14/02/2026
𝗠𝗲𝗱𝗶𝘁𝗲𝗿𝗲𝗻 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝘄𝗮𝗰𝗵𝘁𝗸𝗮𝗺𝗲𝗿 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗼𝘁𝗽𝘂𝗻𝗰𝘁𝗶𝗲
De tijd leek stil te staan terwijl ik in de wachtkamer zat, wachtend op de botpunctie.
Paar weken eerder hadden ze op de PET-scan uitzaaiingen ontdekt in mijn lever, longen, lymfeklieren en bot.
Borstkanker stadium 4.
Tuurlijk was er spanning, maar ik besloot dat dit een moment was voor mezelf. “Waarom niet?”, dacht ik. “Ik ga hier mediteren. Laat de wereld maar even om me heen draaien.”
Ik sloot mijn ogen en legde mijn handen ontspannen op mijn schoot. Terwijl ik mijn lichaam visualiseerde, omgeven door helend, wit licht, voelde ik hoe elke cel begon te stralen.
In dit meditatieve moment besloot ik dat dit niet alleen voor mij was. Ik breidde het licht uit, creëerde een reusachtig, stralend hart dat het hele ziekenhuis omhulde in een warme gloed.
Na een half uur werd ik opgehaald voor de CT-scan van mijn bot.
Vanaf dat moment voelde alles anders. Ik was volledig aanwezig, in het hier en nu. Het was een ervaring die moeilijk te beschrijven is, maar diepgaand voelde.
De radioloog stelde zich vriendelijk aan mij voor, iets wat ik nog nooit eerder had meegemaakt bij een scan. Zijn kalme uitleg en vriendelijke blik, stelde me op mijn gemak.
Ergens diep van binnen voelde ik dat er iets bijzonders aan de hand was, dus vroeg ik hem: “Wat als u niets kunt vinden?”
Zijn antwoord was simpel en doordringend: “Ik kan niet in iets prikken dat er niet is.”
De scan, die ik altijd heb gezien als een soort kopieerapparaat, duurde niet lang, maar het voelde als een eeuwigheid voordat de uitslag kwam.
Terwijl ik met de verpleegkundige praatte, vroeg ik me hardop af waarom deze punctie eigenlijk nodig was. Het zou de behandeling tenslotte niet veranderen.
De verpleegkundige gaf eerlijk toe dat zelfs zij niet altijd begrepen waarom bepaalde handelingen werden uitgevoerd.
Na ongeveer vijftien minuten kwam de radioloog terug. Hij rolde me onder het apparaat vandaan, en ik keek hem direct aan.
“U kon zeker niets vinden, hè?”, zei ik met een glimlach.
De radioloog lachte en bevestigde mijn gevoel. “Inderdaad, ik kon niets meer vinden. Ik heb zelfs mijn collega erbij gehaald, maar we zien allebei niets meer.”
Zou het door de meditatie komen? Door het werk van dr. Joe Dispenza, dat ik nu dagelijks doe?
Wat het ook was, dit moment van stilte in de wachtkamer werd een krachtig keerpunt in mijn reis.
Binnen vijf maanden na de diagnose bleek ik in complete remissie te zijn, en nu, bijna vijf jaar later, ben ik dat nog steeds.
In een wereld vol onzekerheden is het vertrouwen in je eigen kracht en zelfhelend vermogen misschien wel de sleutel tot wonderen.
‐------------------------------------------------------------------
Disclaimer: Mijn ervaring benadrukt de waarde van een holistische benadering van gezondheid, waarbij zowel medische zorg als emotionele en mentale veerkracht een rol spelen.
