Zielsavonturier

Startpagina
Nederland
Amersfoort
Zielsavonturier

Anker jeZelf in je Innerlijk Kompas en leidt een BEZIELD Leven Merk dat je in je persoonlijk leven vastloopt of te weinig voldoening ervaart?

Welkom in mijn praktijk voor diverse supervisie, leersupervisie, intervisie, coaching en therapie in Amersfoort

Ben je een professional en op zoek naar een plek om stil te staan bij je (persoonlijke) ontwikkeling? In deze tijd van verandering en het verdwijnen van bekende kaders ondersteun ik je graag in het hervinden van je positie en het inzetten en vergroten van je kwaliteiten. In mijn praktijk voor diverse coaching in Amersfoort kunnen we in een vrijblijvende kennismaking onderzoeken wat het beste aansluit: supervisie, intervisie of coaching. Je ontvangt een erkend begeleidingstraject vanwege mijn beroepsregistratie bij de LVSC (Landelijke Vereniging voor Supervisie en Coaching). Ik sta graag naast je om te ontdekken wat precies je worsteling is en wat de weg eruit is. Ik richt me binnen individuele therapie, relatietherapie of gezinstherapie erop dat jij of jullie zelf weer in staat raken je eigen antwoorden te vinden op moeilijke situaties. Ik wil graag zorgvuldig zijn, de situatie goed in kaart brengen en aansluiten, maar ik werk niet met lange lijsten en procedure’s. Ik ga graag direct aan de slag en de aansluiting zoek ik ter plekke in de ontmoeting en wat zich voordoet. Ik heb geen wachtlijsten. Je kunt bij mij terecht met allerlei soorten problemen of vragen. Daarnaast heb ik veel ervaring met mensen met autisme en hun gezinnen. Je kunt meer lezen over wie ik ben en wat ik doe op deze website. Neem gerust contact op wanneer je vragen hebt. Hartelijke groet,

Merel van Dijk

13/10/2025

“Ik vertrouw je niet.” Vier woorden die een hele samenwerking kunnen verlammen. Uitgesproken of niet. De gevolgen van een gebrek aan vertrouwen zijn groot:

- Managers die gaan pushen en controleren, en zo nóg meer afstand creëren.
- Teams die uiteen vallen in verschillende kampen en bondjes.
- Coaches en consultants die uit alle macht proberen verbinding te forceren.

Vertrouwen wordt zelfs ingezet als pressiemiddel.

Ik werd ooit op de man af gevraagd door een dysfunctionele leidinggevende of ik hem vertrouwde? De onderliggende boodschap was gláshelder: ‘Geef mij een reden om te escaleren naar een arbeidsconflict, dan kan ik je lozen’.

Niet echt een lekker uitgangspunt voor samenwerking ☹

Vertrouwen lijkt de heilige graal. Maar wie het probeert te forceren, zaait juist wantrouwen, afstand en beklemming.

Laatst zei iemand het tegen mij. In een professionele context, jawel. Precies die woorden. ‘Ik vertrouw je niet’.

En dat mag blijven staan.

Ik eer die Waarheid. Ik ben zelfs dánkbaar voor die Waarheid. Die heb ik veel liever dan een facade, smoesjes of politiek gedoe. Het vraagt moed om zoiets te zeggen.

Hoe ik daarop reageer? Ik geef de ander alle ruimte om mij niet te vertrouwen. Ik heb namelijk dat, of goedkeuring van de ander, niet nodig om tóch in contact te kunnen zijn. Om te blijven. Omdat ik mezelf vertrouw.

Dit geeft ruimte. Omdat er geen druk meer ligt. Omdat vertrouwen niet afgedwongen kan worden, maar mag groeien.

Je kunt niet iets eisen of forceren waar geen ‘knopje’ voor is.

💡 Vertrouwen is een bijproduct van leiderschap. Van durven staan, ook als de ander twijfelt. Van jezelf laten zien, ook als dat spannend is. Van spanning dragen, zonder het weg te nemen of te bevechten.

Dat is de shift waar onze markt om vraagt. Niet nóg meer controle. Maar aanwezigheid. Leiders en coaches die veiligheid scheppen juist dóór het niet te forceren.

👉 Is een gebrek aan vertrouwen voor jou een rode knop? Dat is te ontmantelen 😊. Stuur me een DM!

