25/02/2026
Vorige week was ik bij een try out van een (indrukwekkende) toneelvoorstelling (De stamhouder). Op enig moment wist een van de spelers zijn tekst niet meer. Nu weet ik vanuit amateurtoneel dat er een souffleur is voor dit soort momenten. Maar ik ken het alleen als een onzichtbare, zacht fluisterende figuur. Het liefst laat de toneelspeler niet merken dat ie de tekst even kwijt is, door onopvallend wat dichter bij het souffleurshok te gaan staan en het oor daar op te richten, in de hoop dat niemand dat door heeft. Zo niet bij deze profs. De toneelspeler riep luid: "WAT ZEG IK?". Echt heel hard - het hoorde overduidelijk niet bij zijn tekst. De souffleur schreeuwde vervolgens vanuit de coulissen even hard terug welke tekstregel aan de b***t was. De acteur herhaalde deze zin en ging verder met het stuk.
Ik hoop dat ze dit ook zo doen als de try out fase voorbij is. Want wat vond ik het heerlijk ontwapenend om een begrijpelijke, menselijke vergissing/misser/imperfectie niet weg te moffelen maar luid en duidelijk te laten horen om vervolgens onverstoorbaar verder te gaan. Zo kan het dus ook. Helemaal niet erg. Heel professioneel en inspirerend - ook voor het dagelijks leven waarin er zo vaak wat mis gaat.