop gemis, verdriet, schuldgevoel, verlangen of een diep gevoel van leegte extra voelbaar worden.

Naar aanleiding van het openhartige interview van Simone samen met onze Nicolien en Sanne vandaag in het AD, willen wij vanuit OWD ruimte maken voor iets wat nog veel te weinig wordt uitgesproken:

Dat moederschap en alles wat daarbij komt kijken uit veel meer bestaat dan alleen geluk en dankbaarheid.

De ontwikkeling van vrouw naar moeder, ook wel matrescentie genoemd, is een diepgaand proces. Een verandering die raakt aan wie je bent, hoe je naar jezelf kijkt en hoe relaties veranderen. Een proces waarin liefde en geluk hand in hand kunnen gaan met verlies, twijfel, overprikkeling, schuldgevoel, rouw of het gevoel jezelf ergens onderweg kwijt te zijn geraakt.

En juist dát mag erkend worden.

Want zoveel ouders dragen gevoelens met zich mee waarvan ze denken dat ze die er niet mogen laten zijn. Omdat ze dankbaar “horen” te zijn. Omdat schaamte ervoor zorgt dat moeilijke gevoelens vaak stil worden gedragen.

Daarom raakt het ons dat Simone haar verhaal heeft durven delen. In alle kwetsbaarheid. Niet alleen over hoe zwaar ouderschap soms kan voelen, maar ook over verlies, rouw en de ingewikkelde gevoelens die naast liefde kunnen bestaan.

Met dit verhaal hopen wij bij te dragen aan meer herkenning, zachtheid en openheid.
Voor moeders die worstelen.
Voor vaders die zich hierin herkennen.
Voor wensmoeders bij wie het moederschap niet vanzelfsprekend is.
Voor ouders die hun kindje moeten missen.
Voor iedereen die merkt dat dagen als Moederdag ook pijnlijke lagen kunnen aanraken.

Want gevoelens hoeven elkaar niet uit te sluiten.
Je kunt intens veel houden van je kinderen én het zwaar hebben.
Je kunt dankbaar zijn én verdriet voelen.

Binnen OWD vinden wij het belangrijk dat daar ruimte voor komt. Zonder oordeel. Zonder schaamte.

Je hoeft het niet alleen te dragen. 🤍

05/05/2026

Ze staat bij de deur. Rugzak om.
En in haar hand die knuffel.

“Die gaat mee.”

Als ouder of leerkracht kan dat twijfels oproepen.
Is dit nog nodig? Moet ze dit niet zonder kunnen?

Op school verdwijnt de knuffel in haar tas. Uit zicht.
Maar niet uit functie.

Halverwege de ochtend ontspant ze iets. Ze doet mee. Zegt wat. Blijft zitten.

Wat hier zichtbaar wordt, is geen afhankelijkheid.
Het is regulatie.

Vanuit OWD kijken we niet alleen naar dit gedrag, maar naar de functie eronder.
In termen van Donald Winnicott: een transitioneel object.
In de praktijk betekent dat: iets wat helpt om de afwezigheid van de ouder hanteerbaar te maken.

Geen vervanging.
Een brug.

In begeleiding zie je vaak dit verschil:

Kinderen die een knuffel flexibel gebruiken, kunnen spanning beter reguleren.
Kinderen die er krampachtig aan vasthouden, laten zien dat er nog veel ongereguleerde spanning zit.

En daar ligt de kern.

Niet het afleren van de knuffel.
Maar het ondersteunen van regulatie.

In de praktijk betekent dat:

Beschikbaar blijven in contact waar nodig.
De knuffel bewust inzetten bij overgangen, afscheid, slapen.
Blijven kijken naar wat het gedrag vertelt, in plaats van het direct te willen veranderen.

Gedrag is informatie.
En dit gedrag zegt zelden: “ik wil die knuffel.”
Vaker zegt het: “ik red het nog niet alleen.”

En dat is geen probleem.
Dat is ontwikkeling.

opvoeding

05/05/2026

Hij staat bij de deur. Jas aan, tas om.
En in zijn hand die knuffel.