09/10/2025

Laatst coachte ik iemand die méér wist dan ik én meer ervaring had. En toch brak er iets open wat tot dan toe afgesloten was geweest.

Hij coachte de top. Werkte met CEO’s, vloog de wereld over voor coachingstrajecten en was zelfs opleider van coaches. Een CV waar je ‘U’ tegen zegt (en jij zegt niet snel ‘U’ 😉).

Hij hield van dat ‘high-performen’. In een wereldje dat scherp is en dynamisch. Hij stond altijd ‘aan’, niet bang het podium te pakken wanneer dat nodig was. Maar altijd met als doel om het probleem van de klant op te lossen. Altijd leverend. Daar werd hij per slot van rekening ook (dik) voor betaald.

Maar hij vergat één iemand. Zichzelf.

Hij gaf haarscherpe feedback. Supergoed.
Maar feedback is netjes.
Feedback is veilig.
En vooral: feedback is makkelijk te negeren.

Tijdens onze sessie gebeurde iets opvallends.

Ik zette hem stil.

Niet omdat hij niks wist. Maar zodat hij kon gaan vóelen. Ik leerde hem dat te verstaan ín zijn professionele context. En het te gebruiken op een manier waarmee hij in één klap onontkoombaar was.

(Dat is trouwens iets volledig anders dan je gevoel altijd maar uitspreken.)

Nee. Het gaat om gevoel te vertalen naar het innemen van een positie waar niemand meer omheen kan.

Niet zeggen wat er niet klopt, maar belichamen wat er nodig is om tér plekke gedoe om te zetten in iets constructiefs. Persoonlijk. Zichtbaar. In het hier en nu.

Met als bijwerking:
🧨 Zijn klanten konden zich niet meer verstoppen achter politiek gedoe en macht
🧨 De dynamiek kantelde waar hij bij stond
🧨 Klanten pakten hun eigen verantwoordelijkheid weer op

Het was geen truc. Geen tool en geen techniek.

Hij was het. Eindelijk.

Dus even onder ons:

👉 Hoe vaak lever jij nog iets slims, terwijl je eigenlijk iets voelt?

P.S. Ik heb dit najaar nog slechts 4 plekken voor een Leiderschapstraject!
Stuur me een bericht voor meer informatie.

07/10/2025

Vroeger dacht ik dat ik alles onder controle moest houden om professioneel te zijn. Jeweetwel. Beheerst, gefocust en correct. En vooral geen twijfel, emotie of ruis.

Ik was daar echt een stér in 😇. Zo had mijn eigen coping zich namelijk ontwikkelt. Sloot lekker op elkaar aan zal ik maar zeggen. Sterk zijn, niet lullen maar poetsen. Me vooral níet laten raken en mezelf al helemaal niet laten zien.

Misschien herken je dat wel…

✅ Precíes willen weten wat je doet
✅ Want dan los je het probleem op van de klant (dat moet namelijk wel lúkken)
✅ En klanten die vervolgens prinsheerlijk achterover leunen terwijl jij je uitslooft

Daar liep ik godzijdank in vast. Want dat was naast kneitervermoeiend ook nog eens heel erg onbevredigend.

Alsof je aanwezig bent, maar niet écht binnenkomt.
Alsof je altijd áán staat, maar niet verbonden bent.
Alsof je er steeds bij------na bent. Maar nét die kern niet raakt.

> Tot ik koos voor impact. In plaats van controle.

Tot het moment dat ik mezelf toestond om het niet meer perfect te doen. Om niet alleen professioneel te zijn, maar écht. Om contact belangrijker te maken dan controle.

Het zit in die momenten waarop je jezelf laat zien. Niet ondanks je gevoel, maar dankzij.

Ja, dat voelde kwetsbaar. Ongemakkelijk. Maar mijn verlangen om werkelijk impact te maken was groter dan mijn bange ik-je. Ik liet los wat me jarenlang veilig had gehouden.

Het bracht me iets fenomenaals. Échte verbinding. En doorbraken die ik niet kon plannen.

De gesprekken werden scherper. De verbinding dieper.
De resultaten? Meer, veel sneller, diepgaander en vooral duurzamer dan ik ooit had kunnen controleren.

Wat als professioneel zijn niet betekent dat je alles weet, maar dat je tevoorschijn durft te komen?

Ik ben benieuwd:

👉 Wat houdt je tegen om je goddelijke Zélf te zijn? Áls professional?

