Mind-Control Praktijk voor Rouw, Trauma & Verlies - Pauline Trum

22/01/2026

Wat is het verhaal van de pijn die geraakt wordt in jou?

Soms raakt iets niet omdat het nieuw is,
maar omdat het oud is.

Omdat het een plek aanraakt waar je ooit geleerd hebt
om sterk te zijn.
Om het zelf te doen.
Om niet te veel te vragen.
Om het te dragen.

De pijn die geraakt wordt, vertelt vaak het verhaal
van een moment waarop je wél voelde,
maar geen ruimte had om dat gevoel vast te houden.

Misschien ging het over niet gezien worden.
Of over te veel moeten.
Of over je aanpassen om erbij te horen.
Of over verantwoordelijkheid dragen die eigenlijk te groot was.

Die pijn is niet luid.
Ze schreeuwt niet.
Ze meldt zich vaak stil —
in spanning, in verkramping, in vermoeidheid.
Of juist in boosheid, irritatie, verzet.

Wat geraakt wordt, is zelden het nu alleen.
Het is het nu dat tegen iets ouds aanbotst.

En dat betekent niet dat je terug moet naar toen.
Het betekent alleen dat dit deel van jou
nog steeds wil weten:

Zie je mij?
Mag ik er zijn?
Hoef ik het niet alleen te doen?

De pijn die geraakt wordt, vraagt meestal geen oplossing.
Ze vraagt aanwezigheid.
Dat je even niet weggaat.
Niet over haar heen praat.
Niet meteen begrijpt.

Alleen maar blijft.
En luistert.

Misschien is dat wel het begin van heling:
dat je het verhaal van die pijn niet corrigeert,
maar erkent.

Pauline Trum

19/01/2026

Controle willen is zelden controle willen

Ze zegt het zonder erbij na te denken:
“Ik hou ervan om de controle te houden”

Ze vertelt hoe onrustig ze wordt als plannen veranderen.

Hoe ze liever zelf regelt, zelf beslist, zelf vooruitkijkt.

“Dan weet ik tenminste waar ik aan toe ben.”

Het klinkt logisch. Verstandig zelfs.
Maar wat ik zie, is geen behoefte aan controle.

Ik zie een lichaam dat rust vindt door vooruit te lopen.

Er was een tijd waarin onverwachte dingen niet neutraal waren.
Waarin emoties ineens konden veranderen. Waarin nabijheid onvoorspelbaar voelde.

Niet weten betekende toen spanning.
Misschien zelfs gevaar.

Dus leerde haar systeem iets heel intelligents: als ik het overzie, blijf ik veilig. Als ik voorbereid ben, gebeurt er niets onverwachts.

Controle werd geen karaktertrek.
Het werd bescherming.

Jaren later is die strategie er nog steeds.
Niet omdat ze anderen wil sturen, maar omdat haar lichaam sneller reageert dan haar hoofd.

Wanneer iets anders loopt dan gepland,
spant haar lijf aan. De adem stokt. De alertheid gaat omhoog.

Niet om te domineren. Maar om niet opnieuw te verdwalen in onzekerheid.

“Ze zeggen dat ik moet loslaten,” vertelt ze. “Maar dat voelt helemaal niet veilig.”

En dat klopt. Want loslaten voelt pas mogelijk wanneer vasthouden niet meer nodig is.

In therapie gaat het daarom niet over stoppen met controleren. Het gaat over ervaren.

Ervaren dat:
✅ dingen kunnen veranderen zonder dat alles instort
✅ iemand anders het kan dragen
✅ zij mag volgen zonder zichzelf te verliezen

Langzaam leert het lichaam dat het niet altijd vooruit hoeft. Dat het hier en nu voldoende veiligheid biedt.

Controle was nooit het probleem. Het was een oplossing.

En oplossingen mogen verzachten
wanneer ze niet langer nodig zijn.

In het volgende artikel schrijf ik over een minder zichtbare strategie: emotioneel afgesloten zijn — wat er gebeurt
wanneer voelen te veel werd en afstand de veiligste vorm van nabijheid was.

