Rouw & Vertrouw

19/05/2026

Iedereen gaat naar huis. Het gemis blijft.

De uitvaart is voorbij en gaat iedereen weer naar huis. De bloemen blijven achter. De stilte ook.

En juist dan begint voor veel mensen het moeilijkste stuk.Want tijdens de dagen ervoor is er vaak veel geregeld.
Mensen om je heen. Berichten. Aandacht. Drukte.

Maar later… als de deur dichtgaat en het stil wordt in huis komt het verdriet vaak pas echt binnen.Dan hoeft er niets meer geregeld te worden.
En juist dat kan leeg voelen.

Alsof de wereld doorgaat terwijl jouw wereld even stil is blijven staan.
Want als alle drukte voorbij is blijft het gemis pas echt voelbaar aanwezig.

13/05/2026

Rouw heeft verschillende gezichten.
Toch denken veel mensen nog steeds dat rouw alleen gaat over het overlijden van een dierbare.

Ik zie zo vaak dat mensen hun verdriet wegduwen.
Omdat ze vinden dat het niet erg genoeg is. Dat ze zich aanstellen.
Of dat ze gewoon door moeten gaan.
En dat is precies waarom veel mensen vastlopen.

Omdat rouw over zoveel meer kan gaan, over een relatie die stopt, je gezondheid die verandert, een kinderwens die niet uitkomt, werk dat wegvalt, een vriendschap die langzaam verdwijnt of het gevoel dat je jezelf bent kwijtgeraakt.

Rouw ontstaat wanneer iets wat belangrijk voor je was ineens anders wordt of wegvalt.
En dat doet pijn. Ik zie zo vaak dat mensen hun verdriet kleiner maken.
Omdat iemand anders het “erger” zou hebben.

En dat is precies waarom veel mensen zichzelf blijven wegcijferen.
Terwijl jouw verdriet niet minder wordt door het te vergelijken met dat van iemand anders.

Je hebt iemand nodig die niet meteen met oplossingen komt. Iemand die niet zegt dat je sterk moet zijn. Of dat het vanzelf wel minder wordt.
Maar iemand die echt even naast je blijft staan. Die luistert zonder oordeel.
Die niet schrikt van jouw verdriet en die jou niet het gevoel geeft dat je te veel bent. Maar in iemand die laat voelen: je hoeft dit niet alleen te dragen.

10/05/2026

Moederdag wordt vaak gezien als een dag vol bloemen, ontbijtjes en gezelligheid.
Maar ik zie ook hoeveel mensen deze dag op een andere manier beleven.

Mensen die hun moeder missen.
Moeders die hun kind moeten missen.
Vrouwen die graag moeder hadden willen worden.
Of mensen die deze dag gewoon lastig vinden, terwijl bijna niemand dat ziet.

Wat veel mensen niet snappen is dat dagen zoals deze oude pijn ineens weer voelbaar kunnen maken.
Een reclame. Een foto.
Een berichtje op social media.
Soms is dat al genoeg.

En toch proberen veel mensen gewoon door te gaan alsof er niets aan de hand is.
Omdat iedereen om hen heen lijkt te vieren.
Terwijl verdriet en liefde vaak dichter bij elkaar liggen dan mensen denken.

Dus vandaag is er niet alleen aandacht voor wat er is.
Maar ook voor wat gemist wordt.
En soms voelt dat op dagen zoals deze net wat harder.

03/05/2026

41 jaar samen.

Als ik naar ons kijk, zie ik een leven vol herinneringen.
Zoveel gewone momenten die eigenlijk heel bijzonder zijn.
Samen aan tafel, samen onderweg, samen thuis.

En ja, er waren ook momenten dat het niet ging.
Dat we moe waren, elkaar niet begrepen, of even niet wisten hoe verder.
Maar we bleven.
Niet omdat het moest, maar omdat we het samen wilden.

Door alles heen is er iets gegroeid.
Iets stevigs. Iets vertrouwds.
Iets van ons.
41 jaar.
En nog steeds naast elkaar.

24/04/2026

Soms kijk je naar de hemel.

Alsof er ergens boven je een plek is waar degene die je mist verder is gegaan.
Een plek met rust. Zonder pijn en zonder zorgen.

Als iemand overlijdt, verdwijnt diegene niet uit je hart.
Soms kijk je omhoog, omdat beneden alles even te zwaar voelt.
Omdat je wilt geloven, dat iemand daar rust heeft gevonden.

En tegelijk blijft hier beneden het gemis bestaan.
De lege plek aan tafel. De naam die je nog steeds noemt.
De momenten waarop je denkt: kon ik nog maar even iets zeggen.

In mijn praktijk merk ik hoe vaak mensen die twee naast elkaar dragen.
De hoop dat iemand goed is waar hij of zij nu is en het verdriet dat je hier verder moet zonder diegene.

Kijk jij weleens naar de hemel met iemand in gedachten?

29/03/2026

Uno ligt nooit zomaar ergens.

Tijdens een sessie lijkt het soms alsof hij gewoon rustig erbij ligt.
Maar vaak kiest hij heel precies zijn plek. Dichtbij iemand.
Naast een kaart, op afstand, Of net op het moment dat er iets verandert.
Niet omdat hij weet wat er gezegd wordt, maar omdat hij voelt wat er in iemand gebeurt.

Een ademhaling die anders wordt.
Een hand die stilvalt.
Een blik die langer blijft hangen bij één kaart.
Dat zijn kleine momenten, maar juist daar gebeurt vaak veel.