06/10/2025

“Jij geeft een heel ander soort nascholing dan al het andere aanbod.”
Dat was het eerste wat een deelnemer zei na afloop.

En ze heeft gelijk. Want waar de meeste nascholingen zich richten op theorie en methode, zoek ik juist het ongemak op. Niet om te choqueren. Wel om écht te raken.

Ik speel met contáct. Ik intensiveer. Want dat is de plek waar je wel of geen impact maakt. Je model kan nog zo goed zijn, maar als jíj niet coherent bent, als jij niet weet te ráken, dan slaat alles dood.

Ik open altijd éérst mezelf in dat ongemak. In dat griezelige hier-en-nu. Want integratie is onze core-business en die begint bij MIJ. Het is heerlijk dat ik nooit iets hoef ‘hoog’ te houden, simpelweg omdat ik dat mezelf niet opleg.

Toch zie ik dat veel professionals, zelfs supervisoren én opleiders, nog steeds op een half been staan:

- Ofwel in een cognitieve-mentale insteek.
- Ofwel in “de klant in het zonnetje zetten” en zelf onzichtbaar blijven.

Maar dan mis je de kern.

Dus in mijn nascholingen creëer ik een veld waar we elkaar ontmoeten op lagen die we normaal gesproken liever achterhouden. Dat doe ik op zo’n coherente en veilige manier, dat er binnen 1 uur een rust en verbinding ontstaat die de meesten helemaal niet kennen.

Op zich niet gek in een samenleving die coping beloond en met echtheid afrekent.

Des te meer voel ik een missie. En daar heb ik jou bij nodig! Om plekken te creëren waar het zacht is. Niet zacht als in ‘laf en slap’, vergis je niet! Maar ópen. Dit is wat er dan gebeurt:

✨ “Er komt ruimte in mij”
✨ “Nu kan ik echt aanwezig zijn.”
✨ “Het wordt lichter.”
✨ “Ik voel me verbonden.”

Wat denk je dat daarvan de impact is in je rol als supervisor? Als coach? Als leider?

Want jij bént de doorbraak. En zonder jou in de mix… gebeurt er niets.

👉 Zaterdag 29 november heb ik nog 3 plekken.
Vrijdag 6 februari nog 4. Beiden van 9.00 – 13.00 uur.

02/10/2025

Het verháál dat je klant je vertelt, is zelden het probleem. Maar als je daar in meegaat mis je de doorbraak.

Deze manager kwam binnen met een helder verhaal.

De samenwerking met een team verliep stroef. Ze had het al meerdere keren aangekaart.
Feedback gegeven. Afspraken gemaakt en nieuw leven ingeblazen. “Maar dit team lijkt wel een kleuterklas Merel, er verandert helemaal niets.”

“Wat moet ik nu?” Ze wilde tips. Een aanpak. Iets slims dat ze kon zeggen, zodat ze ein-de-luck hun eigen verantwoordelijkheid zouden oppakken en zij niet meer zo zou hoeven leuren.

Ik knikte. Luisterde. Tussen de regels door. En voelde:

- Er klopt iets niet.
- Niet in het verhaal.
- In de energie eronder.

Dus ik vroeg:
“Wat gebeurt er met jóu, wanneer dit team steeds in herhaling valt?”

Het werd even stil. Ze slikte. Ging wat meer rechtop zitten. Ze zei: “Dan voel ik me machteloos.”

Dáár begon het echte gesprek.

Niet over dat team. Niet over ‘hoe ga ik dit handig aanpakken’. Maar over háár patroon:
Zich verantwoordelijk voelen voor iets wat niet van haar ís. Zichzelf overslaan in het contact.
De boel ‘netjes’ houden, en ondertussen alle werkplezier door de plee spoelen.

📍Wat ze zei, was niet het probleem.
📍Wat ze vóelde, was de sleutel.

Dit zie ik zó vaak.

Je bent getraind om te luisteren naar wat iemand zégt. Maar de echte informatie zit in wat iemand níét zegt. Niet kán voelen. Of vooral ver weg probeert te houden.

Wil je echt impact maken? Als leider?

Dan moet je je niet in de luren laten leggen door ‘het verhaal’. Door alle misleidende informatie met zijn vele zijpaden. Het is meestal een escape en die route mag je liefdevol blokken.

