The Respect Company

Startpagina
Nederland
Amsterdam
The Respect Company

www.michellevanderzee.nl

08/01/2026

Waarom sommige relaties je voeden — en andere je langzaam doen verdwijnen

Wederkerigheid is geen rekensom
Wederkerigheid wordt vaak verward met gelijkheid. Met geven en nemen in balans, met eerlijk verdelen, met elkaar tegemoetkomen. Maar wie werkelijk met mensen werkt — in therapie, in relaties, in systemen — weet dat wederkerigheid iets anders is. Het is geen rekensom. Het is een kwaliteit van aanwezigheid.

Je merkt haar niet zozeer aan wat er gezegd wordt, maar aan wat er in je lichaam gebeurt. Je blijft aanwezig. Je verdwijnt niet. Je hoeft jezelf niet kleiner te maken of steviger dan je bent. Er is ruimte om te ademen, om te voelen, om te bestaan zoals je bent.

Wanneer ontmoeting ontbreekt
Wanneer wederkerigheid ontbreekt, gebeurt het tegenovergestelde — vaak niet plotseling, maar geleidelijk. Het is geen conflict, geen breuk, maar een langzaam verschralen. Mensen praten tegen elkaar, maar niet met elkaar. Er is advies waar afstemming nodig zou zijn, mening waar nieuwsgierigheid gevraagd wordt. Normen vervangen dialoog. En onder dat alles ligt een impliciete boodschap: pas je aan, dan blijft het goed.

Systemen zonder bedding
In veel families en organisaties is dit geen bewuste keuze. Het is een erfenis. Wederkerigheid is daar nooit echt ontwikkeld, omdat aanwezigheid, zelfreflectie en emotionele afstemming zelf ontbraken. Wat resteert is functioneren. Het systeem draait. De relatie blijft bestaan. Maar ontmoeting blijft uit.

Wanneer volwassen autonomie niet wordt ontvangen
Voor iemand die volwassen autonomie heeft ontwikkeld, wordt dit een pijnlijk spanningsveld. Niet omdat die persoon niet meer loyaal is, maar omdat zelfverlating geen optie meer is. Wat vroeger misschien draaglijk was — aanpassen, inslikken, verduren — wordt nu voelbaar als verlies van zelf.

Lees volledige blog op mijn website, link in bio.

07/01/2026

Over individuatie, verbinding en het vermogen jezelf niet te verlaten
Autonomie wordt vaak begrepen als zelfstandigheid. Als op eigen benen staan. Geen afhankelijkheid. Geen behoefte. Geen leunen. In onze cultuur is autonomie synoniem geworden met ik kan het alleen. Maar wie werkt met mensen — in therapie, relaties of organisaties — ziet iets anders: hoe sterker mensen dit nastreven, hoe vaker verbinding verschraalt. Of verandert in strijd. Of in terugtrekking. Vanuit een lichaamsgericht, systemisch en ontwikkelingsgericht perspectief is autonomie geen tegenhanger van verbinding. Integendeel: volwassen autonomie is een voorwaarde voor echte intimiteit.

Autonomie als ontwikkelingsproces
Autonomie is geen eigenschap, maar een geleidelijk verworven capaciteit. Ze ontstaat wanneer twee bewegingen zich samen mogen ontwikkelen:
· het ervaren van jezelf als een afzonderlijk, belichaamd geheel
· het vermogen om in contact te blijven met een ander

Wanneer deze bewegingen in voldoende veiligheid hebben kunnen rijpen, ontstaat er iets wezenlijks: ik ben ik, jij bent jij, en we hoeven elkaar niet vast te houden of af te weren om verbonden te blijven.

Onvolwassen autonomie: afgescheidenheid vermomd als kracht
Wanneer individuatie vroeg in het leven niet veilig mogelijk was — door emotionele afwezigheid, onvoorspelbaarheid, parentificatie of overweldiging — ontwikkelt het systeem vaak een alternatief. Dat alternatief lijkt op autonomie, maar is het niet. Onvolwassen autonomie uit zich bijvoorbeeld als:
· sterke zelfredzaamheid
· moeite met ontvangen
· controle of perfectionisme
· emotionele geslotenheid
· nabijheid die snel benauwend voelt

Lichamelijk zie je vaak spanning, terugtrekking of bevriezing. Relationeel ontstaat afstand, zelfs wanneer er ogenschijnlijk verbinding is.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

07/01/2026

Reddersgedrag; wanneer goede intentie onbewust macht wordt
Reddersgedrag ziet er aan de buitenkant vaak warm, betrokken en verantwoordelijk uit. Iemand ziet dat het niet goed gaat met een ander, voelt spanning, ongemak of zorg, en stapt naar voren. Neemt over. Lost op. Draagt. Houdt bij elkaar.

