28/01/2026
Deze week verhuisde ik naar mijn derde tijdelijke woning deze winter. Een enorme upgrade: van een kleine zolderkamer in Noord naar een ruime begane-grondwoning nabij het Vondelpark.
En toch…
Ik kwam ’s avonds in het donker aan in een kaal, koud huis met een allegaartje aan meubels. Met een nog pijnlijke kaak van mijn verstandskies die eerder die week was getrokken.
Een situatie die iedereen waarschijnlijk wel herkent. Het glas is tegelijk halfvol én halfleeg.
Ik voelde diepe dankbaarheid voor deze nieuwe tijdelijke woning in deze chaotische tijd waarin ik aan het scheiden en birdnesten ben. Dankbaarheid voor de vrienden die kwamen helpen sjouwen, voor de hernieuwde vriendschap met een vriend van vroeger die voor me kookte op die eerste avond en dankbaarheid voor het voelen van dankbaarheid in plaats van mezelf vooral zielig te vinden.
Maar ik voelde me ook ontheemd, eenzaam, op drift en verdrietig. En dus ging ik heen en weer in focus op dat halfvolle of juist halflege glas.
Dit zijn de momenten waarop veerkracht nodig is. Niet door het verdriet weg te duwen, maar door het juist toe te laten zonder weg te zakken in een putje vol zelfmedelijden. Door aan de slag te gaan met wat nodig is of kan helpen, zonder voorbij te gaan aan het verdriet.
Dus eindigde ik toch met het halfvolle glas van dankbaarheid. Dankbaarheid voor de veerkracht die ik opgebouwd heb door de uitdagingen in leven aan te blijven gaan. Door me over te geven aan wat het leven mij wil leren.
Zelfvertrouwen.
Overgave.
Flexibiliteit.
Hulp vragen.
Je eigen gevoelens voelen en begrijpen.
Dat maakt imho allemaal onderdeel uit van veerkracht. Zodat je dat in kan zetten, zowel in je werk als in je privéleven.
🔥 Benieuwd hoe het zit met jouw veerkracht en overgave?
🔥 En waar jij zachter mag worden of juist meer mag gaan bewegen?
Je kunt het onderzoeken via mijn gratis test over veerkracht en zelfvertrouwen.
Zie link in bio.