Klein cliffhangertje nog. Bij machteloosheid begint het echte werk in dit geval. Maar daar moet je niet stoppen. Machteloosheid is een tricky one. Misschien wel één van de lastigste gevoelens om mee te werken, want…

…Het is namelijk nogal besmettelijk!

Laat me in de comments weten wat je daar meer over wilt weten! 👇

25/09/2025

“Voelen? Intuïtie? Nee bedankt, ik werk met feiten.” Veel professionals hebben een allergie voor wat zij “zweverigheid” noemen. Alles wat niet in een Excel-sheet past, vóelt verdacht (pun intended 😂)

Maar dat is vaak een rookgordijn. Het is namelijk eng om je te laten raken. Om te vertrouwen op iets dat je niet volledig kunt controleren of beredeneren.

En dus wordt voelen verbannen naar het geitenwollensokkenhoekje.

💡 Terwijl het in werkelijkheid je grootste strategische voorsprong is.

Want wat gebeurt er als jij weigert te voelen?
- Je mist dat iemand ja zegt, maar nee bedoelt
- Je merkt niet dat je team afhaakt terwijl jij druk staat te overtuigen
- Je negeert de signalen van je eigen lijf en loopt jezelf voorbij

Dat noem ik pas gevaarlijk.

Je lijf, je gevoel en je intuïtie zijn geen vage new-age frutsels, maar het oudste en meest betrouwbare kompas dat er bestaat. Het zijn razendsnelle informatiesystemen. Je zenuwstelsel pikt signalen op waar je ratio nog drie PowerPoints voor nodig heeft.

Zweverig? Nee. Het is zo praktisch als het maar zijn kan.

Het punt is alleen, wat dóe je met wat je voelt? Want je gevoel zomaar de ruimte in slingeren werkt averechts. En wegdrukken al helemaal.

Een kundige vertaling maakt álle verschil. Dat vraagt oefening, integriteit en een dosis lef. Ja, het kost je tijd om die taal te leren.

Maar dan héb je ook wat:
- Marieke: “Ik ben effectiever en creatiever geworden, omdat ik niet meer vanuit stress of frustratie handel, maar vanuit rust en overzicht.
- Jan-Willem: “Ik heb balans in mijn denk- en gevoelswereld. Ik neem mezelf serieuzer.”
- Helena: “Ik voelde me boos, gefrustreerd en machteloos. Alsof ik steeds op mijn hoede moest zijn. Nu sta ik stevig, heb weer energie en voel me in balans. Ik hoef niet meer zo hard te werken om alles onder controle te houden. Er is meer vertrouwen gekomen in het proces en mezelf.

💫 Voelen is geen vaag gedoe. Het is een vak.
En als je dat vak verstaat, wordt het je superkracht.

Stuur me een bericht als jij je strategische voorsprong wilt uitpakken!

23/09/2025

Fysiek dichtbij, maar emotioneel mijlenver weg? Dat was precies wat ik gisteren zag in de film The North. Twee vrienden, een maand lang op trektocht door Schotland. Samen in één klein tentje. Nog nét geen lepeltje-lepeltje 😂

Maar de sfeer om te huilen zó afstandelijk en gespannen.

Ijzige stiltes. ‘Ben je oké?” beantwoord met een koud ‘prima!’.
(Dat eigenlijk ‘help, het gaat niet goed met me’ betekent)

De één vast in een zielloze baan, opgejaagd door cijfers en targets.
De ander opgesloten achter zijn eigen muur van zelfisolatie.

Ergernissen, competitie en tastbare gevoelens van afwijzing die de hele film doorwoekeren.
Na een maand van opgebouwde spanning is er dan ein-de-lijk dé ontlading.

Maar niet heus.

Éventjes. Héél eventjes. Is er een glimps van die dieperliggende, opgestapelde emotie. En als kijker vóel je….JA! Daar bén je.

Hèhè.

Dit doet er écht toe. Ik zie je. Ik voel je.

Om vervolgens geconfronteerd te worden met de beruchte zich-terugtrekkende-keutel. Een tikkeltje beschaamd en besmuikt hebben we het nergens meer over. De ontstane intimiteit is te ongemakkelijk.

En ik dacht: hoe normaal zijn we dit eigenlijk gaan vinden?

Samen zijn, maar níet verbonden..

De recensie in de Volkskrant kopt ‘Wandelen is niet per se helend en biedt al helemaal geen garantie voor geluk, is de verrassende conclusie uit ‘The North’’.

Duh.

