The Respect Company

Startpagina
Nederland
Amsterdam
The Respect Company

www.michellevanderzee.nl

19/02/2026

Geen techniek, maar een toestand van toestemming

In mijn praktijk ontmoet ik veel mensen die weten hoe ze zouden moeten ontspannen. Ze kennen de ademhalingsoefeningen, doen yoga, mediteren, eten gezond. En toch blijft hun systeem alert, gespannen of uitgeput. Dat is geen falen. Het is een belangrijk signaal.

Het parasympathisch zenuwstelsel laat zich namelijk niet activeren door wilskracht of discipline. Het wordt actief wanneer het lichaam veiligheid, draagkracht en toestemming ervaart. Niet cognitief — maar fysiologisch.

Vanuit Traumawerk, Yoga, Ayurveda en Neurofysiologie wordt steeds duidelijker: ontspanning is geen handeling, maar een relatie.

Het zenuwstelsel als organiserend principe

Het autonome zenuwstelsel is continu bezig met één primaire vraag: Ben ik veilig genoeg om te vertragen? Zolang het antwoord impliciet “nee” is, blijft het systeem sympathisch actief — ook als we objectief gezien rust hebben. Veel klachten die cliënten ervaren — spanning, vermoeidheid, piekeren, slaapproblemen, emotionele reactiviteit — zijn geen tekenen van zwakte, maar van een systeem dat te lang alleen heeft moeten dragen.

Lees verder op mijn website via link in bio. Je kunt ook een sessie boeken om te onderzoeken wat jij nodig hebt om tot een meer vanzelfsprekende en belichaamde ontspanning te komen. Ik heb voor persoonlijke sessies nog ruimte voor maximaal 2 mensen dit kwartaal. Dus twijfel niet te lang.

Ik ben bezig met een plan om meer mensen te kunnen begeleiden via een programma waar wat minder agenda capaciteit voor nodig is. Als je geen haast hebt, wacht daar dan op en gun mensen met grotere urgentie een plek.

17/02/2026

Over veiligheid, verbinding en de wijsheid die ons draagt
In mijn praktijk ontmoet ik vaak mensen die het gevoel hebben dat ze hun innerlijke roerselen wel begrijpen, maar het niet kunnen voelen. Ze hebben inzicht, woorden, reflectievermogen — en toch blijven klachten bestaan. Spanning. Onrust. Vermoeidheid. Darmklachten. Emotionele labiliteit. Een gevoel van afgesneden zijn, of juist overspoeld. Alsof er iets anders meespeelt. Iets dat niet bereikt wordt via denken alleen.

Steeds duidelijker wordt — zowel in mijn ervaring als in verschillende wetenschappelijke én oude kennisbronnen — dat ons bewustzijn niet alleen in het hoofd huist. Het lichaam leeft mee, onthoudt, reageert en beschermt. Niet als storing, maar als een intelligent geheel.

Geen centraal punt en over het idee van één brein
Lange tijd hebben we geloofd dat het brein de regisseur is. Dat alles daar samenkomt en van daaruit wordt aangestuurd. Maar steeds meer inzichten — en misschien herken je dit ook uit je eigen ervaring — laten iets anders zien. We leven niet vanuit één centrum, maar vanuit een samenspel.

Er is ons brein in ons hoofd, ons uitgebreide zenuwstelsel in de darmen, het autonome zenuwstelsel dat voortdurend afstemt op veiligheid en gevaar. De darmen produceren het grootste deel van onze serotonine. Ze reageren op stress, op relaties, op ervaren steun of het ontbreken daarvan. Niet omdat ze ‘psychisch’ zijn, maar omdat ze meedoen. Wat we meemaken, wordt niet alleen gedacht — het wordt verteerd (of slechts gedeeltelijk).

Veel mensen proberen hun klachten te benaderen via controle: beter begrijpen, beter sturen, beter zorgen. Maar het lichaam volgt geen lineair plan. Het reageert op betekenis. Op de toon. Op timing. Op nabijheid.