Pauline Trum
Trauma therapeut praktijk Mind-Control

Opleider Zonnevlecht Opleidingen
School voor bewustwording, groei en belichaamd begeleiden

16/01/2026

Waarom perfectionisme geen karaktertrek is

Perfectionisme wordt vaak gezien als een eigenschap.

“Ik leg de lat gewoon hoog.”
“Zo ben ik nu eenmaal.”

Maar in mijn werk als trauma therapeut zie ik iets anders.

Perfectionisme is zelden wie iemand is.
Het is vaak wat iemand heeft moeten worden.

Perfectionisme ontstaat niet uit verlangen, maar uit noodzaak ⛔️

Perfectionisme gaat meestal niet over beter willen zijn. Het gaat over niet mogen falen.

Over het gevoel dat fouten gevolgen hebben. Dat slordig zijn onveilig is.
Dat ontspanning pas mag als alles klopt.

Het zenuwstelsel leert:
✅ Als ik het goed doe, blijf ik veilig
✅ Als ik faal, ben ik niet goed
✅ Als ik controle houd, voorkom ik spanning

Niet vanuit keuze.
Maar vanuit onveiligheid.

Het lichaam achter perfectionisme

Perfectionisme leeft niet alleen in gedachten. Het is voelbaar in het lichaam:
⛔️ constante alertheid
⛔️ moeite met ontspannen
⛔️ spanning vasthouden
⛔️ nooit echt ‘klaar’ zijn

Het zenuwstelsel staat op scherp.
Altijd in de aan stand.
Altijd bezig met voorkomen.

Dat kost energie.
En op de lange termijn: uitputting.

Waarom stoppen zo moeilijk is

Veel mensen willen minder perfectionistisch zijn. Maar zolang het lichaam perfectionisme ervaart als bescherming, voelt loslaten als gevaarlijk.

Niet werken aan de details voelt dan niet als vrijheid, maar als gevaar.

Daarom werkt alleen inzicht zelden. Het systeem moet ervaren dat het ook zonder perfectie veilig is.

Wanneer perfectionisme verzacht

Perfectionisme ontspant niet door harder je best te doen om het los te laten. Het ontspant wanneer het zenuwstelsel leert dat:
🧡 fouten gedragen kunnen worden
🧡 relaties niet afhangen van prestaties
🧡 veiligheid niet verdiend hoeft te worden

Vanuit die ervaring ontstaat er ruimte.
Niet om slordig te worden, maar om menselijk te zijn.

Wat dit vraagt in therapie en begeleiding

Niet de vraag: “Waarom leg je de lat zo hoog?”

Maar:
✅ Wanneer werd ‘goed genoeg’ niet genoeg?
✅ Wat stond er ooit op het spel?
✅ Wat heeft het lichaam nodig om te ontspannen?

Perfectionisme is geen probleem dat opgelost moet worden. Het is een signaal van een systeem dat verantwoordelijkheid heeft gedragen waar dat te vroeg of te veel was.

Wanneer die realiteit wordt erkend,
kan het lichaam voorzichtig iets loslaten.

Niet alles.
Maar genoeg.

In het volgende artikel ga ik in op een ander bekend patroon: controle willen, en waarom dat zelden over controle gaat.

Pauline Trum
Trauma therapeut | Opleider
Zonnevlecht Opleidingen – School voor bewustwording, groei en belichaamd begeleiden

14/01/2026

“Ik ben overprikkeld omdat ik hooggevoelig ben” – of is het andersom?

Vaak hoor ik mensen zeggen:
“Ik ben overprikkeld omdat ik hooggevoelig ben.”
of
“Ik kan niet tegen prikkels, want ik ben hooggevoelig.”

Het klinkt logisch. En het geeft houvast.
Maar wat hier vaak ongemerkt gebeurt, is dat het gevolg wordt verward met de oorzaak.

Overprikkeling is geen bewijs van een vaststaande eigenschap.
Het is een signaal van een zenuwstelsel dat te veel moet verwerken zonder voldoende herstel of veiligheid.

Prikkels zijn zelden het probleem

Prikkels horen bij het leven. Geluid, licht, mensen, emoties, informatie.
De vraag is niet of er prikkels zijn, maar hoe het zenuwstelsel ze kan verwerken.

