10/04/2026
Wat ooit begon als niet gezien worden en niet mee kunnen komen, zette zich vast als trauma en eindigde in een hard oordeel over mezelf:
"ik ben dom".
Wat leek op ‘dom zijn’, was in werkelijkheid een systeem dat moest overleven. Mijn energie ging naar veiligheid. School had simpelweg geen prioriteit.
Niet omdat ik het niet kon, maar omdat mijn wijsheid verborgen lag onder overleving.
Zelfs nu merk ik regelmatig dat mijn brein niet alles onthoudt en hierin zijn eigen prioriteiten kiest. Dat gaat soms ten koste van de behoeften van anderen. Niet uit onwil, maar omdat mijn systeem nog altijd gericht is op wat op dat moment het meest veilig en noodzakelijk voelt.
Daarom kies ik ervoor mijn systeem te respecteren. Ik hoop jij die van jou ook.
Herken jij dat?
Je mag het hier delen of me een berichtje sturen naar .body_and_mind 🤍