Lees blog verder op mijn website.

02/02/2026

Wanneer iets in jou geboren is, maar nog niet naar buiten wil. 🫂💞🫂

Er zijn momenten waarop iets in een mens geboren wordt. Niet als een goed idee. Niet als een rationeel besluit om het nu allemaal anders te gaan doen. Maar als iets dat zich al een tijd van binnen heeft voltrokken.

Een proces dat voorafging — een lange winter misschien, een periode van dragen, van innerlijk werk, van uithouden, van trouw blijven terwijl je het nog niet kon laten zien.

Ik herken dit ritme en deze cyclus ook in mijn eigen leven — en telkens weer zie ik hoe precies ditzelfde moment terugkomt bij mensen in mijn therapiepraktijk. Die fase van niet-weten ligt dan grotendeels achter je.

Je hébt jezelf al ontmoet. Dat wat lang verborgen was, is voelbaar aanwezig geraakt. Nog wat onwennig. Nog kwetsbaar. Soms trekt het zich even terug. Maar het is er.

De symboliek van Maria Lichtmis raakt voor mij precies dit moment. Niet het ‘zwanger’ zijn, en ook niet het volle naar-buiten-treden. Maar de tijd ertussen — de ‘kraamtijd’. De periode waarin wat geboren is mag landen, hechten, eigen worden. Niet omdat het onzeker is, maar omdat het van diep komt.

Wat hier verschijnt, komt niet uit de oppervlakte van ons leven, maar uit onze diepte. Uit onze essentie. Uit dat deel van ons dat niet gevormd is door aanpassing, maar door waarheid. En ja — dat is spectaculair, om eerlijk te zijn. Alleen niet op de manier waarop we dat woord meestal gebruiken.

Het is geen prestatie. Geen hoogtepunt. Maar het resultaat van een moedig proces dat eraan voorafging — en minstens zoveel moed vraagt om er nu dichtbij te blijven. Juist dát maakt het groot.

We verwarren grootsheid vaak met zichtbaarheid. Met succes, met intensiteit, met extase. Maar wat werkelijk gewicht heeft, is zelden luid. Het is stil, geconcentreerd, aanwezig. Het leeft eerst inwendig, voordat het zich naar buiten beweegt. Niet als prestatie, maar als belichaamde realiteit.

Zoals je een pasgeboren kind niet meteen blootstelt aan alles wat de wereld te bieden heeft. Niet uit angst — maar uit zorgvuldigheid. Omdat wat net geboren is, eerst mag landen. Omdat begrenzing hier geen beperking is, maar een vorm van liefde.

20/01/2026

Trump, de schoolklas en de vraag die we liever niet stellen

Aan de ontbijttafel deelde mijn dochter hoe zij en haar klasgenoten praten over en lachen om Trump. Sinaasappel. Clown. Narcist. Filmpjes waarin hij wordt geridiculiseerd. Iedereen doet mee. Het is grappig. Het verbindt. En ongemerkt ontstaat er iets anders: een gezamenlijk gevoel van gelijk, van boven staan, van morele helderheid.

Ik snap de verleiding. Trump nodigt uit tot spot. Zijn gedrag is grof, grandioos en vaak ontregelend. Ik ben geen voorstander van hem als leider. Dit stuk is geen verdediging. En het is ook geen pleidooi voor empathie als morele façade — dat zogenaamd liefdevolle “in iedereen zit iets goeds zien” kan net zo goed een vorm van zelfverheffing zijn.

Wat mij raakte, was iets anders.
Wat hier zichtbaar wordt, is geen politiek debat.
Het is een psychologisch mechanisme rond macht.

Trump als fenomeen

Trump reduceren tot “een narcist” is overzichtelijk. Het maakt het probleem klein en extern. Maar daarmee missen we wat hij óók is: een fenomeen.

Psychologisch belichaamt hij een vorm van overcompensatie die ontstaat waar kwetsbaarheid, afhankelijkheid en schaamte geen bedding hebben gekregen. Grootte, dominantie en onaantastbaarheid zijn dan geen karaktertrekken, maar beschermingsstrategieën.

