Kompassie in Beeld, onderzoeken, creëren, transformeren

29/04/2026

Het orakel in mij.
Misschien is dit ook een uitnodiging voor jou.”

29/04/2026

26/04/2026

Mocht je op de hoogte willen blijven van dit prachtige kunstproject, dat komende zomer in Park Schothorst, Amersfoort gaat plaatsvinden, laat dit s.v.p. weten of stuur een berichtje naar Krijnie Beyen of Marieke Ploeg.

SURRENDER TO LIFE - AANKONDIGING KUNSTPROJECT

De afgelopen maanden werkten wij aan de subsidie aanvragen voor Surrender to Life. Een project dat niet alleen ging over overgave, maar het ook van ons vroeg.

We hebben gezocht, geschreven, gewacht en doorgezet.
Soms wisten we even niet of het project er zou komen. En toch waren we gemotiveerd en blij met de kunstenaars, elkaar, het thema - genoeg om verder te gaan.

Nu is er ruimte ontstaan om het te laten gebeuren.

Van 28 juni t/m oktober ontvouwt Surrender to Life zich in Park Schothorst, met zes vergankelijke kunstwerken van zes kunstenaars die groeien, veranderen en weer verdwijnen.

We starten op 28 juni met een performance van Rosalie Smit.
Vanaf daar ontwikkelt het project zich stap voor stap, samen met de plek en het publiek.

Een zich ontwikkelende vorm, een eindbeeld dat gaat verrassen en een proces waar wij in vertrouwen en jij op elk moment in kunt stappen.

Hier delen we het begin.

Een beetje meer: www.kompassieinbeeld.nl/surrender-to-life/

26/04/2026

SURRENDER TO LIFE - AANKONDIGING KUNSTPROJECT

De afgelopen maanden werkten wij aan de subsidie aanvragen voor Surrender to Life. Een project dat niet alleen ging over overgave, maar het ook van ons vroeg.

We hebben gezocht, geschreven, gewacht en doorgezet.
Soms wisten we even niet of het project er zou komen. En toch waren we gemotiveerd en blij met de kunstenaars, elkaar, het thema - genoeg om verder te gaan.

Nu is er ruimte ontstaan om het te laten gebeuren.

Van 28 juni t/m oktober ontvouwt Surrender to Life zich in Park Schothorst, met zes vergankelijke kunstwerken van zes kunstenaars die groeien, veranderen en weer verdwijnen.

We starten op 28 juni met een performance van Rosalie Smit.
Vanaf daar ontwikkelt het project zich stap voor stap, samen met de plek en het publiek.

Een zich ontwikkelende vorm, een eindbeeld dat gaat verrassen en een proces waar wij in vertrouwen en jij op elk moment in kunt stappen.

Hier delen we het begin.

Een beetje meer: www.kompassieinbeeld.nl/surrender-to-life/

15/04/2026

Proces in beweging - al organiserend je stem vinden - gun jezelf een heerlijke dag in mijn atelier met 3 verschillende Creative zomer labs - juli 2026 - https://mailchi.mp/6cd8b9fc5539/je-stem-vinden-in-beweging

14/04/2026

Gisteren sloten we de serie Creative Labs In dialoog met je materiaal af. Vervolg in het najaar

In de meditatie bracht ik het thema loslaten en opnieuw beginnen in. Iedereen had eigen materiaal meegenomen. Wat er al was, lag er. En ik vroeg de deelnemers om te voelen of er nog iets ontbrak?

Wat miste, werd gevoeld en gemaakt.

Daarna volgde een rituele handeling. Ik liet open of we dat samen of na elkaar zouden doen. Het werd stil. Niemand hoefde iets te bepalen. Het veld droeg zichzelf.

In die stilte gebeurde iets eenvoudigs en wezenlijks.
Werk werd afgerond. Ieder op een eigen moment.
Alsof iedereen precies wist dat en wanneer het klopte.

Na afloop bracht iemand het innemen van je plek in.
Hoe daar soms nog iets tussen zit — schroom, terughoudendheid, iets ouds misschien.
En ook hoe licht het kan voelen wanneer je, in alle bescheidenheid, wel ruimte inneemt. Niet groter dan nodig. Maar ook niet kleiner.

Ik blijf geraakt door hoe dit werk zich ontvouwt. Hoe materiaal, aandacht en samenzijn iets openen wat je niet kunt sturen.

Deze zomer geef ik drie eendaagse Creative Labs:
Becoming Our Voice, Het Orakel in Mij en Surrender to Life.

