Achter de Kim, Praterlaan 174, Amsterdam Centrum (2026)

14/02/2026

De 6e fase van rouw is aanvaarding. Ook dit doek schilderde ik in mijn eerste jaar bij . De opdracht was om een bepaald moment in het sprookje van Vrouw Holle te verbeelden. Het moment dat de ijverige dochter huiswaarts keert en ze wordt beloond voor haar goede daden met een regen van goud.
Ik stelde me het meisje voor onder de gouden regen en hoe ze verwonderd het goud mocht ontvangen. Hoe ze hard had gewerkt en ook minder leuke dingen had meegemaakt, maar nu mocht oogsten. Tijdens het schilderen van het goud ontstond een cape met goud geïnspireerd op Klimt.
Tijdens het zoeken van werken bij elke fase van rouw, was dit doek snel aan de fase van aanvaarding gekoppeld. Ik was in de tijd dat ik het schilderde ook verbonden met die fase. Ik kon steeds meer zien dat er ook mooie dingen waren ontstaan uit een nare periode. Ik heb mezelf steeds beter leren kennen. Daarnaast ontdekte ik patronen bij mezelf en heb ik manieren gevonden om anders naar dingen te kijken. En ontdekte ik dat het helend werkt om via kunst mijn verhaal te vertellen.

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees dan verder op mijn website:

https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

26/01/2026

Dit niet zo grote doek (30x24 cm) gaat over de 5e fase van rouw: depressie. De titel is intussen Tranenmeer, maar is niet met die intentie tot stand gekomen.

Tijdens mijn 1e jaar bij kregen we een studieopdracht om stilte te verbeelden. Eerst kwamen er vooral kalme beelden met wit of natuur bij me op, maar daarna wilde ik deze plek schilderen.

Ik was, mede door uitgestelde rouw, in een burn-out terecht gekomen, waarbij ik heel vaak overprikkeld raakte. Om mijn lichaam ontspannen te krijgen en mijn hoofd leger, lukte het me soms om op deze plek terecht te komen.

Tijdens meditaties voelde ik mezelf letterlijk zakken. Dan zakte ik weer in mijn lijf. Wat dit doek laat zien is waar ik dan terecht kwam. De drukke wereld met al haar kleuren kon ik boven me laten en ik kon dobberen op kalm wit water. De wereld liet ik even de wereld en via de weerspiegeling was het minder heftig en fel. Vanaf een afstandje was het rustiger om naar te kijken.

Het was voor mij nodig om op dit meer bij te komen en geregeld kwamen er tranen vrij. En zo werd het een Tranenmeer.

Wellicht klinkt dit zwaar, maar voor mij voelt het licht. Op deze plek mag alles er zijn. Hier is het veilig. Je kunt alles meegeven aan het water. Het water zorgt voor zuivering en doorstroming, maar dat is voor later. Eerst de stilte.

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees dan verder op mijn website: https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

10/01/2026

Dit doek is het enige doek dat ik echt speciaal voor de expositie heb gemaakt. De beschrijving van deze 4e fase van rouw begreep ik ook niet direct bij het lezen van de titel: onderhandelen. Als je het verlies nog niet echt onder ogen wil komen, ga je met jezelf uitdagingen aan om jezelf ervan af te leiden. Sommigen stoppen ineens met roken of gaan op wereldreis. Ik ging me inschrijven voor een opleiding.

Hoe deze fase vooral voor mij voelt is tegen beter weten in doorzetten en negeren wat er allemaal aan je hangt. Oh hangt er een zware stenen bal aan me? Ik ga gewoon die berg beklimmen. Ja is best wel zwaar, maar wel te doen hoor…

En ondanks dat ik me er nu bewust van ben, kan ik nog weleens in dit patroon terugschieten. Het lijkt vaak dat het ontkennen dat er iets naars aan de hand is helpt, maar later komt de klap meestal harder aan. Dus intussen lukt het me steeds beter om te accepteren en omarmen wat er is.

Als ik naar dit doek kijk zie ik vooral het patroon dat ik zo lang geleefd heb; altijd maar doorgaan met doorgaan. Ik had er hernia’s en een burn-out voor nodig om het patroon te doorbreken. En wellicht ook het schilderen van dit beeld, zodat het een reminder blijft.

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees dan hier verder: https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

30/12/2025

De 3e fase van rouw is boosheid. Dit doek heb ik ook in boosheid geschilderd. Het was dan ook verreweg het snelste klaar van alle fases die ik geschilderd heb.