Symbolisch staat hij voor wat niet geïntegreerd is — persoonlijk én collectief. Wat geen plek kreeg, wordt luid. Wat niet verdragen wordt, wordt opgeblazen. In die zin heeft Trump niet iets nieuws gebracht, maar zichtbaar gemaakt wat al onder de oppervlakte aanwezig was.

Maatschappelijk fungeert hij als bliksemafleider. Hij vangt projecties, angsten en woede die elders geen taal of bedding vinden. Dat maakt hem niet onschuldig. Maar het maakt hem wél betekenisvol.

De makkelijke positie

Trump belachelijk maken is eenvoudig.
Hem moreel ontmaskeren nog eenvoudiger.…

Lees verder op mijn website, link in bio.

16/01/2026

Wanneer de ziel haar eigen tijd vraagt
Er zijn momenten waarop het leven vraagt om gepaste afstand — een zachte terugtrekking, ruimte voor iets anders, een zekere afstand tot de manier waarop verbinding eerder werd geleefd.
Niet als afwijzing van de ander, maar als noodzakelijke ruimte om trouw te blijven aan een innerlijke beweging.

De liefde voor dierbaren verdwijnt niet, maar de nabijheid trekt zich tijdelijk terug. De vormen waarin contact vanzelfsprekend was, kunnen niet worden voortgezet zonder iets essentieels te verstoren. Wat zich aandient, is nog niet klaar om gedeeld te worden — niet omdat het verborgen moet blijven, maar omdat het nog gedragen, gerijpt en belichaamd wil worden.

Niet alles wat waar is, kan meteen in relatie verschijnen.
Niet alles wat geboren wil worden, verdraagt al het licht.

Wat deze fase vraagt, is geen verdieping van relationele nabijheid, maar incarnatie: een intieme aanwezigheid bij het eigen leven, een afdalen in de ziel zelf, zodat wat innerlijk waar is werkelijk vorm kan aannemen.

Niet als inzicht.
Maar als geleefde werkelijkheid, wanneer de tijd rijp is.

Rouw: de stille bedding van transitie
Bij deze transitie hoort rouw.

Rouw om wat vertrouwd was, om wat verloren ging, om wat nooit volledig geleefd werd, om de oude vormen die zich nu losmaken, die wegsmelten.

Hierin ligt geen afwijzing, geen afstoten, geen onderdrukking van gevoelens, en ook geen dwangmatig “oplossen” van verdriet of zwaarte. Het is geen beerput die leeggepompt moet worden, geen opgelegde melancholie.

Het is een stille, gedragen bedding waarin tranen, verlies en het oude zacht mogen worden erkend, zodat iets nieuws kan rijpen.

Rouw draagt het nieuwe en geeft het de grond om te groeien.

Lees blog verder op mijn website, link in bio. Liever direct een sessie boeken? Info@michellevanderzee.nl.

15/01/2026

Over dopamine, belichaming en de kunst van genoeg.

We leven in een tijd waarin verlangen voortdurend wordt aangewakkerd. Sneller. Meer. Intenser. Nog een prikkel, nog een beloning, nog iets om naar uit te reiken.

Psychiater Anna Lembke (zie online video VPRO Tegenlicht) verwoordt dit scherp wanneer ze zegt dat ons brein verslaafd wil zijn. Niet uit zwakte, maar uit biologie. Dopamine is het stofje van verlangen. Het zet ons in beweging, laat ons zoeken, najagen, hopen op herhaling.

Maar wat gebeurt er wanneer verlangen zijn richting verliest? Wanneer het niet langer verbindt, maar uitput?

Lembke wijst op een paradox die ik in mijn werk steeds opnieuw tegenkom: hoe meer plezier we najagen, hoe minder we het vermogen behouden om werkelijk plezier te ervaren. Het brein raakt uit balans. Het zenuwstelsel raakt overbelast. En wat ooit levend en voedend was, wordt iets waar we afhankelijk van raken.