Als je nooit geleerd hebt hoe je écht verbinding kan maken met een ander, hoe je je emoties of ergernissen in contact kan brengen, gaat een lange wandeling je daar ook niet bij helpen.

- Hoeveel partners zijn er die van elkaar niet weten waar ze écht mee worstelen?
- Op hoeveel familiefeestjes worden de ingrijpende life-events doodgezwegen?
- Hoeveel kinderen zitten er dagelijks met hun ouders aan tafel en durven niet te vertellen dat ze gepest worden en wat dat met hen doet?

Ik weet niet waar ik naartoe wil met deze post. Het raakt me gewoon.

Misschien omdat ik deze geestelijke armoede zeer goed gekend heb, maar eruit geklommen ben. Nu dus vóel, hóe ánders het kan. Hoe rijk het kan zijn om een ander echt dichtbij te laten komen. Hoe kwetsbaar dat is. Maar vooral hoe LEVEND.

Des te schrijnender het contrast met die onbeantwoorde, maar schreeuwende behoeftes.
Aan menselijkheid.

18/09/2025

Wist je dat ik af en toe compleet uit m’n stekkertje ga?
Nee, deze keer gaat het níet over woede 😉.

Ik ga heerlijk uit mijn dak….

….op de dansvloer. Op blote voeten. Zónder alcohol of een pilletje.

Eerlijk is eerlijk, ik moet er altijd ff inkomen. Dus in het begin ben ik wat ongemakkelijk. Zit nog in mijn hoofd. Nog bezig met ‘Ziet dit er niet raar uit?’🙄

Maar na een halfuurtje ken je mij niet meer terug. Mijn hoofd laat los en mijn lijf neemt over, klein en verstild, of groots en wild. Voor ik het weet ga ik alle kanten op…ik volg alleen maar.

Soms sierlijk. Soms… nou ja, laten we zeggen, origineel.

In de dans speel ik wel eens met wat er gebeurt als ik aandacht geef aan mijn hoofd. Aan de muizenissen daar. Het trekt me naar buiten. Alles lijkt te vernauwen en futiele zaken lijken ineens heel belangrijk. Zoals hoe ik overkom.

Maar als ik dan mijn aandacht weer breng in mijn lichaam, en specifiek mijn be**en, dan gebeurt er iets má-gisch.

Ik voel mijn kracht en mijn eigen stroom. Ik voel precíes hoe mijn lichaam wil bewegen en als ik dat volg ervaar ik een óngekend plezier. Zélfs als dat gepaard gaat met tranen, want die komen ook wel eens los.

Alles valt van me af en wat overblijft is een bruisende puls van Leven.

Ik ben.

Lichaamswerk is dus lang niet altijd serieus en zwaar

👉 Dus ik ben benieuwd:
Hoe tap jij in op jouw bruisende energie?

16/09/2025

Hoe je stevig leiderschap toont in momenten van boosheid, zónder je gezicht te verliezen of harder te pushen. Vroeg of laat ben je namelijk de sjaak als je de leiding hebt.

Of dat nou een supervisietraject is, een training die je geeft of een managementteam dat je aanstuurt.

Je krijgt te maken met irritatie of boosheid die over je wordt uitgestort. Soms subtiel vermomd in verwijten, cynische grapjes, eeuw-i-ge discussies of ontwijkgedrag. Soms gewoonweg bot en rauw. Strijd, manipulatie en uithalen.

Wat al deze vormen gemeen hebben? Het zijn uitingen van óngezonde boosheid. Energie die vastzit, giftig is geworden en een weg zoekt. Daar heb je grenzen te stellen. Punt.

Afhankelijk van de context doe je dat rustig, zacht en liefdevol waarbij je eventueel uitnodigt te delen wat er nu écht aan de hand is. Of juist stevig en scherp. Maar altijd persoonlijk want verschuilen achter regels en afspraken heeft namelijk nog nooit zo weinig impact gehad als nu!

🚩 Vergeet niet je grens te hándhaven, anders kom je in dezelfde cirkeltjes terecht 😉

Maar dan komt de nuance. Niet alle boosheid is ongezond. Gezonde boosheid is glashelder en zuiver. Hoogstens een beetje bedekt of onhandig omdat mensen het spannend vinden om te uiten.

- En als je die negeert, gaat er iets kapot.

