29/12/2025
Het is jammer dat ik jullie niet mee kan laten voelen wat er met je gebeurt als je de yule nachten elke avond over het strand wandelt.
Ik sta om 19.50uur aan de boulevard en van diverse kanten stromen vrouwen en een enkele man naar mij toe. Onder de mutsen, sjaals en warme jassen is er soms herkenning, maar er zijn ook steeds weer nieuwe gezichten. Mensen die er via-via van hoorden.
We maken een kring en kijken elkaar aan. We wensen elkaar een goede wandeling en dan vertrekt het gezelschap de strandafgang af en valt het stil. We zwermen uit over het strand. Ieder op eigen tempo en op een eigen spoor. Onherkenbare gestalten wandelen de grote donkere leegte in.
Het geluid van de zee, de maan die elke avond feller straalt, de grootsheid van de horizon, een sterrenhemel of wolken die het gedeeltelijk bedekken, de grote beer voor ons, de contouren van de duinen met daarachter de enorme lichtvervuiling, het knisperen van de schelpen en soms (gisterenavond!) zeevonk in de zee! De zee die licht geeft bij elke rimpeling, vuur in het water!
Bij een markeringspunt, de kerf staan we stil. We wachten op elkaar en tellen de gestalten om er zeker van te zijn dat iedereen er is. Soms 6, soms 14, soms 17 gestalten!
Dan lopen we weer zuidwaarts, hetzelfde pad maar toch heel anders. Oreon aan onze linkerkant, het schijnsel van de maan op zee die ons blijft volgen.
Bij het eindpunt vormen we weer een kring. We kijken elkaar aan en in het zwakke schijnsel van de strandtent ontmoeten onze ogen elkaar. Iedereen glundert. Overal een blos op de wangen.
We zingen een eenvoudig lied en bedanken elkaar.
En met een simpel 'tot morgen' keert iedereen opgeladen huiswaarts.
12 Yule nachten.
De magie in de eenvoud. Zoveel energie. Alleen en verbonden.
Foto gemaakt door die er ook bijna elke avond bij is! 🙏🏻