Verlangen is zelden het probleem
Vanuit trauma- en lichaamsgerichte therapie kijken we anders naar verlangen. Niet als een gebrek aan discipline, maar als een intelligente aanpassing.

Verlangen — naar eten, erkenning, prestaties, nabijheid, afleiding of genot — ontstaat vaak niet uit overvloed, maar uit een vroeg tekort. Een tekort aan veiligheid, afstemming, rust of werkelijk gezien worden. Het systeem leert: iets buiten mij zal brengen wat ik binnenin niet kan vinden.
Niet omdat dat waar is, maar omdat het ooit noodzakelijk was.

In relationele en ontwikkelingsgerichte benaderingen (zoals NARM) spreken we over strategieën die ontstaan in contact: manieren waarop een kind leert overleven in een omgeving die niet afgestemd was en niet volledig kon dragen. Het lichaam onthoudt dit. Niet als verhaal, maar als spanning, onrust, honger of leegte. Zolang die innerlijke staat niet gezien en gereguleerd wordt, blijft verlangen zich herhalen. Niet om te genieten, maar om te reguleren.

Wanneer vervulling niet meer kan landen
In de biodynamische psychologie zien we hoe voortdurende overstimulatie het natuurlijke pulseren van het lichaam verstoort. Er ontstaat geen echte verzadiging meer. Geen rustpunt. Alleen herhaling.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

08/01/2026

Waarom sommige relaties je voeden — en andere je langzaam doen verdwijnen

Wederkerigheid is geen rekensom
Wederkerigheid wordt vaak verward met gelijkheid. Met geven en nemen in balans, met eerlijk verdelen, met elkaar tegemoetkomen. Maar wie werkelijk met mensen werkt — in therapie, in relaties, in systemen — weet dat wederkerigheid iets anders is. Het is geen rekensom. Het is een kwaliteit van aanwezigheid.

Je merkt haar niet zozeer aan wat er gezegd wordt, maar aan wat er in je lichaam gebeurt. Je blijft aanwezig. Je verdwijnt niet. Je hoeft jezelf niet kleiner te maken of steviger dan je bent. Er is ruimte om te ademen, om te voelen, om te bestaan zoals je bent.

Wanneer ontmoeting ontbreekt
Wanneer wederkerigheid ontbreekt, gebeurt het tegenovergestelde — vaak niet plotseling, maar geleidelijk. Het is geen conflict, geen breuk, maar een langzaam verschralen. Mensen praten tegen elkaar, maar niet met elkaar. Er is advies waar afstemming nodig zou zijn, mening waar nieuwsgierigheid gevraagd wordt. Normen vervangen dialoog. En onder dat alles ligt een impliciete boodschap: pas je aan, dan blijft het goed.

Systemen zonder bedding
In veel families en organisaties is dit geen bewuste keuze. Het is een erfenis. Wederkerigheid is daar nooit echt ontwikkeld, omdat aanwezigheid, zelfreflectie en emotionele afstemming zelf ontbraken. Wat resteert is functioneren. Het systeem draait. De relatie blijft bestaan. Maar ontmoeting blijft uit.

Wanneer volwassen autonomie niet wordt ontvangen
Voor iemand die volwassen autonomie heeft ontwikkeld, wordt dit een pijnlijk spanningsveld. Niet omdat die persoon niet meer loyaal is, maar omdat zelfverlating geen optie meer is. Wat vroeger misschien draaglijk was — aanpassen, inslikken, verduren — wordt nu voelbaar als verlies van zelf.

Lees volledige blog op mijn website, link in bio.