De reflex van veel leiders is vermijden of gladstrijken. Want toegeven dat je iets hebt laten liggen voelt als falen. “Afgaan” is het label dat je erop plakt. “Verlies van autoriteit” is waar je bang voor bent.

Maar dat is een totáál misverstand.

Eerlijk je hand in eigen boezem steken en zeggen: je hebt een punt, ik zie het, en dit is wat ik eraan ga doen…

….creëert meer veiligheid en vertrouwen dan tien gelikte speeches bij elkaar.

Sterker nog, in groepen komt er altijd een moment dat jouw autoriteit wordt uitgedaagd. De beruchte “autoriteitscrisis”. Dat voelt ongemakkelijk. Toch is het precies dát moment dat een groep gezonder maakt. Want door een stukje macht los te laten, neem je de groep serieus en gaan zij méér verantwoordelijkheid dragen. Is dat niet precies wat je wilt?

Je Leiderschap hoeft niet perfect te zijn. Je Leiderschap moet vooral écht zijn.

👉 Hoe reageer jij als er boosheid naar je toe komt? Blijf je overeind of glibber je weg?

15/09/2025

De meest onderschatte vitamine voor je leiderschap.

Boosheid. Ik heb het er nog ff over want het is belangrijk. Boosheid heeft namelijk een slechte reputatie en dat is onterecht. Het wordt vaak in hetzelfde hoekje gezet als woede-aanvallen, ruzies en agressie.

Maar dat is alsof je zegt dat vitamine C hetzelfde is als een sinaasappel tegen je hoofd krijgen. 🍊

Ik heb zelf boosheid lang vermeden. Omdat ik bang was dat als ik daar ook maar íets van liet zien, de rapen pas echt gaar zouden zijn. Dat mijn kop eraf zou gaan.

Dus om dat te voorkomen had ik het zo’n beetje geamputeerd uit mijn leven. Met nogal wat consequenties…

Ik wist niet goed wat ik wilde. Wat ik leuk vond. Ik paste me eindeloos aan. Ik had nauwelijks een mening (daar kun je me nu niet meer van beschuldigen 🤭).

Maar ik was vooral báng.

Ik ben vrij lang bang door het leven gegaan. Voor wat anderen van me dachten. Dat ik het onderspit zou delven. De hele shebang.

Tót mijn irritatie werd uitgenodigd. Ik was flabbergasted.

Kon het wérkelijk welkom zijn?

Ja dus. Mijn leermeesters lieten mij niet zitten met al dat bange gedoe. Ze nodigden het Medicijn uit. En ik leerde dat boosheid juist hartstikke beschaafd is.

Ze komt gewoon aankloppen en zegt: “Hé, hier klopt iets niet. Let even op.”

- Ze laat zien wat voor jou belangrijk is
- Ze wijst op je grenzen
- Ze helpt je je ruimte in te nemen

Wist je dat de oorspronkelijke betekenis van ‘agressie’ vanuit het Latijn ‘ergens op afstappen’ of ‘tegemoet treden’ is?

Vanuit de Gestalt noemen we agressie dan ook een Levenskracht.

En wanneer je je boosheid blijft inslikken zeg je nee tegen:

𝗭𝗲𝗹𝗳𝗹𝗶𝗲𝗳𝗱𝗲. 𝗘𝗶𝗴𝗲𝗻𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱𝗲. 𝗭𝗲𝗹𝗳𝗿𝗲𝘀𝗽𝗲𝗰𝘁. 𝗭𝗲𝗹𝗳𝘃𝗲𝗿𝘁𝗿𝗼𝘂𝘄𝗲𝗻.

Read that again.

Gezonde boosheid is dus geen gevaar, maar een opluchting. Een frisse bries die ruimte maakt en de lucht klaart. Zonder die vitamine wordt leiderschap slap en flets.

De grap is:

👉 Hoe meer je boosheid in jezelf integreert….hoe záchter je wordt. En als je meer wilt weten over hoe dat werkt, stuur me dan een bericht!

PS Volgende post over hoe je kunt reageren op boosheid van ánderen!

11/09/2025

Laat ik eens een taboe bij de kop pakken in leiderschaps- en coachland. Boosheid.
Want zolang jij die onderdrukt, blijf je op eieren lopen. En dat kóst je.

In onze samenleving is er nergens zóveel verwarring over als over boosheid.
(Oké, misschien met uitzondering van seks😏)

Beiden worden óf weggedrukt óf buitensporig uitgeleefd. En zelden gezond geïntegreerd.