Wanneer een systeem voldoende gereguleerd is, kunnen er veel prikkels worden waargenomen zonder dat dit leidt tot uitputting.
Wanneer een systeem langdurig op scherp staat, voelt zelfs weinig al snel als te veel.

Dat verschil zit niet in persoonlijkheid,
maar in draagkracht.

Een zenuwstelsel dat geen rust kent

Veel mensen die zichzelf als hooggevoelig beschrijven, hebben een zenuwstelsel dat:
• voortdurend scant
• weinig echte rust ervaart
• alert blijft, ook wanneer dat niet meer nodig is

Niet omdat ze zwak zijn.
Maar omdat hun systeem ooit heeft geleerd dat opletten belangrijk was.

Overprikkeling is dan geen eigenschap, maar een logisch gevolg van langdurige activatie.

Waarom het label soms in de weg staat

Het woord hooggevoelig kan erkenning geven.
Eindelijk een verklaring voor wat je ervaart.

Maar het kan ook onbedoeld iets vastzetten:
“Zo ben ik nu eenmaal.”

Daardoor verschuift de aandacht weg van de werkelijke vraag:
👉 Wat heeft mijn zenuwstelsel nodig om te ontlasten en te herstellen?

Niet minder voelen.
Maar meer veiligheid.

Wat er verandert wanneer veiligheid toeneemt

In mijn werk zie ik het keer op keer:
wanneer regulatie toeneemt, verandert ook de verhouding tot prikkels.

Mensen raken minder snel overspoeld.
Kunnen beter begrenzen.
Herstellen sneller na intensiteit.

Niet omdat ze minder gevoelig worden,
maar omdat hun lichaam niet meer continu hoeft te overleven.

Van identiteit naar ervaring

De verschuiving die hier nodig is, is subtiel maar wezenlijk:
van “ik bén hooggevoelig”
naar “mijn zenuwstelsel staat vaak onder hoge spanning.”

Dat opent ruimte.
Voor keuze.
Voor herstel.
Voor verandering.

Overprikkeling is geen persoonlijk tekort.
Het is een uitnodiging om te luisteren naar wat het lichaam nodig heeft.

—
Pauline Trum
Trauma therapeut

13/01/2026

In deze aflevering werd ik geïnterviewd door Steven Stephania van InnerIk.
Samen gingen we in gesprek over verschillende lagen van mijn leven en werk.

We spreken over de geboorte van mijn dochter — en tegelijkertijd over de geboorte van de moeder in mijzelf. Over mijn reis naar Hawaï, waar ik via sjamanistisch werk een nieuw stuk identiteit aangereikt kreeg dat diep doorwerkt in wie ik nu ben, als mens en als professional.

Een belangrijk thema in deze aflevering is het verschil tussen coachen vanuit een wond en coachen vanuit een litteken. Waarom dat onderscheid zo essentieel is binnen de hulpverlening, en wat het vraagt aan innerlijk werk, bewustzijn en verantwoordelijkheid.

Het gesprek raakt aan rouw, trauma, grenzen stellen, intuïtie, zachtheid, innerlijke veiligheid en leiderschap vanuit het hart. We onderzoeken samen hoe het mogelijk is om — zelfs na een complexe jeugd — een liefdevolle ouder te worden. Hoe gevoeligheid kan transformeren tot kracht. En hoe het pad van professional én mens zich blijft ontwikkelen, ook na meer dan 23 jaar ervaring en duizenden mensen die ik heb mogen opleiden.

Ook deel ik een blik op de toekomst: mijn droom om samen met mijn dochter een praktijk op te zetten waarin zowel ouders als kinderen begeleid worden in emotieregulatie, hechting en herstel.

Een gesprek over leven, liefde, littekens, leiderschap en de moed om jezelf werkelijk toe te laten.

Luister mee — en laat me weten wat dit gesprek in jouw binnenwereld raakt ✨

In deze bijzondere aflevering van de Inner Ik-podcast ga ik in gesprek met Pauline Trum, oprichtster van Zonnevlecht Opleidingen en een van de meest invloedr...