In families, relaties en organisaties wordt dit gedrag vaak gewaardeerd. De redder is degene die het ziet, die het regelt, die er is. En toch… in de praktijk zie ik hoe juist dit gedrag — hoe goed bedoeld ook — diepe dynamieken in stand kan houden. Dynamieken van afhankelijkheid, macht en bevroren ontwikkeling. Niet omdat de redder ‘fout’ is. Maar omdat redden zelden neutraal is.

De onbewuste laag onder redden
Vanuit lichaamsgerichte en systemische therapie kijken we niet alleen naar gedrag, maar naar wat het lichaam en het zenuwstelsel proberen te reguleren.

Reddersgedrag ontstaat vaak op een moment — soms vroeg in het leven — waarop een kind voelt:
· Dit is te veel
· Iemand moet het doen
· Als ik het niet draag, valt het uit elkaar

Het lichaam mobiliseert kracht, alertheid en verantwoordelijkheid. Dat wordt een vaardigheid. Later zelfs een identiteit.

Maar onder die vaardigheid ligt vaak iets anders:
· een onverdraaglijke machteloosheid
· angst voor verlies of chaos
· een diep gevoel van alleen staan

Reddersgedrag is dan geen vrije keuze, maar een regulerende beweging: Als ik zorg, blijft het veilig.

Wat redden systemisch doet
Systemisch gezien gebeurt er iets subtiels maar ingrijpends.

Door te redden:
· neem je een plek in die niet van jou is
· schuif je de ander onbewust een plek onder jou toe
· ontneem je de ander zijn eigen draagkracht, tempo en leerweg

In families zie je dit bijvoorbeeld wanneer een kind:
· emotioneel voor een ouder zorgt
· conflicten dempt
· verantwoordelijkheid draagt voor het welzijn van het geheel

Lees gehele blog op mijn website, link in bio.

05/01/2026

Over projectieve identificatie, narcistische dynamieken en het relationele veld

Soms draagt iemand een beeld over zichzelf dat diep vanbinnen niet klopt, maar dat wél als waarheid wordt ervaren. Een gevoel van zo ben ik nu eenmaal: te gevoelig, zwak, lastig, instabiel, verantwoordelijk voor de sfeer, of degene die steeds tekortschiet.

Niet omdat dit de kern is van wie iemand is, maar omdat dit beeld ooit nodig was om te kunnen blijven bestaan in relatie tot een ander.

In mijn werk ontmoet ik veel mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt in beelden die niet van henzelf zijn. Vaak speelt daar een subtiel maar krachtig mechanisme in mee: projectieve identificatie. Een proces dat veel voorkomt binnen narcistische dynamieken, maar dat in wezen menselijk is — en diep verweven met hoe we ons in relatie organiseren.

Wat projectieve identificatie is
Projectieve identificatie is een onbewust beschermingsmechanisme dat ontstaat wanneer iemand bepaalde gevoelens niet kan verdragen. Het gaat dan vaak om kwetsbaarheid, angst, schaamte, afhankelijkheid of machteloosheid.

Die gevoelens worden afgesplitst en niet alleen mentaal, maar vooral relationeel bij een ander ondergebracht. Via gedrag, toon, verwachtingen of machtsverschil gaat die ander ze dragen. Langzaam kan die zich ermee gaan identificeren: alsof deze gevoelens en beelden iets zeggen over wie hij of zij is.

Zo ontstaat een dynamiek die zichzelf bevestigt, zonder dat iemand daar bewust voor kiest.

Wanneer een kind de schaduw van een ouder draagt
In gezinnen waar weinig ruimte is voor kwetsbaarheid, falen of afhankelijkheid, moeten die ervaringen ergens heen. Ze verdwijnen niet; ze worden verplaatst.