Boosheid is voor mij de meest lastige emotie. Om te voelen en vooral ook om te uiten. Vaak moet ik huilen als ik boos ben. En dat is lastig want dan willen mensen me troosten, terwijl ik boos ben. Heel onhandig.

Daarom was het fijn om de boosheid op een andere manier te kunnen uiten dan vocaal. De verf bracht ik in dikke lagen en snelle grove bewegingen met een paletmes op het doek. Na een half uur flink smeren en roeren en deppen, kon ik weer een beetje afstand nemen. En was de boosheid uit mijn lichaam.

En zoals het dan meestal gaat wil iets in me balans brengen en ontstond er licht. De witte stroken staan voor het in het licht zetten van deze voor mij moeilijke emotie. En ten slotte heb ik hele kleine puntjes groen vanuit mijn hart toegevoegd. Dit ook om aan te geven dat het oke is dat de boosheid er is. Ze hoeft niet weg.

Tijdens de expositie werden bezoekers uitgenodigd om hun eigen ervaringen op te schrijven bij het zien van de werken en iemand (ik weet niet wie) had bij dit doek gezet: ‘wat een warm bad’. Toen ik dit zag moest ik heel hard lachen, omdat het zo ver af lag van de betekenis die ik aan het doek had meegegeven. Maar daarna vond ik het juist interessant. Wie zou deze persoon zijn? Gaat deze persoon heel goed op boosheid? Wat zag deze persoon in mijn werk? En wat zien jullie?

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees dan verder op mijn website: https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

14/12/2025

Ook fase 2 van de rouw: ‘ontkenning’ heb ik al eerder gedeeld. Deze fase betekende voor mij niet eens dat ik zelf de rouw ontkende, maar dat ik er weinig over deelde. Ik zette een masker op en deed alsof het prima met me ging. En soms werkte dit ook; even eruit stappen en beseffen dat er nog meer in het leven is. Maar het maakte ook dat ik mezelf onbewust er alleen voor liet staan. Toch waren er gelukkig altijd mensen die door het masker heen konden kijken.

Dit doek schilderde ik aan de hand van een bijzondere sessie bij . Dit beeld fitste aan me voorbij en ik voelde dat ik het wilde schilderen. Pas later zag ik de symboliek.

In eerste instantie denk je wellicht dat het enkel een omkering is; een uil met een mensenmasker in plaats van andersom. Maar hier zie je ook het afwerpen van een masker en het naar buiten laten komen van je ware aard. Of het ontdekken van je innerlijke wijsheid.
Of misschien iets heel anderd? Wat zie jij in dit werk?

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees hier verder: https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

29/11/2025

Ik vond mijn eerste expositie heel bijzonder en daar wil ik de komende tijd graag op terugblikken. Om bij het thema van het concert van Allerzielen aan te sluiten koos ik, aan de hand van de fases van de rouw, 7 van mijn schilderijen. Een aantal werken zijn van langer geleden, een aantal van vorig jaar en een aantal schilderde ik afgelopen zomer om de ontbrekende fases in te vullen.

Vandaag deel ik het werk dat hoort bij de 1e fase: schok en ongeloof. En wellicht is dit doek herkenbaar, want ik deelde het al eerder en heeft jaren bij ons thuis gehangen. Ik maakte het bij voor een opdracht gelinkt aan schilder René Magritte. En ik vind het bijzonder dat dit surrealistische beeld jaren later zo goed in deze fase van rouw past. Hoe je denkt dat je op een kalme zee vaart, maar alles ineens onder je vandaan valt.

Wil je alle fases bij elkaar zien en meer info over de expositie, lees dan verder op mijn website via:

https://www.achterdekim.nl/fases-van-rouw/

27/10/2025

Wil je dit werk van dichtbij zien? Koop een kaartje voor deze bijzondere voorstelling komende zondag 2 november via https://deliverance.nl/activiteiten/beleef-allerzielen-met-deliverance/.
Om bij het thema Allerzielen aan te sluiten koos ik, aan de hand van de fases van de rouw, 7 van mijn schilderijen. Een aantal werken zijn van langer geleden, een aantal van vorig jaar en een aantal schilderde ik afgelopen zomer om de ontbrekende fases in te vullen.
Voor de expositie laat ik de fases van rouw weer los en nodig ik je uit om met je eigen blik naar mijn schilderijen te kijken. Al in de voorbereiding heb ik gemerkt dat mensen iets heel anders in mijn werk kunnen zien dan ik er bewust ingelegd heb. En dat vind ik interessant. Dus kom kijken! Je krijgt er ook nog een gospelconcert en nog veel meer bij! 😉