In een sessie met kaarten lijkt het soms eenvoudig. Je kiest iets wat opvalt.
Juist die kaart waar je even naar blijft kijken, vertelt vaak iets
En Uno merkt dat vaak eerder dan woorden.

Hij ligt niet zomaar ergens.
Hij voelt vaak eerder dan wij waar iets vastzit.
En alleen dat al maakt verschil.
Want niet alles wat pijn doet, laat zich meteen vertellen.

17/03/2026

Wat mij rust geeft, krijgt een plek in mijn praktijk.

Naast mijn werk in Rouw & Vertrouw heb ik een hobby waar ik veel in kwijt kan: diamond painting.

Ik heb een diamond painting laten maken van Uno, Stacy en mij. Voor mij klopt dat, omdat mijn therapiehonden verbonden zijn met mijn praktijk en met alles wat hier dagelijks gebeurt.
Het krijgt een plek in mijn praktijkruimte, omdat het iets laat zien van wie wij samen zijn.

Diamond painting is voor mij niet zomaar iets om te doen.
Het vraagt geduld. Je bent ergens mee bezig waar je niet kunt haasten. Het beeld ontstaat stap voor stap. Dat spreekt mij aan, omdat veel in het leven ook zo gaat. Niet alles is meteen duidelijk. Niet alles is snel af. Soms moet je doorgaan zonder direct te zien waar het naartoe gaat.

Juist daarom zijn hobby’s belangrijk.
Een hobby haalt je even uit van alles wat moet. Je bent bezig zonder druk van buitenaf. Zonder verwachtingen. Zonder dat iemand iets van je vraagt. Dat geeft ruimte in je hoofd en ook in je lijf.
Ik merk dat wanneer je langere tijd alleen maar doorgaat, veel opvangt of met veel bezig bent, je ook iets nodig hebt dat je terugbrengt bij jezelf. Niet om ergens van weg te gaan, maar om weer op adem te komen.

Buiten vind ik dat in het wandelen met Uno en Stacy. Lopen helpt om letterlijk in beweging te blijven. Vaak merk ik dat tijdens het wandelen gedachten anders gaan lopen dan wanneer je binnen blijft zitten.

Ik denk dat hobby’s daarom meer betekenen dan veel mensen denken. Het is niet zomaar tijd vullen. Het is ook zorgen dat je zelf niet alleen maar bezig bent met wat moet, maar ook met wat je goed doet.
De één vindt dat in wandelen, de ander in tuinieren, lezen, koken, schilderen of muziek.

Waar kun jij echt in opgaan? Wat helpt jou om weer even bij jezelf te komen?

08/02/2026

Vorige week zat ik met iemand aan de tafel in mijn praktijk.
We hadden het over haar man.
Over foto’s. Over vroeger. Over hoe stil het huis nu is.
Het was zwaar. Tot er ineens een herinnering kwam.

Ze vertelde hoe hij altijd de koffie liet overstromen omdat hij vergat het kopje eronder te zetten.
En ze moest lachen. Gewoon echt lachen.
En meteen daarna sloeg ze haar hand voor haar mond.
Alsof ze iets verkeerds had gedaan.
Ze keek me aan en zei zacht: dit mag toch niet hè… lachen.

Alsof lachen betekent dat je niet genoeg mist.
Alsof verdriet bewijst hoeveel je van iemand houdt.
Alsof je trouw moet blijven aan somberheid.

Maar zo werkt het niet.
Je kunt iemand missen en toch lachen om een herinnering.
Je kunt huilen in de ochtend en ’s middags even genieten van de zon.
Dat maakt je geen slechte partner, dat maakt je mens.

Verdriet en een lach lopen vaak door elkaar heen.
En terwijl we daar zaten, schoof Uno dichterbij en legde zijn kop op haar knie.
Alsof Uno wilde zeggen het is oké, je mag lachen.

Misschien herken jij het ook.
Dat je schrikt van je eigen lach.
Weet dan, je liefde verdwijnt niet omdat je even lacht.
Je draagt iemand met je mee, ook in die kleine, lach momenten.

Wanneer voelde jij voor het laatst zo’n onverwachte glimlach?
Durf je die er gewoon te laten zijn?

01/01/2026

24/12/2025

Kerst is niet voor iedereen fijn.

In mijn praktijk hoor ik het vaak.
De dagen zijn vol lichtjes.
Maar jij voelt vooral leegte.

Misschien ga je wel.
Maar met een knoop in je lijf.

Ik hoop dat je jezelf niet voorbij loopt.
Dat je mag kiezen voor wat haalbaar is.

Fijne kerstdagen.
Op jouw eigen manier, in jouw eigen tempo.

14/11/2025

Ik weet het niet meer.

Vandaag komt er zo’n mail binnen.
Een paar zinnen maar.
“Ik weet het niet meer.”

Zo’n zin komt binnen.
Hij zegt zoveel.
Moeheid.
Verdriet.
Een roep om houvast.

Ik lees langzaam.
Voel tussen de regels door.
Er is iemand die niet meer weet hoe verder.
Die misschien te lang sterk is geweest.

Ik hoef dan geen groot antwoord te geven.
Alleen te laten weten:
ik hoor je.
Je hoeft het nu ook even niet te weten.
Want als je niet meer weet hoe verder,
mag iemand even met je meelopen.

Wat zou voor jou fijn zijn om te horen,
als je zegt: ik weet het niet meer?