Vaak is het een afgestemd, loyaal kind dat deze last gaat dragen. Niet omdat het zwak is, maar omdat het relationeel beschikbaar is.

Het kind past zich aan: door spanning vast te houden, zich terug te trekken, klein te maken, ziek te worden of voortdurend alert te zijn. Dit zijn geen tekorten, maar intelligente aanpassingen aan een context waarin niet alles gevoeld of gedragen kon worden.

Wat ooit bescherming was, kan later identiteit worden.

Lees volledige blog en meer op mijn website, link in bio.

01/01/2026

Een nieuw jaar dat nog mag ontstaan
Het nieuwe jaar begint niet met antwoorden, maar met vragen. Het ligt als een veld dat nog niet bewerkt is, een ruimte waarin nog geen voetsporen staan.

Wat wil dit jaar werkelijk betekenen voor jou?
Welke bewegingen wil je volgen, welke patronen durf je te onderzoeken, welke delen van jezelf mogen eindelijk zichtbaar worden?

Mijn blogs over de herberg tijdens kerstmis en tussen kerst en oud en nieuw hebben ons laten zien dat het niet gaat om haast, om afronden of vullen, maar om aanwezig zijn. Nu vraagt het nieuwe jaar iets anders: niet alleen ontvangen wat er is, maar ook actief ruimte maken voor wat nog niet is.

Verlangen als kompas
In mijn werk zie ik dat mensen vaak vastlopen in oude reflexen: doen, presteren, aanpassen. Het nieuwe jaar kan een uitnodiging zijn om anders te bewegen: om te luisteren naar je diepere verlangens als richtingaanwijzers. Niet als een plan, niet als een doel dat je moet halen, maar als subtiele signalen die aangeven waar jouw energie, nieuwsgierigheid en levenszin naartoe willen. Wanneer we dit durven volgen in de sessies, ontstaat er iets bijzonders: een innerlijke richting die niet geforceerd wordt, maar die voelt als thuiskomen in jezelf. Hier begint een jaar dat gedragen wordt door aanwezigheid en door de keuzes die echt bij jou passen.

Ruimte voor het ongewisse
Veel mensen hebben de neiging het nieuwe jaar in te vullen met voornemens, doelen en verwachtingen. Maar wat als er ook ruimte blijft voor het onbekende? Voor dat wat zich nog niet laat benoemen, maar wel voelbaar is? In mijn werk creëer ik een omgeving waarin dit mogelijk is. Waar er aandacht is voor wat zich aandient, voor wat je belemmert, voor wat je inspireert. Niet om iets op te lossen, maar om het te onderzoeken en te laten bewegen. Het resultaat is vaak een onverwachte helderheid, een innerlijke rust, een groter vermogen om aanwezig te zijn in je leven.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

01/01/2026

Draagkracht, liefde en de onzichtbare dynamiek van regulatie

Liefde gaat over regulatie
We spreken vaak over liefde in termen van verbinding, intimiteit en samenzijn. Maar liefde gaat óók – en misschien wel eerst – over regulatie: over wat er in het zenuwstelsel gebeurt als we bij een ander zijn, of als we ons juist alleen voelen, zelfs als de ander fysiek aanwezig is.

Draagkracht is hierin een sleutelbegrip. Niet abstract, maar concreet en lichamelijk: kan mijn systeem deze spanning, intimiteit of nabijheid dragen? Liefde die het systeem overstijgt, kan niet ontvangen worden zonder dat het lichaam alarm slaat.

Draagkracht versus holding space
In een veilige ontmoeting wordt draagkracht zichtbaar. Het lichaam krijgt de ruimte om spanning te reguleren, emoties mogen aanwezig zijn zonder dat ze meteen opgelost hoeven te worden. Regulatie ontstaat niet door woorden, maar door aanwezigheid: door iemand die blijft, die niet schrikt of overneemt.

Hier is het verschil met holding space belangrijk. Draagkracht is het innerlijke vermogen om nabijheid te dragen; holding space is de uitnodiging van een ander om aanwezig te zijn bij wat jij voelt. Een ander kan het veld creëren, maar als jouw draagkracht niet toereikend is, kan zelfs de mooiste holding space overweldigend zijn.

Lees blog verder op mijn website, zie link in bio.

31/12/2025

Zie mijn eerdere bericht met het gedicht van Rumi, of zie in reacties (en lees volledige blog op mijn website).