07/01/2026

Over individuatie, verbinding en het vermogen jezelf niet te verlaten
Autonomie wordt vaak begrepen als zelfstandigheid. Als op eigen benen staan. Geen afhankelijkheid. Geen behoefte. Geen leunen. In onze cultuur is autonomie synoniem geworden met ik kan het alleen. Maar wie werkt met mensen — in therapie, relaties of organisaties — ziet iets anders: hoe sterker mensen dit nastreven, hoe vaker verbinding verschraalt. Of verandert in strijd. Of in terugtrekking. Vanuit een lichaamsgericht, systemisch en ontwikkelingsgericht perspectief is autonomie geen tegenhanger van verbinding. Integendeel: volwassen autonomie is een voorwaarde voor echte intimiteit.

Autonomie als ontwikkelingsproces
Autonomie is geen eigenschap, maar een geleidelijk verworven capaciteit. Ze ontstaat wanneer twee bewegingen zich samen mogen ontwikkelen:
· het ervaren van jezelf als een afzonderlijk, belichaamd geheel
· het vermogen om in contact te blijven met een ander

Wanneer deze bewegingen in voldoende veiligheid hebben kunnen rijpen, ontstaat er iets wezenlijks: ik ben ik, jij bent jij, en we hoeven elkaar niet vast te houden of af te weren om verbonden te blijven.

Onvolwassen autonomie: afgescheidenheid vermomd als kracht
Wanneer individuatie vroeg in het leven niet veilig mogelijk was — door emotionele afwezigheid, onvoorspelbaarheid, parentificatie of overweldiging — ontwikkelt het systeem vaak een alternatief. Dat alternatief lijkt op autonomie, maar is het niet. Onvolwassen autonomie uit zich bijvoorbeeld als:
· sterke zelfredzaamheid
· moeite met ontvangen
· controle of perfectionisme
· emotionele geslotenheid
· nabijheid die snel benauwend voelt

Lichamelijk zie je vaak spanning, terugtrekking of bevriezing. Relationeel ontstaat afstand, zelfs wanneer er ogenschijnlijk verbinding is.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

07/01/2026

Reddersgedrag; wanneer goede intentie onbewust macht wordt
Reddersgedrag ziet er aan de buitenkant vaak warm, betrokken en verantwoordelijk uit. Iemand ziet dat het niet goed gaat met een ander, voelt spanning, ongemak of zorg, en stapt naar voren. Neemt over. Lost op. Draagt. Houdt bij elkaar.

In families, relaties en organisaties wordt dit gedrag vaak gewaardeerd. De redder is degene die het ziet, die het regelt, die er is. En toch… in de praktijk zie ik hoe juist dit gedrag — hoe goed bedoeld ook — diepe dynamieken in stand kan houden. Dynamieken van afhankelijkheid, macht en bevroren ontwikkeling. Niet omdat de redder ‘fout’ is. Maar omdat redden zelden neutraal is.

De onbewuste laag onder redden
Vanuit lichaamsgerichte en systemische therapie kijken we niet alleen naar gedrag, maar naar wat het lichaam en het zenuwstelsel proberen te reguleren.

Reddersgedrag ontstaat vaak op een moment — soms vroeg in het leven — waarop een kind voelt:
· Dit is te veel
· Iemand moet het doen
· Als ik het niet draag, valt het uit elkaar

Het lichaam mobiliseert kracht, alertheid en verantwoordelijkheid. Dat wordt een vaardigheid. Later zelfs een identiteit.

Maar onder die vaardigheid ligt vaak iets anders:
· een onverdraaglijke machteloosheid
· angst voor verlies of chaos
· een diep gevoel van alleen staan

Reddersgedrag is dan geen vrije keuze, maar een regulerende beweging: Als ik zorg, blijft het veilig.

Wat redden systemisch doet
Systemisch gezien gebeurt er iets subtiels maar ingrijpends.

Door te redden:
· neem je een plek in die niet van jou is
· schuif je de ander onbewust een plek onder jou toe
· ontneem je de ander zijn eigen draagkracht, tempo en leerweg

In families zie je dit bijvoorbeeld wanneer een kind:
· emotioneel voor een ouder zorgt
· conflicten dempt
· verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van het geheel

Lees gehele blog op mijn website, link in bio.