Ik kijk ernaar uit om ook daar weer samen te komen.
In creatie, in stilte, in wat zich wil laten zien.

03/04/2026

Soms vraagt het leven niet om een plan, maar om overgave.

Tijdens een eerdere sessie met het thema Surrender to Life - in dialoog met jezelf en je materiaal - ontstond er een beeld dat me is bijgebleven. We maakten samen een tekening van twee werelden: de bovenwereld van de bomen, zichtbaar, reikend naar het licht — en de onderwereld van het mycelium, onzichtbaar, een netwerk dat alles met elkaar verbindt.

We spraken over hoe het mycelium geen hiërarchie kent. Het ene organisme is niet belangrijker dan het andere. Alles is met elkaar in verbinding, alles draagt bij, alles wordt gevoed en geeft door. Er is een voortdurend luisteren en reageren op wat nodig is in het geheel. Misschien is dat ook wat overgave aan het leven betekent. Niet dat je niets doet, maar dat je leert luisteren. Dat je beweegt wanneer het leven je beweegt. Dat je durft te vertrouwen dat er, ook als je het nog niet ziet, een netwerk is dat je draagt.

Deze zomer (4, 11 en 18 juli) geef ik drie Creative Labs, elk met een eigen ingang, maar allemaal met dezelfde uitnodiging: vertragen, luisteren, creëren en ruimte maken voor wat er in jou geleefd wil worden. Het lab Surrender to Life vindt buiten plaats, onder een waanzinnig mooie boom, naast een paardenwei met drie zwarte paarden. We zullen daar werken, in de buitenlucht, op de grens van stilte, natuur en creatie. En wie weet hoe de paarden op onze aanwezigheid reageren — vaak spiegelen dieren feilloos wat er in een veld gebeurt.

De andere twee labs hebben ieder hun eigen thema en vorm, maar ook daar werken we vanuit verstilling, creatie, ontmoeting en het open veld van wat zich wil aandienen. Je kunt één lab volgen, of meerdere — elk lab staat op zichzelf en tegelijk verdiepen ze elkaar. www.kompassieinbeeld.nl

03/03/2026

Nieuwsbrief Kompassie in beeld - maart 2026
Zomer Creative Labs - gevoed door de zoutmeren en het Amon orakel in Siwa, Egypte https://mailchi.mp/aac8cfc6f3c8/zout-en-zomer-creative-labs

23/02/2026

Creative Lab – In dialoog met je materiaal - een rijke sessie 7.

We begonnen in stilte.
Met een meditatie landden we in het lichaam – langzaam bewonend wat er al is. We voelden de uitwisseling tussen voeten en aarde: een wederkerige relatie van voeden en respect.

Daarna richtten we de aandacht naar binnen. Welke gewoontes bewegen in mijn energie? Dienen ze me nog? Of houden ze me klein?

Met deze vragen stapten we in de creatie. Ieder werkte met vertrouwde materialen, maar met een nieuwe houding als ware het een nieuwe en vrije relatie met het zelf:
- Hoe kan ik jou anders gebruiken?
- Hoe kan ik buiten mijn bekende vorm treden?
- Wat gebeurt er als ik mijn grens verschuif?

Er ontstonden nieuwe ruimtes, onverwachte vormen en gebaren. Het bekende werd voorzichtig ingebed in het onbekende. Het veilige werd onderzoek.

We sloten af met een stille expositie – aanwezig bij elkaars werk, zonder uitleg, alleen waarnemen. In de één op één Inquiry onderzochten we wat het proces had losgemaakt, wat geraakt werd, wat verraste.

Het was sprankelend en moedig werk.
Een oefening in vertrouwen.
Een herinnering dat we alles al in huis hebben – en dat het vrije leven begint waar we het anders durven gebruiken.

09/02/2026

Magisch Creative Lab – Emotionele Lichaamstekening

In deze sessie maakten we in kleur een persoonlijke, emotionele lichaamstekening. Niet om emoties te verklaren, maar om ze ruimte te geven.

We begonnen met de herinnering: "We zijn niet onze emoties."
Via lichaamsgerichte meditatie lokaliseerden we eerst de rustige delen in ons lichaam. De plekken die beschikbaar zijn om opkomende emoties een bedding te geven en te ontspannen. Daarna brachten we een gevoel, een emotie in herinnering en voelden de plek waar deze emotie meestal opspeelt. Door aandacht en adem lieten we de emotie wegvloeien naar een gezond, rustig deel in ons lichaam. Zo haalden we “de druk van de ketel”.