17/10/2025

Mijn eerste zelfportret! Ik hoor je denken: goh, die heeft de foto op de kop geplaatst. Maar dit is zoals ik er de hele lesdag tegenaan heb gekeken. En voordat je nu je telefoon gaat omdraaien, heb ik de gewone ook toegevoegd. En gek genoeg herken ik mezelf meer op z’n kop! 😄🙃

24/05/2024

We moeten doorgaan

Ik krijg spontaan Ramses in mijn hoofd, maar het blijkt dat hij dit zinnetje geen enkele keer zingt. Het zegt iets over mij dat in mijn hoofd ‘we zullen doorgaan’ is vervangen door ‘we moeten doorgaan’.

Maar terug naar het zinnetje ‘we moeten doorgaan’. Het is een zinnetje dat diep in mij verankerd zit. Het niet willen overkomen als slachtoffer, zwak, zielig, noem maar op, maakt dat ik een beetje ben doorgeslagen naar de andere kant. Ik moet sterk zijn, mag niet opgeven, ik moet doorgaan.

Tot het niet meer gaat. Het lichaam zegt intussen nee via meerdere kanalen. Dan ga je naar de dokter en hoop je dat hij een wondermiddel heeft waarmee alles met een paar pillen is opgelost, zodat je weer kunt doorgaan.

Op dit moment heb ik dit punt bereikt. Dat ik moet erkennen dat ik even niet kan en ook wil kan doorgaan. Toen ik me uiteindelijk ziek meldde had ik een gevoel van falen en schuldgevoel, maar ik word juist door veel mensen gecomplimenteerd dat ik stop met doorgaan en tijd en ruimte neem voor mezelf.

Echt leuk is het overigens niet, stoppen met doorgaan. Alles waar ik zo hard voor aan het wegrennen was, heeft me inmiddels ingehaald. En ondanks grote vermoeidheid komt mijn lichaam ook niet ineens tot rust, na altijd maar te zijn doorgegaan met doorgaan.

Ook onze samenleving is sterk gestoeld op het doorgaan. Los van dat we niet veel bezig zijn met voelen, nemen we er ook weinig tijd voor. Zelfs rouwverlof is vaak maar één week. The show must go on.

Toch nog even terug naar wat Ramses zingt. ‘We zullen doorgaan. Tot we samen zijn.’ Daar maak ik nu van: ‘ik zal doorgaan met rust nemen tot ik en mijn delen weer samen zijn’.

Lees meer op www.achterdekim.nl

28/02/2024

Ik weet het niet

Een zinnetje dat ik vaak zeg en al heel vaak gezegd heb. Vaak voel ik dan daarna een druk om het wel te weten. Want kennelijk “moeten” we het weten. Je moet stelling innemen. Je moet weten wat je wil. Want anders ga je nergens heen. Poeh wat vermoeiend! Dat is het eerste wat daarna bij me opkomt. Of laat me met rust! Ik weet het gewoon even niet, oke?

Toen ik jonger was keek ik heel erg op tegen mensen die altijd alles wisten. Die zijn lekker zelfverzekerd en weten hoe het werkt in het leven. Later ben ik erachter gekomen dat deze mensen het ook niet altijd allemaal weten, maar dat het liefst niet willen laten zien. Een nadeel van alles “weten”, is dat je minder openstaat voor nieuwe dingen. Als je alles al weet, hoef je niets meer te leren. Je weet immers alles al.

Dus hoe zit dat nou met dat weten? Ik heb lang gestreefd om vaker dingen te weten. En als je een presentatie op je werk geeft, is het wel prettig om vragen direct te kunnen beantwoorden. Maar snel een antwoord oplepelen dat later verkeerd blijkt te zijn, is vervelender dan het antwoord later opsturen en gewoon even te zeggen dat je het niet weet.

Maar tenslotte heb ik gemerkt dat het soms ook heel prettig is om in het niet weten te blijven. Als je heel lang naar iets verlangt, en je niet weet of het ooit gaat gebeuren, wil je eigenlijk graag weten of het ooit gaat gebeuren. Om te weten of je er nog op mag hopen. Maar dat zul je pas achteraf weten. Als je ervan uit gaat dat het nooit meer gebeurt, kan het allemaal zo zwaar gaan voelen. Als je ervan uit gaat dat het zeker wel gaat gebeuren, dan heb je elke keer een harde teleurstelling zolang het niet gebeurt. En heb je het gevoel dat je iets niet goed gemanifesteerd hebt. Maar soms lopen de dingen gewoon niet zoals je wil. Dan vind ik het prettig om het gewoon niet te weten en te leven met de dag. En maar te zien wat er op mijn pad komt.