05/01/2026

Over projectieve identificatie, narcistische dynamieken en het relationele veld

Soms draagt iemand een beeld over zichzelf dat diep vanbinnen niet klopt, maar dat wél als waarheid wordt ervaren. Een gevoel van zo ben ik nu eenmaal: te gevoelig, zwak, lastig, instabiel, verantwoordelijk voor de sfeer, of degene die steeds tekortschiet.

Niet omdat dit de kern is van wie iemand is, maar omdat dit beeld ooit nodig was om te kunnen blijven bestaan in relatie tot een ander.

In mijn werk ontmoet ik veel mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt in beelden die niet van henzelf zijn. Vaak speelt daar een subtiel maar krachtig mechanisme in mee: projectieve identificatie. Een proces dat veel voorkomt binnen narcistische dynamieken, maar dat in wezen menselijk is — en diep verweven met hoe we ons in relatie organiseren.

Wat projectieve identificatie is
Projectieve identificatie is een onbewust beschermingsmechanisme dat ontstaat wanneer iemand bepaalde gevoelens niet kan verdragen. Het gaat dan vaak om kwetsbaarheid, angst, schaamte, afhankelijkheid of machteloosheid.

Die gevoelens worden afgesplitst en niet alleen mentaal, maar vooral relationeel bij een ander ondergebracht. Via gedrag, toon, verwachtingen of machtsverschil gaat die ander ze dragen. Langzaam kan die zich ermee gaan identificeren: alsof deze gevoelens en beelden iets zeggen over wie hij of zij is.

Zo ontstaat een dynamiek die zichzelf bevestigt, zonder dat iemand daar bewust voor kiest.

Wanneer een kind de schaduw van een ouder draagt
In gezinnen waar weinig ruimte is voor kwetsbaarheid, falen of afhankelijkheid, moeten die ervaringen ergens heen. Ze verdwijnen niet; ze worden verplaatst.

Vaak is het een afgestemd, loyaal kind dat deze last gaat dragen. Niet omdat het zwak is, maar omdat het relationeel beschikbaar is.

Het kind past zich aan: door spanning vast te houden, zich terug te trekken, klein te maken, ziek te worden of voortdurend alert te zijn. Dit zijn geen tekorten, maar intelligente aanpassingen aan een context waarin niet alles gevoeld of gedragen kon worden.

Wat ooit bescherming was, kan later identiteit worden.

Lees volledige blog en meer op mijn website, link in bio.

01/01/2026

Een nieuw jaar dat nog mag ontstaan
Het nieuwe jaar begint niet met antwoorden, maar met vragen. Het ligt als een veld dat nog niet bewerkt is, een ruimte waarin nog geen voetsporen staan.

Wat wil dit jaar werkelijk betekenen voor jou?
Welke bewegingen wil je volgen, welke patronen durf je te onderzoeken, welke delen van jezelf mogen eindelijk zichtbaar worden?

Mijn blogs over de herberg tijdens kerstmis en tussen kerst en oud en nieuw hebben ons laten zien dat het niet gaat om haast, om afronden of vullen, maar om aanwezig zijn. Nu vraagt het nieuwe jaar iets anders: niet alleen ontvangen wat er is, maar ook actief ruimte maken voor wat nog niet is.

Verlangen als kompas
In mijn werk zie ik dat mensen vaak vastlopen in oude reflexen: doen, presteren, aanpassen. Het nieuwe jaar kan een uitnodiging zijn om anders te bewegen: om te luisteren naar je diepere verlangens als richtingaanwijzers. Niet als een plan, niet als een doel dat je moet halen, maar als subtiele signalen die aangeven waar jouw energie, nieuwsgierigheid en levenszin naartoe willen. Wanneer we dit durven volgen in de sessies, ontstaat er iets bijzonders: een innerlijke richting die niet geforceerd wordt, maar die voelt als thuiskomen in jezelf. Hier begint een jaar dat gedragen wordt door aanwezigheid en door de keuzes die echt bij jou passen.

