11/05/2026
Van Zegerien: Hoewel ik al jaren als vrijwilliger in het Hospice werk, heb ik nog nooit een C-dienst gedraaid. Tot op vandaag. Want op deze Moederdag waren er wat lege plekken in het rooster, dus heb ik me aangemeld. Op de fiets naar Stad en zo de tuin in en daar zag ik al bewoners genieten van het zonnetje. Samen met de visite, op een beschut plekje.
Binnen was het rustig. Een bewoner in bed in de huiskamer, anderen nog aan het rusten. Bij de overdracht horen we wat van belang is en wat er vanmorgen al gebeurd is.
We vragen wat men vanavond wil eten, de boodschappenlijst ligt klaar. ‚Eet jij ook mee?‘, nou graag.
Een van onze bewoners ligt in bed, wordt af en toe nog een beetje wakker maar slaapt vooral. We wisselen elkaar af en zitten een poosje naast haar. Ze grijpt mijn hand en glimlacht. Wil een slokje water. Als ik haar lippen insmeer, pakt ze mijn hand weer. Samen zitten we zo, terwijl ze rustig ademt. Haar ogen vallen dicht. Buiten de geluiden van spelende kinderen, vanuit de keuken geluiden van pannen en hier, zo naast het bed, is het stil.
Dan is het tijd om tafel te dekken en bladen te maken voor wie op de kamer wil eten. Onze Marianne maakt er een heerlijke maaltijd van.
Voor het toetje is er keuze genoeg. Aardbeien, chocoladevla mét slagroom, een wolkentoetje en ik probeer de vlaflip na te maken.
Na het eten voor de een koffie, voor de ander buiten een sigaartje of weer naar de kamer om te rusten.
Als de tafel afgeruimd is en vaatwasser aan staat is het al tijd om de mappen te schrijven voor de overdracht.