En jullie? Weten jullie het?

Lees meer op www.achterdekim.nl of neem contact met me op voor een sessie als je samen met mij wil kijken naar jouw thema.

04/01/2024

Al mijn hele leven ga ik op de eerste dag van het jaar naar het nieuwjaarsconcert van het harmonieorkest in mijn geboortedorp. De harmonie bestaat (toevallig of niet) ook net zolang als ik. Dus er was altijd ‘harmonie’ in mijn leven.

Vele klarinetlessen en repetities van mijn moeder en zus heb ik als kind bijgewoond. Dat ik het instrument viool ging spelen dat niet in een harmonieorkest zit, werd niet door iedereen gewaardeerd. Kennelijk wist ik op mijn 7e al dat ik mijn eigen pad moest volgen om harmonie te vinden.

Pas later ging ik me afvragen wat harmonie eigenlijk is. In het geval van het orkest is het een samensmelting van alle verschillende klanken. Het is wonderlijk hoe de spetterende klanken van het koper samenkomen met de ronde klanken van het hout, aangevuld met de stuwende klanken van het slagwerk.

Maar hoe zit het dan met harmonie in je eigen leven? Het leven bestaat nooit uit alleen maar mooie fijne klanken. Dan zou het leven eentonig worden. Toch willen we de dissonanten niet in ons leven. We proberen er zo snel mogelijk vanaf te komen, te ontkennen en er zo min mogelijk aan te denken. Alle focus op het positieve.

Dit werkt vaak averechts. Je lichaam komt in opstand, want het gevoel wil alleen maar gevoeld worden. Als je los naar de partijen in een orkest zou luisteren, hoor je wellicht een best wel schelle hoge partij, met een misschien wat saaie begeleidingspartij, een swingende melodie en een enkel triangel tingeltje. De melodie lijkt het belangrijkst. Toch zijn alle partijen even belangrijk om harmonie te maken. En zo mag dat ook in ons leven eraan toe gaan. Zonder donker, geen licht. Zonder rust, geen drukte. Zonder verveling, geen inspiratie. Dat alles vormt harmonie.

Lees meer op www.achterdekim.nl of neem contact met me op voor een sessie als je meer klanken wil toestaan in je leven.

15/12/2023

Transformatie vs stagnatie (of toch transformatie?)

Dit keer begon ik twee schilderijen met enkel één woord. Het eerste schilderij begon ik met het woord transformatie in gedachte. Ik startte met vaag de contouren van een libelle en ging met flink veel verf en veel kleuren aan de slag. Zonder nadenken, gewoon kijken wat er uit mijn vingers kwam. Zonder plan.

De week erna was het eerste doek nog te nat en besloot ik een tweede doek te starten met het woord stagnatie. Als tegenhanger van transformatie. Ik begon het doek met een grote zwarte rechthoek in het midden. En vanuit daar ontstonden er meer rechthoekige vlakken. En ik beperkte me tot een paar kleuren. En er ontstond een soort patroon.

Afwisselend werkte ik aan beide doeken. Het ene doek vloeiend en vullend. Het andere gestructureerd en open. En hoe langer ik naar beide doeken keek, hoe meer het voelde dat allebei deze doeken over transformatie gaan.

Het eerste doek voelt als de zoekende en ontdekkende fase die je vaak ervaart als iets in je leven transformeert. Het tweede doek voelt als de inzichten die je krijgt als alles op een gegeven moment op zijn plek valt.

En daarnaast viel me op hoeveel de doeken lijken op de sessies die ik geef. Soms gaan sessies snel en alle kanten uit. En soms lijk je alleen aan een klein stukje te werken en blijk je ergens anders uit te zijn gekomen dan vooraf gedacht. Allebei de manieren zijn waardevol en de overeenkomst tussen de twee is dat je open staat.

Lees meer op www.achterdekim.nl of neem contact met me op voor een sessie als je meer open wil staan in je leven.

Achter de Kim

14/02/2026

26/01/2026

10/01/2026

30/12/2025

14/12/2025

29/11/2025

27/10/2025

17/10/2025

24/05/2024

28/02/2024

04/01/2024

15/12/2023

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type