03/04/2026
In deze 'Week van autisme' gaat de aandacht vaak naar wat zichtbaar is, terwijl juist daaronder zoveel gebeurt.
Autisme wordt vaak gezien als een ‘stoornis’, maar als je echt kijkt naar wat er gebeurt, zie je iets anders. Je ziet een lichaam dat reageert op wat het ervaart. Geen fout, maar een respons, een manier van het systeem om met de wereld om te gaan en zichzelf te beschermen.
Het gaat over hoe het brein en het zenuwstelsel informatie verwerken en hoe dat in het lichaam wordt ervaren.
Over prikkels die intenser binnenkomen, over sneller vol raken en over een lichaam dat meer tijd en veiligheid nodig heeft om weer tot rust te komen.
Wat je aan de buitenkant ziet, is daar een gevolg van. Terugtrekken, controle zoeken of blijven nadenken zijn geen losse gedragingen, maar manieren waarop het lichaam probeert te reguleren en veiligheid terug te vinden.
Wanneer we alleen kijken naar wat zichtbaar is, missen we wat er vanbinnen gebeurt, terwijl juist daar de ingang ligt naar begrip.
Als je vertraagt en met zachtheid aanwezig blijft, ontstaat er ruimte om echt af te stemmen op wat iemand nodig heeft, niet om het te veranderen, maar om het te ontmoeten.
In die ruimte kan het lichaam zakken en precies daar begint verbinding.
Wat verandert er voor jou als je niet kijkt naar wat er ‘mis’ is, maar naar wat er geprobeerd wordt?