09/01/2026

Je bent niet stuk.
Je bent gebroken.

En dat is oké.

Gebroken zijn betekent dat je ooit moest leven
in iets te groot, te verwarrend of te onveilig
voor wie je werkelijk bent.

Misschien was er sprake van constante aanpassing om te overleven.

Niet omdat jij faalde, maar omdat je systeem alles deed om jou te beschermen.

De barsten in jou zijn geen zwakte.

Het zijn plekken waar het licht naar binnen kan,
waar heling kan beginnen, waar je langzaam thuiskomt bij jezelf.

Er hoeft niets gerepareerd te worden.
Je mag weer worden vastgehouden.
Gevoeld.
Erkend.

Heling betekent voorzichtig terugkeren naar jezelf, naar je lichaam, naar je grenzen, en naar je eigen waarheid.

Pauline Trum
Traumatherapeut
Praktijk Mind-Control

09/01/2026

Wanneer nabijheid ook gevaar voelt ⛔️

Gedesorganiseerd gehecht gedrag ontstaat niet omdat iemand tegenstrijdig is. Het ontstaat wanneer het zenuwstelsel ooit moest leven met een onmogelijke werkelijkheid.

Nabijheid was nodig.
En tegelijkertijd onveilig.

Dezelfde persoon bij wie je bescherming zocht, was ook degene die spanning, angst of verwarring opriep.

Voor een zenuwstelsel is dat geen nuance, maar een paradox.

Het lichaam raakt de weg kwijt

Wanneer veiligheid en gevaar samenkomen, kan het lichaam geen richting kiezen.

Het wil naar de ander toe.
En het wil weg.

Dat zie je terug in gedrag dat van buitenaf moeilijk te volgen is: aantrekken en afstoten, intens verlangen en plotseling verdwijnen, voelen en vervolgens niets meer voelen.

Niet omdat iemand dat wil. Maar omdat het systeem geen veilige optie kent.

Geen strategie, maar overleven

Bij angstige of vermijdende hechting is er nog een strategie.

Bij gedesorganiseerde hechting valt die weg.

Het lichaam schakelt tussen activering en bevriezing, tussen zoeken en afsluiten,
zonder rustpunt.

Dat is geen persoonlijk falen. Dat is wat gebeurt wanneer een mens te vroeg te veel alleen moest dragen.

Wat werkelijk helpt …

Niet uitleggen
Geen inzichten
Niet harder werken aan gedrag

🧡 Wat helpt, is een ervaring die anders is dan toen: langzaam, voorspelbaar, begrensd en veilig.

Een plek waar nabijheid niet dwingt
en afstand niet betekent dat je verdwijnt.

Van daaruit kan het lichaam iets nieuws leren: dat verbinding niet automatisch gevaar is.

In begeleiding vraagt dit iets anders

🧡 Geen haast.
🧡 Geen interpretaties.
🧡 Maar aanwezigheid.

Iemand die blijft, ook als het verwarrend wordt.

Iemand die begrenst zonder af te wijzen.
Iemand bij wie het lichaam stap voor stap mag ontspannen.

Gedesorganiseerd gehecht gedrag is geen stoornis

Het is een logisch gevolg van omstandigheden waarin geen goede keuze bestond.

Wanneer die realiteit wordt gezien en erkend, ontstaat er ruimte.

Niet om te ‘fixen’,
maar om te helen.

Pauline Trum
Trauma therapeut | Kennisdeler | Opleider

08/01/2026

Vader en zoon lopen in het bos.

Plotseling struikelt de jongen en omdat hij pijn voelt roept hij: “Ahhhh”.

Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen die “Ahhhh” roept.

Nieuwsgierig roept hij: “Wie ben jij?” en hij krijgt als antwoord: “Wie ben jij?”.

Hij wordt kwaad en roept: “Je bent een lafaard”.

Waarop de stem antwoordt: “Je bent een lafaard”.

Vragend kijkt de jongen zijn vader aan.

De man zegt: “Zoon, let op” en roept: “Ik bewonder jou”.

De stem antwoordt: “Ik bewonder jou”.
Vader: “Jij bent prachtig”.