Dit gedicht werd gedeeld tijdens een van de eerste weekenden van de opleiding in Biodynamische Psychologie die ik volgde, inmiddels alweer een aantal jaar geleden. Rumi nodigt ons uit om alles wat zich aandient te verwelkomen. Elke emotie, gedachte of gewaarwording in je lichaam — vreugde, spanning, twijfel, verlangen — mag er zijn. Niet om opgelost te worden, niet om weggefilterd te worden, maar om volledig te worden gezien en gevoeld.

Vaak hebben we geleerd onszelf te controleren of aan te passen. Een deel van ons blijft daardoor onzichtbaar of ongehoord. Je voelt bijvoorbeeld spanning in je schouders, een knoop in je maag, een stemmetje dat terughoudend is. Dit zijn signalen van wat je werkelijk beweegt en nodig hebt — en die vragen om aandacht, niet om snelle oplossingen.

Het lichaam als kompas
In een sessie bij mij onderzoeken we bij wat zich in jou aandient: in je lichaam, in je gevoel, in je gedachten. Het lichaam is een nauwkeurig kompas: het geeft subtiele signalen die vertellen waar je spanning vasthoudt, waar oude patronen actief zijn, of waar je verlangen nog stil en zacht aanwezig is.

Door dit te volgen, kan er beweging ontstaan:
· Spanning en terugkerende patronen worden zichtbaar en kunnen oplossen.
· Oude overlevingsstrategieën verliezen hun macht, en er ontstaat ruimte voor nieuwe keuzes.
· Je ontdekt welke gevoelens, impulsen en verlangens écht van jou zijn.
· Er ontstaat een diepere verbinding met jezelf, een helder gevoel van richting en innerlijke rust.
Het is een proces van bewustzijn en ont-wikkeling: je leert subtiel te voelen, eerder dan te denken, en ontdekt een innerlijke wijsheid die je kan begeleiden in je leven.

Vervolg lees je op mijn website, link in bio.

30/12/2025

Innerlijke macht versus uiterlijke hulpmiddelen: een bewust perspectief op veiligheid
Al van jongs af aan heb ik nagedacht over hoe we veiligheid creëren voor kinderen — en voor onszelf. Mijn dochter kreeg geen babyfoon in haar kamer toen ze een baby was. Ik wilde vertrouwen op mijn eigen lichaam en waarneming boven een apparaat, voelen of ze ontspannen sliep, warm genoeg was, comfortabel lag. Toen ze in de onderbouw van de basisschool zat, zei ik overtuigd nee op een horloge met tracker die mijn broertje voorstelde, zodat ze ‘veilig’ zelfstandig buiten kon spelen. Vandaag nog stelde mijn ex een handzame ‘safety alarm’ voor, zodat ze ‘veilig’ is wanneer ze alleen door de stad fietst; ook daar stond ik stil bij wat dat zou betekenen en het leverde een interessante dialoog op. Jaren eerder werd mij pepperspray aangeboden, voor mezelf — ook niet aangenomen en nooit gebruikt.

Deze keuzes gingen niet over afwijzing van praktische hulpmiddelen en de goede bedoeling van mijn broertje en ex. Ze gingen over vertrouwen in wat we innerlijk kunnen dragen en reguleren en over de vraag: hoe creëren we veiligheid die niet afhankelijk is van apparaten of externe signalen?

Uiterlijke hulpmiddelen: controle en impliciete signalen
Externe middelen zoals alarmsystemen, trackers of pepperspray geven een gevoel van controle en kunnen in acute situaties nuttig zijn. Tegelijkertijd zenden ze een subtiel signaal uit: je bent niet veilig, ik ben bang dat er iets kan gebeuren, ik vertrouw de buitenwereld niet en indirect vertrouw ik jou en mezelf niet. Dit signaal is voelbaar, niet alleen cognitief, maar ook in het zenuwstelsel van degene die het draagt en in de energie van het veld om hen heen.