“Die gaat mee.”

Als ouder of leerkracht kan dat wringen.
Is dit nog nodig? Moet hij dit niet gewoon leren zonder?

Op school verdwijnt de knuffel in de tas. Uit zicht.
Maar niet uit functie.

Halverwege de ochtend zakt de spanning. Hij doet mee. Zegt wat. Blijft zitten.

Wat hier zichtbaar wordt, is geen afhankelijkheid.
Het is regulatie.

Vanuit OWD kijken we niet alleen naar dit gedrag, maar naar de functie eronder.
In termen van Donald Winnicott: een transitioneel object.
In de praktijk: iets wat helpt om de afwezigheid van de ouder hanteerbaar te maken.

Geen vervanging.
Een brug.

In de kleine dingen zie je vaak dit verschil:

Kinderen die een knuffel flexibel gebruiken, kunnen spanning beter reguleren.
Kinderen die er krampachtig aan vasthouden, laten zien dat er nog veel spanning zit.

En daar ligt de kern.

Niet het afleren van de knuffel.
Maar het ondersteunen van regulatie.

In de praktijk betekent dat:

Beschikbaar blijven in contact waar nodig.
De knuffel bewust inzetten bij overgangen, afscheid, slapen.
Blijven kijken naar wat het gedrag vertelt, in plaats van het direct te willen veranderen.

Gedrag is informatie.
En dit gedrag zegt zelden: “ik wil die knuffel.”
Vaker zegt het: “ik red het nog niet alleen.”

En dat is geen probleem.
Dat is ontwikkeling.

opvoeding

29/04/2026

Niet alles wat zwaar voelt, wordt gezien …
maar dat maakt het niet minder echt

Vandaag werden onze Nicolien en Sanne geïnterviewd over een thema dat ons allen op een andere manier raakt: moederschap. Een onderwerp dat vaak wordt belicht vanuit liefde, vervulling en geluk … en terecht. Maar juist in ons werk zien we ook de andere kant. De kant die minder zichtbaar is, maar minstens zo wezenlijk.

Want moeder worden (en zijn) is niet alleen een levensfase, het is een identiteitsverschuiving. Verwachtingen van buitenaf én van binnenuit stapelen zich op. Veel ouders leggen zichzelf, vaak onbewust, een uitzonderlijk hoge lat op. Altijd beschikbaar zijn, intens genieten, het “goed doen”. Die lat is zelden expliciet uitgesproken, maar des te voelbaarder in het dagelijks leven.

Wanneer de balans tussen draagkracht en draaglast langdurig verstoord raakt, kan dit leiden tot wat we steeds vaker herkennen als parental burnout: een toestand van emotionele uitputting, afstand tot het ouderschap en het gevoel tekort te schieten. Daarnaast zien we in de peri- en postnatale fase regelmatig psychische klachten ontstaan, variërend van angst en somberheid tot depressieve episodes. Naar schatting ontwikkelt ongeveer 10–15% van de vrouwen een postnatale depressie, terwijl een grotere groep in meer of mindere mate psychische klachten ervaart in deze periode.

Wat ons betreft vraagt dit niet alleen om herkenning, maar ook om herwaardering. Niet van het moederschap zelf, maar van de manier waarop we er als samenleving en als individu naar kijken. Minder vanuit maakbaarheid en perfectie, meer vanuit realisme, kwetsbaarheid en begrenzing.

In aanloop naar Moederdag een belangrijk moment om hierbij stil te staan. Binnenkort delen we het volledige interview, waarin we hier dieper op ingaan.

Houd onze socials in de gaten …wordt vervolgd!

13/04/2026

De brugklas komt sowieso.
De vraag is: hoe start jouw kind?

Voor veel kinderen is deze overgang groter dan vooraf gedacht. Meer prikkels, meer zelfstandigheid, sociale druk… en ondertussen wordt er verwacht dat ze het ‘gewoon doen’.

Juist hier zien we hoe bepalend een goede voorbereiding is.