Daarna werkten we met aquarel, zacht krijt en stof.
In aquarel ontstond eerst een plas water waarin kleur mocht smelten, lichter worden, uitwaaieren. Zoals emoties ook kunnen verzachten wanneer ze gedragen worden.

Door te scheuren, wikkelen en stapelen kreeg emotionele energie een tastbare vorm. Niet om het op te lossen, maar om het te laten spreken via materiaal.

De kern: de lading ontvangen — en laten zijn.

Aan het einde hield ieder een zachte herinnering vast.
Een vorm en tekening die zegt: er is ruimte in mij.

19/01/2026

Afgelopen weekend namen we met een groep kunstenaars de tijd voor de innerlijke voorbereiding van een tentoonstelling. Niet om het werk te bespreken, maar om te onderzoeken vanuit welke houding we als makers voor onszelf en naar elkaar zichtbaar mogen zijn. Ook als kunstenaars een gezamenlijk thema delen, groeit elk beeld in stilte in iedereen zelf. En die beelden zijn oh zo kwetsbaar, is mijn ervaring.

We werkten met de verbeelding van een Innerlijke Kamer: een plek in jezelf van waaruit je exposeert. In het midden van de kamer was een landingsplek. We voelden ieder voor zich waar we stonden, wat open was, wat teruggetrokken, wat nog buiten de kamer stond en wat misschien losgelaten mocht worden. Dit maakten we zichtbaar in drie positiekaarten: de kaart van de motivatie, van de huidige houding en wat het werk van ons vraagt.

In een groeps inquiry – waarbij een persoon sprak en de rest luisterde - deelden we wat we ervaren hadden. Daarna legden we de kaarten samen in de ruimte. We keken naar de posities, of en waar een gezamenlijk verhaal zich aandiende en of we een focuspunt ontdekten. Zo werd een spark van collectieve leesbaarheid voelbaar en mag alles in de komende tijd indalen. Het gaf mij een inzicht van hoe verder met het project maar ook "wat ik misschien anders had kunnen doen". Dankjewel medereizigers.

We komen nog een keer samen om te verdiepen hoe we als hoeders - persoonlijk en met elkaar - aanwezig zijn tijdens de tentoonstelling.

12/01/2026

Vanmorgen: Creative Lab In dialoog met je materiaal over verbinding

We begonnen in stilte. Met adem. Met het voelt van je lichaam, je grenzen, je wortels. Met aarden.
In de meditatie bracht ik in: voel jezelf als boom. Je tempo is zoveel langzamer. Je wortels gaan de grond in, zoeken, proeven. En daar, onder de grond, raak je iets. Zacht, levend. Het mycelium. Het verbindt jou met alle andere bomen om je heen.
Je bent alleen én verbonden.
Apart en onderdeel van het geheel.

Toen begonnen we te tekenen. Geen instructies. Alleen: een groot vel papier van 1 x 3 meter, houtskool, en elkaar. Iedereen tekent zijn boom, zijn wortels. En kijkt wat er ontstaat.

Wat ik zag:
Mensen begonnen voorzichtig. Toen steviger. Wortels die elkaar vonden. Mycelium dat ertussen groeide. Niemand die zei "dit is mijn stuk" - iedereen werkte aan het geheel.

Geen hiërarchie. Geen leider. Alleen: een netwerk dat zichzelf tekende.
En het mooiste: in het onderzoek daarna, toen we één op één spraken, hoorde ik hoe het beeld persoonlijk werd. Iemand zag waar haar wortels nog niet diep genoeg gingen. Een ander zag waar hij altijd verbinding zoekt maar het lastig vindt om te ontvangen. Weer een ander herkende de angst om ruimte in te nemen.

Het beeld werd spiegel.
Dit is waarom ik dit werk doe.
Omdat mycelium ons iets leert wat we vergeten zijn: dat we verbonden zijn. Dat er bij samenwerken geen baas hoeft te zijn om iets moois te maken of voor elkaar te krijgen. En dat je, door met je handen te werken in plaats van met je hoofd, dingen voelt die je anders niet zou zien.
Dankbaar voor deze groep die durft.
Dankbaar voor het mycelium dat blijft onderwijzen.
Dankbaar voor houtskool en grote geïmproviseerde papier en mensen die elkaar durven raken zonder woorden.

Een mooi ervaring om te delen in mijn Mycelium Werkboek.