En de stem: “Jij bent prachtig”.

De jongen is verbaasd, maar begrijpt het nog steeds niet.

Daarop legt de vader uit: “De mensen noemen dit echo, maar in feite is dit het leven… Het leven geeft je altijd terug wat jij er zelf in brengt.

Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid!”

Bron: onbekend

06/01/2026

Lieve lezer,

Met veel zorg en aandacht heb ik de online cursus Moxa Therapie – de basis volledig vernieuwd.

De cursus is inhoudelijk verdiept, opnieuw gestructureerd en uitgebreid met een nieuw studieboek van meer dan 100 pagina’s. In dit studieboek staat niet alleen de theorie centraal, maar vooral ook veiligheid, regulatie, professionele afbakening en lichaamsgericht werken met moxa.

✨ Wat is er vernieuwd?

Een compleet herschreven cursusopbouw

Met aandacht voor veiligheid, contra-indicaties en dosering
Werken met moxa vanuit regulatie (niet activeren)
Voor- en achterzijde van het lichaam helder uitgewerkt
Praktijkoverzichten, reflectievragen en behandelrichtlijnen
Een uitgebreid studieboek (PDF, 100+ pagina’s) als naslagwerk

🎁 Tijdelijke actiekorting

Ter gelegenheid van deze vernieuwing is de cursus tijdelijk verkrijgbaar met actiekorting: van €39,- voor €25,-

Gebruik bij het afrekenen de actiecode: MOXA

👉 Deze korting is geldig t/m 1 februari 2026.

🤍 Heb je de cursus al eerder gekocht?

Dan hoef je niets te doen.

Iedereen die deze cursus al had aangeschaft, heeft automatisch en gratis toegang gekregen tot het volledig vernieuwde studiemateriaal.

Dank je wel voor je vertrouwen en betrokkenheid bij Zonnevlecht Opleidingen.

Ik hoop dat deze vernieuwde cursus je nog meer verdieping, helderheid en vertrouwen geeft in het werken met moxa therapie.

Met warme groet,
Pauline Trum

Naar de cursus
https://zonnevlechtonline.nl/moxa-therapie/

🌼 Zonnevlecht Opleidingen

School voor bewustwording, groei en belichaamd begeleiden

Heb je aanvullende vragen? Stel ze gerust.

05/01/2026

Vermijdend gehecht gedrag is geen kilheid

Vermijdend gehecht gedrag wordt vaak gezien als afstandelijk, gesloten of emotioneel niet beschikbaar.
Alsof iemand geen behoefte heeft aan nabijheid of verbinding.

Maar ook dit gedrag is geen karaktertrek. Het is een intelligente beschermingsstrategie van het zenuwstelsel.

Een systeem dat heeft geleerd dat nabijheid te veel vraagt, te onveilig voelt of niet betrouwbaar is, kiest voor afstand om zichzelf te reguleren.

Wat het zenuwstelsel probeert te beschermen

Bij vermijdend gehecht gedrag staat niet het gemis aan verbinding centraal, maar het vermijden van overweldiging.

Het zenuwstelsel leert:
✅ Ik moet het zelf doen
✅ Ik mag niet te veel nodig hebben
✅ Emoties maken het onveilig
✅ Afstand houdt me stabiel

Niet omdat iemand geen verbinding wil, maar omdat nabijheid ooit gepaard ging met spanning, afwijzing of verlies van autonomie.

Het lichaam in terugtrekking

Vermijdend gehecht gedrag is vaak subtiel zichtbaar in het lichaam:
✅ afvlakken van emoties
✅ spanning vasthouden
✅ moeite met ontvangen
✅ snel overschakelen naar denken of doen

Het zenuwstelsel kiest voor deactivatie: minder voelen om overeind te blijven.

Waarom druk averechts werkt

In relaties en begeleiding wordt vermijdend gedrag vaak benaderd met:
“Je moet meer delen.”
“Je moet je openstellen.”
“Je moet voelen.”

Maar druk vergroot de onveiligheid.

Dit gedrag vraagt geen confrontatie, maar respect voor grenzen. Geen push, maar vertraging en keuzevrijheid.