Ruimte voor het ongewisse
Veel mensen hebben de neiging het nieuwe jaar in te vullen met voornemens, doelen en verwachtingen. Maar wat als er ook ruimte blijft voor het onbekende? Voor dat wat zich nog niet laat benoemen, maar wel voelbaar is? In mijn werk creëer ik een omgeving waarin dit mogelijk is. Waar er aandacht is voor wat zich aandient, voor wat je belemmert, voor wat je inspireert. Niet om iets op te lossen, maar om het te onderzoeken en te laten bewegen. Het resultaat is vaak een onverwachte helderheid, een innerlijke rust, een groter vermogen om aanwezig te zijn in je leven.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

01/01/2026

Draagkracht, liefde en de onzichtbare dynamiek van regulatie

Liefde gaat over regulatie
We spreken vaak over liefde in termen van verbinding, intimiteit en samenzijn. Maar liefde gaat óók – en misschien wel eerst – over regulatie: over wat er in het zenuwstelsel gebeurt als we bij een ander zijn, of als we ons juist alleen voelen, zelfs als de ander fysiek aanwezig is.

Draagkracht is hierin een sleutelbegrip. Niet abstract, maar concreet en lichamelijk: kan mijn systeem deze spanning, intimiteit of nabijheid dragen? Liefde die het systeem overstijgt, kan niet ontvangen worden zonder dat het lichaam alarm slaat.

Draagkracht versus holding space
In een veilige ontmoeting wordt draagkracht zichtbaar. Het lichaam krijgt de ruimte om spanning te reguleren, emoties mogen aanwezig zijn zonder dat ze meteen opgelost hoeven te worden. Regulatie ontstaat niet door woorden, maar door aanwezigheid: door iemand die blijft, die niet schrikt of overneemt.

Hier is het verschil met holding space belangrijk. Draagkracht is het innerlijke vermogen om nabijheid te dragen; holding space is de uitnodiging van een ander om aanwezig te zijn bij wat jij voelt. Een ander kan het veld creëren, maar als jouw draagkracht niet toereikend is, kan zelfs de mooiste holding space overweldigend zijn.

Lees blog verder op mijn website, zie link in bio.

Adres

Da Costakade 118 Huis
Amsterdam
1053XB

Telefoon

+31651082417

Website

http://www.michellevanderzee.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer The Respect Company nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar The Respect Company:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Amsterdam wordt?

Type

Therapeut

Our Story

JIJ BENT ZOALS DE ZEE

Jouw leven is als een zee. Altijd in beweging. Krachtig als golven op stormachtige dagen. Je kent wilde fases in je leven en ook periodes die kabbelend voorbij gaan. Soms lijkt je wereld troebel en dan, ineens, als vanuit het niets, wordt alles weer helder. Vaak beweeg je mee met eb en vloed, soms loop je tegen de klippen op. Je verlangt naar onbekende kusten of juist naar een thuishaven.

Mijn naam is Michelle van der Zee. Ik ben geboren en getogen aan zee. De zee is mijn inspiratiebron voor de rijkdom van de essentie en potentie die in iedereen te vinden is. Ik begeleid mensen in hun proces bij zelfontplooiing en bewustzijnsontwikkeling.

Ben je gestrand op een punt in je leven waar het niet langer klopt voor je? Heb je het gevoel alsof je bent vastgeraakt op een zandbank? Heb jij behoefte om de diepte van jouw zee te ontdekken? Verlang jij ernaar om in harmonie met jezelf en jouw omgeving te leven? Wil je meer bewegingsvrijheid en levenskracht ervaren? Kortom; wil je leven vanuit wie je wezenlijk bent? Ik begeleid je graag in de diepte van jouw avontuur.

19/02/2026

17/02/2026

02/02/2026

20/01/2026

16/01/2026

15/01/2026

08/01/2026

07/01/2026

07/01/2026

05/01/2026

01/01/2026

01/01/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Our Story

JIJ BENT ZOALS DE ZEE