In onze brugklastraining werken we gericht aan zelfvertrouwen, sociale vaardigheden en het creëren van overzicht. Geen trucjes, maar vaardigheden waar een kind direct op kan terugvallen in de klas, op de gang en thuis.

Ouders die eerder instapten, geven vaak terug dat ze achteraf vooral dachten: dit hadden we eerder moeten doen.

Er zijn nog een beperkt aantal plekken beschikbaar.
Daarna sluiten we de groep.

Twijfel je of dit passend is voor jouw kind? Juist dan is het goed om even te overleggen; we denken eerlijk met je mee.

ouders

02/04/2026

“Doe eens even normaal…”

Grote kans dat je dat weleens denkt (of zegt)
als je kind weer begint te mopperen, tegen sputtert of voor de honderdste keer “nee” roept.

Maar… wat als er eigenlijk iets anders speelt?

Soms heeft je kind gewoon even schakeltijd nodig.

Je kent het zelf waarschijnlijk ook.
Dat je ergens nog in zit…
en ineens moet je door.

Je hoofd is er nog niet.
Je lijf ook niet.

Dat kleine moment van “wacht even…”

Dat is precies wat je bij je kind ziet.

Dat tegen sputteren.
Dat mopperen.
Dat “nee”.

Niet omdat ze dwars zijn,
maar omdat ze nog moeten schakelen.

Van hun plan…
naar wat er nu gebeurt.

En dat kunnen ze nog niet altijd soepel.
Dat zijn ze nog aan het leren.
Dat ís juist normaal.

Dus dat gesputter?
Dat is het oefenen.

Als we dan gaan haasten of corrigeren,
is het eigenlijk net te snel.

Wat helpt, is even vertragen.
Erbij blijven.
Een klein beetje tijd geven.

Zodat je kind van binnen weer kan aanhaken.

En vaak zie je het dan vanzelf:
het zakt…
en ze bewegen weer mee.

Niet omdat het moet,
maar omdat het lukt.

Gun je kind die schakeltijd 💚

31/03/2026

Ondertitelen van emoties klinkt vaak als:
“zeggen wat een kind voelt.”

Maar eigenlijk…
is het bijna het tegenovergestelde.

Want het gaat niet om goed benoemen.
Het gaat om niet te snel invullen.

We doen dat namelijk de hele dag.

Kind wordt stil → “Je bent verdrietig”
Kind wordt druk → “Je bent overprikkeld”
Kind kijkt rond → “Spannend hè?”

En voor je het weet…
zit je ernaast.

Niet erg.
Maar wel bepalend.

Want een kind gaat zich verhouden tot jouw woorden.

🍀 Ondertitelen begint daarom hier:

Niet bij het gevoel
maar bij wat je ziet

“Ik zie dat je stil wordt…”
“Je kijkt om je heen…”

Meer niet.

En dan komt het lastigste stuk:
je doet even niks.

Geen oplossing.
Geen label.
Geen haast.

Want wat eronder zit,
moet nog ontstaan.

En dat kan alleen
als jij het niet alvast invult.

Soms komt er dan iets:
“Ja… ik vind het spannend.”

Maar soms ook:
“Nee hoor, ik heb er zin in.”

En dát verschil is precies waarom dit ertoe doet.

💡 Ondertitelen is dus niet sturen
💡 maar ruimte laten

Zodat een kind niet leert:
wat jij denkt dat het voelt

Maar:
wat er vanbinnen echt speelt

En dat begint…
bij het durven niet te weten.

Herkenbaar? 💚

19/03/2026

We vragen kinderen om rustig te blijven,
terwijl wij zelf al gespannen reageren.

We verwachten dat ze luisteren,
terwijl hun brein overspoeld is.

Niet omdat we het verkeerd doen,
maar omdat niemand ons dit heeft geleerd.

Een kind in stress kan niet leren.
Alleen overleven.

Dus misschien is de vraag niet:
“Waarom luistert dit kind niet?”

Maar:
“Wat heeft dit kind van mij nodig om weer tot rust te komen?”

Rust vóór correctie.
Verbinding vóór gedrag.

18/03/2026

“MIJN KIND LUISTERT GEWOON NIET.”