Wanneer vermijdend gehecht gedrag ontspant

Verandering ontstaat wanneer het zenuwstelsel herhaaldelijk ervaart dat:
🧡 nabijheid jouw niet overneemt
🧡 autonomie intact blijft
🧡 grenzen worden gerespecteerd
🧡 verbinding kan bestaan zonder verplichting

Vanuit die ervaringen kan het systeem stap voor stap meer toelaten.

Wat dit vraagt in therapie en coaching

Niet de vraag: “Waarom voel je zo weinig?”

Maar:
🧡 Wat maakte voelen ooit te veel?
🧡 Wanneer wordt nabijheid te intens?
🧡 Hoe kan veiligheid ontstaan zonder verlies van jezelf?

Door eerst stabiliteit te bieden, ontstaat er ruimte voor verbinding.

Vermijdend gehecht gedrag is geen probleem dat opgelost moet worden

Het is een systeem dat heeft geleerd zichzelf te beschermen door afstand.

Wanneer die beschermfunctie erkend wordt, kan het gedrag verzachten. Niet door het weg te duwen, maar doordat veiligheid groter wordt dan bescherming.

In artikel 5 ga ik in op gedesorganiseerd gehecht gedrag en wat er gebeurt wanneer nabijheid en gevaar met elkaar verweven raken.

Pauline Trum
Trauma therapeut | Kennisdeler | Opleider

04/01/2026

Levensvragen ⭐️

Wat doet er nou echt toe? De dagen vullen zich als vanzelf met werken, boodschappen doen, een beetje sporten en wat afspraken, maar streef je wel na wat je belangrijk vindt?

12 vragen die helpen je leven te verrijken.

Wat zijn levensvragen?

Levensvragen zijn vragen die je helpen om te reflecteren op hoe je je leven nu hebt ingericht. De antwoorden kunnen je vervolgens richting bieden voor de toekomst.

Dat werkt het beste wanneer je niet alleen nadenkt over een levensvraag, maar ook het antwoord opschrijft:

1. Kun je terugkijken op een bevredigend leven? Waar wringt het nog?
2. Als het er echt op aan zou komen, wat zou je meteen doen, en wat zou je onmiddellijk laten?
3. Waar zou je spijt van hebben als je er morgen niet meer zou zijn? Kun je dat nog rechtzetten of iets doen waardoor je dit gevoel van spijt wegneemt?
4. Wat is er echt belangrijk voor je, en heb je daaraan genoeg tijd besteed en aandacht gegeven?
5. Wat geeft je leven kleur en wat zou het meer kleur kunnen geven?
6. Welke wensen heb je nog? Wat zou je het allerliefst willen bereiken?
7. Ben je eerlijk geweest over je gevoelens, je wensen, je verlangens?
8. Hebben anderen je echt leren kennen?
9. Wat zou je meer willen delen?
10. Wat zou je het gevoel geven een betekenisvol leven te hebben?
11. Hoe zou je herinnerd willen worden?
12. Wat kun je nú doen om meer uit je leven te halen en straks met een goed gevoel te kunnen terugkijken?

Verder aan de slag met een coach?

Zou je graag aan de slag gaan met een van deze thema’s? Wil je je leven anders inrichten maar weet je niet hoe? Een goede coach helpt je met je belangrijkste levensvragen.

Pauline Trum
Mind Control praktijk Trauma therapie.

(Bron: vakblad psychologie)

02/01/2026

Nieuw bij Prakijk Mind-Control 🌿

Vanaf dit jaar bied ik ook online trauma- en stressbegeleiding aan.

Voor mensen die niet naar de praktijk kunnen komen, maar wel behoefte hebben aan rust, afstemming en begeleiding.

Online werken betekent:
– vanuit je eigen veilige omgeving
– in jouw tempo
– met aandacht voor lichaam en zenuwstelsel

De sessies duren 60 minuten en verlopen via Teams.
Heb je vragen of wil je weten of dit bij jou past?

Stuur gerust een mail naar info@mind-control.nl met je vragen.

Warme groet,
Pauline Trum

www.mind-control.nl