15/02/2023
Te veel diagnoses, labels en nadruk op wat niet goed gaat is wat ik veel tegen kom in mijn werk. Bijgaand stuk geeft precies aan waar hem de schoen wringt. (zie link voor volledig verhaal).
Betere hulp voor ouders en kinderen begint niet bij jeugdzorg.
Veel problemen die bij jeugdzorg terechtkomen hangen samen met armoede en de groeiende sociale ongelijkheid. Maar in plaats van de achterliggende problemen en frustraties aan te pakken, bestrijden we symptomen. Daarom, betoogt Micha de Winter, moeten we de zaken omkeren.
Hokjes
De vraag doet zich voor of wij kinderen en jongeren niet veel te snel in psychosociale hokjes duwen. En welke rol spelen ze daar zelf in, wie biedt tegenwicht? Een alternatief voor deze psychologisering is om in de samenleving bijvoorbeeld veel meer met hen te praten over de zaken die in hun leven en voor hun toekomst van belang zijn. Hoe kijken ze aan tegen de groeiende sociale ongelijkheid, de klimaatcrisis of de polarisatie in de samenleving? Wat zijn hun ervaringen met sociale media, hoe heeft de pandemie hun levens beïnvloed?
Juist het feit dat jonge mensen elke vorm van regie over hun eigen bestaan kwijtraakten bracht moedeloosheid, verdriet of woede met zich mee. Dat zijn, als het binnen de perken blijft, geen problemen voor de professionele jeugdzorg, maar kwesties waar we in het dagelijks leven, thuis, op school en in de buurt oplossingen voor moeten vinden. Kortom: we moeten in de samenleving veel meer met jonge mensen nadenken over hun kwaliteit van leven, hun hoop voor de toekomst, de kansen en belemmeringen die ze zien om hun leven vorm te geven.
We moeten de zaken omkeren. Niet het uiteindelijke gedrag vormt het uitgangspunt, maar de alledaagse werkelijkheid waarin ouders, kinderen en jongeren zich bevinden. Dit vereist een radicale omslag in het denken van professionals en hun organisaties, maar ook van het beleid.
Mijn ervaring is dat mensen die dicht bij de dagelijkse leefwereld van gezinnen en jonge mensen staan, zoals leden van wijkteams en jongerenwerkers, zo’n omslag liever gisteren dan vandaag willen maken. Eenvoudigweg omdat ze elke dag meemaken hoe complex die leefwereld in elkaar zit, en hoe lastig het is om daarin je weg te vinden.
Diagnoses, beleidsvisies en hervormingsvoorstellen worden vrijwel altijd gemaakt door experts die ver van deze dagelijkse praktijken af staan. Ten aanzien van de jeugdzorg zouden we onze oren veel meer te luisteren moeten leggen bij sociale professionals die juist dicht bij het dagelijks leven van gezinnen staan, en hun worsteling van nabij meemaken. Wat mij betreft zijn zij nu aan zet, samen met de doelgroep zelf.
Bron: Volkskrant | Micha de Winter
11 februari 2023.
Veel problemen die bij jeugdzorg terechtkomen hangen samen met armoede en de groeiende sociale ongelijkheid. Maar in plaats van de achterliggende p...