Welke ouder heeft deze gedachte soms nou niet?!

Maar wat als je kind het wél wil…
en het gewoon niet lukt?

In onze praktijk zien we dit dagelijks.

Kinderen die:
• blijven uitstellen
• boos worden bij simpele opdrachten
• “niet reageren” als je iets vraagt

Niet omdat ze dwars zijn.
Maar omdat hun brein nog aan het leren is hóé.

👉 Dit gaat vaak over executieve functies:
vaardigheden zoals plannen, starten, stoppen en schakelen.

En als die (nog) niet sterk genoeg zijn,
dan voelt een opdracht als:
“ruim je kamer op”

voor een kind als:
“los dit probleem op zonder handleiding.”

Wat er dan gebeurt?
➡️ Jij gaat herhalen
➡️ Je kind haakt af
➡️ De frustratie groeit … aan beide kanten

💡 Wat helpt wél:

• Maak het klein
“Leg eerst alleen je schoenen weg”

• Help starten
Begin samen, zet je kind “aan”

• Verwacht geen perfectie
Ontwikkeling gaat stap voor stap

• Kijk achter het gedrag
Niet: “hij wil niet”
Maar: “wat maakt dat dit niet lukt?”

⚠️ Hoe je kijkt, bepaalt hoe je reageert.
En dat maakt het verschil voor je kind.

Herkenbaar? Je bent niet de enige.

14/03/2026

📚 Boekenweek
Lezen als voeding voor ontwikkeling

Lezen is zoveel meer dan een vaardigheid die kinderen op school leren. Het is voeding voor hun ontwikkeling.

In verhalen ontdekken kinderen de wereld, maar ook zichzelf. Ze leren woorden geven aan gevoelens, oefenen met perspectief nemen en bouwen aan hun verbeeldingskracht. Boeken helpen kinderen betekenis te geven aan wat ze meemaken én aan wat ze nog niet helemaal begrijpen.

Maar hoe kinderen naar lezen kijken, begint vaak bij de volwassenen om hen heen.

Kinderen ontwikkelen zich namelijk in relatie. Ze kijken, spiegelen en nemen over wat ze zien. Wanneer zij zien dat ouders, leerkrachten en professionals lezen, nieuwsgierig zijn en geraakt worden door verhalen, ontstaat er iets krachtigs: lezen wordt iets wat bij het leven hoort.

Juist daarom is het zo waardevol dat wij als volwassenen lezen en boeken bewust inzetten in de dagelijkse interactie met kinderen. Niet alleen om taal te stimuleren, maar ook om verbinding, inspiratie en emotionele ontwikkeling te ondersteunen.

📖 Een paar kleine manieren waarop lezen veel kan betekenen:
• Lees zichtbaar; laat kinderen zien dat jij ook een boek pakt
• Lees samen; samen lezen versterkt taal én relatie
• Gebruik verhalen als ingang voor gesprek; “Hoe zou jij je voelen?”
• Sluit aan bij de belevingswereld van het kind ; herkenning maakt lezen betekenisvol
• Herlees favoriete boeken; herhaling geeft veiligheid en verdiept begrip

Lezen hoeft dus niet groot of perfect te zijn. Juist de kleine momenten … samen op de bank, een verhaal voor het slapengaan, een boek dat een gesprek opent… maken verschil.

Want wanneer kinderen opgroeien in een omgeving waar verhalen leven, ontdekken ze iets essentieels:
dat woorden kunnen helpen om de wereld, en zichzelf, beter te begrijpen.

✨ Welk boek lees jij deze Boekenweek (voor jezelf, met of voor een kind)?

onderwijs ouderschap OwD

Adres

Franklinstraat 1 A5
'S-Gravenzande
2691HB

Openingstijden

Maandag	08:00 - 18:00
Dinsdag	08:00 - 18:00
Woensdag	08:00 - 18:00
Donderdag	08:00 - 18:00
Vrijdag	08:00 - 12:00

Website

http://www.orthopedagoog-westland-delfland.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Orthopedagoog Westland Delfland nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.