08/04/2026
Zandpannenkoeken, zandthee en zandkoffie..
🥞☕️🫖
Met twee grote koffers kom ik aanlopen bij de 2e peutergroep die ik bezoek. Van ver hoor ik de kinderen al spelen, ze zijn buiten. In een ommezwaai veranderd mijn bezoek van binnenspelen naar buitenspelen. Er zijn geen regels meer, een vrij kader om te bewegen en te spelen. De meeste kinderen zitten in hun eigen speelwereld. Er worden pannenkoeken gebakken in de zandbak, er wordt gefietst, geschommeld en er wordt verstopt in de grote blauwe buis.
Een kindje kreeg paniek toen ik door het hek kwam, een ander kindje schrok ook. Meteen mijn neus af gedaan. Het eerste kindje was inmiddels naar binnen gebracht en het andere kindje bleef toch gefascineerd kijken toen ik mijn neus afzette.
Enige tijd later vroeg een ander kindje waar mijn rode neus was. Ik haalde hem uit mijn zak en liet hem zien. Hier stond ook het kindje bij die eerst schrok. Mijn neus werd het spel en voor ik het wist zat ie weer op mijn eigen neus en was het ijs gebroken.
Even later kwam er een jongetje naar me toe. Hij wist heel goed wie ik was Clown Cato. Hij zei: “Eerst was ik ook bang hè. Maar nu niet meer, nu vind ik het niet meer eng hè”! Nee, nu vind je het niet meer eng. Best een mooie neus toch?, vroeg ik. Ja, zullen we nu weer spelen Clown Cato?, vroeg hij.
Laten we verstoppertje doen ik tel, zei ik. 1, 2, 3, 4…