01/03/2026
Wat ben ik aan het doen?
Een stukje schijven aan jullie. Je kan je afvragen waarom we ons met alles zo vereenzelvigen waardoor we steeds opnieuw lijden over onszelf afroepen.
Laten we eens beginnen met de conceptie. De vrucht van die conceptie groeide en na de geboorte groeide die verder en werd als lichaam in leven gehouden door de omgeving.
Wij hebben daar niets aan gedaan, het gebeurde gewoon en ,dat gebeurde uit liefde, de liefde van onze ouders. Maar wijzelf hebben daar geen deel aan gehad. Het lichaam wordt nog steeds door de aarde gevoed. Wij dragen daar niets toe bij in die zin. Dat laat zien dat niets ons eigendom is, we maken deel uit van het geheel en het geheel maakt deel uit van ons.
We zijn niet iets blijvends, dus dan rijst de vraag op, waar vindt je die werkelijk ik? Dit verschijnsel dat zich manifesteert, dit lichaam gaat op zijn best zo'n 100 jaar mee, het heeft dus een tijd en waan gehalte van 100 jaar of minder. Door de conceptie, het basis concept is dit verschijnsel, denken en voelen ontstaan en daarmee zichtbaar geworden.
Met die conceptie is die energie in werking gezet. Die drie dimensionale illusie (die we Maya noemen in het Sanskriet) en de bestaansduur is zo'n 100 jaar en in de toekomst misschien nog langer. Waar wil ik hiermee naartoe? Dat je hier niet zomaar bent maar de kans krijgt om werkelijk te gaan beseffen wat die niet zichtbare jij is, die wordt ergens door gevoed en wat is dat? Wat is je werkelijke afkomst?
Daarin huist geen IK want deze is vergankelijk zoals je weet. Wake up and make love with the only one!
Liefs en misschien wel een uitdaging tot een mooi onderzoek naar het zelf,
Inge