Dat is begrijpelijk want je hebt met boosheid meestal geen goede ervaring.

Boosheid leidde tot conflicten die nooit werden uitgepraat. Tot afstand en spanning. Afwijzing en misschien zelfs agressie. Allemaal wispelturig en onveilig.

Dus in je leiderschap heb je geleerd om diplomatiek te blijven. Vriendelijk en beheerst. En als je coach of consultant bent moet je zéker een ópen houding hebben.

Ondertussen bereikt je innerlijke temperatuur soms het kookpunt. Gelukkig! 👊

Maar wat doe je? Je slikt het vakkundig in.

Het gevolg?

Je gaat over je grens. Je verhard. Verliest werkplezier en energie. Je team? Draait rond in vermijding en alledaags gedoe. Je supervisanten? Nemen geen verantwoordelijkheid voor hun leren.

Je verliest precies wat je zo graag wilt brengen. Stevigheid. Helderheid. Beweging.

Zolang jij je boosheid wegdrukt, blijf je speelbal van de dynamiek.

💡 Want er is namelijk een wé-reld van verschil tussen gezonde en óngezonde boosheid.

Gezónde boosheid is géén probleem. Het is je kracht.

Het is dé kracht die je helpt om je volle gewicht in de schaal te leggen. Om in je autoriteit te stappen. Niet harder werken. Niet méér praten. Maar staan.

En precies dát is waar leiderschap volwassen en stevig wordt. Waar anderen niet meer om je heen kunnen. Niet omdat je dwingt, maar omdat je hélder bent.

Gezonde boosheid maakt alles veiliger, duidelijker en lichter.

De ironie? Zolang jij denkt dat boosheid onprofessioneel is, blijf jij onbewust het speelveld onveilig houden.

Dus laat ik jou de vraag stellen:
👉 Waar slik jij je boosheid nog in, terwijl ze eigenlijk je grootste kracht zou kunnen zijn?

09/09/2025

De ongemakkelijke waarheid is dat de meeste leiders emotioneel onvolwassen zijn. Dat zag ik deze week weer haarscherp bij een coachee. “Ik kan niet meer,” zei ze zacht.

Een sterke, ervaren opleider. Nu klem tussen directie en een opleidingsmanager. Die laatste wordt met reden gevreesd.

Zo’n manager bij wie “zullen we even koffie drinken?” verandert in een kruisverhoor. Over wie er wat heeft gezegd in de vergadering die zijzelf had gemist.

Vandaag worden er slim verpakte verwijten op mijn coachee afgevuurd en morgen wordt er weer gestrooid met complimenten.

Een soort Russische Roulette 😖

Aanspreken? Vergeet het maar. Alles ligt altijd aan de ander.
HR? Durven hun handen hier niet aan te branden.
Directie? Niet thuis.

De dynamiek is zó beroerd dat in de afgelopen jaren veel góede professionals zijn vertrokken. De collega’s die op een vreemde manier gedijen bij onveiligheid en gedoe blijven zitten. Tel uit je winst.

‘Ik moet er wat van maken’, dacht mijn coachee. Heeft al die jaren overleeft door in de bemiddelende rol te stappen. Nee, da's ook niet volwassen.

Ze liep op eieren. Ze bleef praten, overleggen, gladstrijken. Tot er van haar energie en creativiteit net zoveel over was als van het personeelsbestand..

Dát is de prijs van emotioneel onvolwassen leiderschap. Het sloopt. Langzaam, maar grondig. Het kost zoveel meer dan menig manager of directie in durft te zien.

💡 De grap is dat een traject in Leiderschapsmastery bij mij een totaal schíjntje kost vergeleken met de ravage die organisaties nu al jarenlang slikken.

Mijn visie is helder:
De toekomst vraagt om heel nieuwe diepte in leiderschap. Belíchaamd Leiderschap.

Leiders die zélf volwassen zijn in hun emoties, zodat ze het veld liefdevol schoonmaken van onzin en anderen laten groeien.

Ik werk met professionals die katalysator willen zijn voor díe beweging.
Die voelen, dit kán zo niet langer.

👉 Waar zie jij emotionele onvolwassenheid in jouw werkveld en wat kost het?

Adres

Van Spilbergenstraat 3b
Amersfoort
3814VK

Website

http://www.zielsavonturier.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Zielsavonturier nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.