Daarom is het belangrijk om bewust te kiezen voor zulke middelen. Als volwassene kun je onderkennen wat het in jou raakt — angst, machteloosheid, behoefte aan controle — en dat innerlijk dragen. Zo hoeft degene die je wilt beschermen deze spanning niet te dragen. Daarmee ondersteun je niet alleen fysieke, maar vooral emotionele veiligheid. Een vorm van veiligheid waarvan de waarde niet onderschat mag worden.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

30/12/2025

Rouwen om wat nooit heeft bestaan
In lichaamsgericht traumawerk kom je soms lagen tegen waarvan je niet wist dat ze bestonden. Niet de pijn van wat er wél gebeurd is — die kennen veel mensen. Maar de pijn van wat er nooit heeft kunnen gebeuren.

Het verlangen dat geen bedding vond. De nabijheid die er niet was. De veiligheid die je nooit hebt kunnen voelen. De steun die je nodig had, maar die niemand kon geven.

Deze vorm van verdriet is bijzonder. Hij toont zich meestal niet aan het begin van een helingsproces. Vaak verschijnt hij pas wanneer de beschermlagen rond het oorspronkelijke gemis beginnen te verzachten.

Wat onder de boosheid verborgen ligt
Veel cliënten — en ook ikzelf, in mijn eigen innerlijke processen — komen eerst langs een laag van boosheid. Boosheid die jarenlang naar binnen gericht is geweest in de vorm van perfectionisme, zelfkritiek of schaamte. Of naar buiten, via irritatie, verwijten of conflicten die eigenlijk niets met het moment zelf te maken hadden.

Wanneer die beweging stopt — wanneer iemand niet langer hoeft te vechten om zichzelf overeind te houden — gebeurt er iets subtiels. Wat onder de boosheid verscholen lag, komt voorzichtig tevoorschijn. En dat is bijna altijd hartzeer. Niet het hartzeer van drama, maar van waarheid.

Het stille besef: Dit heb ik nooit gehad. Dit had ik nodig. Dit was niet beschikbaar.

Lees blog verder via mijn website, link in bio.

levendigheid veiligheid boosheid verdriet angst zachtheid

30/12/2025

Vervolg op blog Kerst 2025

De nacht na de herberg
Na de herberg komt geen antwoord. Geen helder plan. Geen nieuw begin in de vorm waarin we het vaak verwachten. Er komt eerst een nacht. De nacht waarin niets hoeft te gebeuren. Waarin het oude jaar nog niet voorbij is, en het nieuwe nog geen vorm heeft aangenomen. Een ruimte tussen wat was en wat nog niet is. Veel mensen ervaren deze dagen als onrustig. Alsof er iets moet worden afgerond, besloten of losgelaten. Alsof er een conclusie nodig is voordat we verder mogen. Maar het leven werkt zelden zo lineair. De herberg was geen eindpunt. Ze was een plek om te landen. De nacht die volgt is een plek om te blijven.

De waarde van de tussentijd
We zijn gewend om betekenis te geven aan begin en einde. Aan geboorte en doorbraak, aan voornemens en nieuwe stappen. Maar de werkelijke beweging vindt vaak plaats in de tussentijd — daar waar niets zichtbaar verandert, maar wel iets verschuift. In deze dagen tussen kerst en oud & nieuw worden we uitgenodigd om niet te weten. Om niet te duiden wat het afgelopen jaar betekend heeft, en nog niet te bepalen wat het volgende moet brengen.

Dat kan ongemakkelijk zijn. Zeker voor wie gewend is om richting te geven, verantwoordelijkheid te dragen of vooruit te kijken. En juist daar ligt vaak de verdieping: kunnen we blijven zonder te vullen?

Wat zich niet laat haasten
In mijn werk zie ik hoe diep deze neiging in velen zit: om door te gaan, om te begrijpen, om iets te maken van wat zich aandient. Maar sommige bewegingen laten zich niet sturen. Ze vragen aanwezigheid, geen actie. De herberg bood beschutting. De nacht biedt stilte. Niet als leegte, maar als bedding. Een ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan zonder dat het al benoemd hoeft te worden.

Oud & nieuw als innerlijke overgang
Misschien is deze overgang geen moment om iets achter te laten, maar om iets toe te laten. Iets dat zich het afgelopen jaar al aandiende, maar nog geen plek kreeg. Een gevoel. Een verlangen. Een waarheid die zacht bleef kloppen. Niet alles hoeft dit jaar af. Niet alles hoeft volgend jaar anders. Soms is het meest wezenlijke wat we kunnen doen: erkennen waar we zijn. Zonder oordeel. Zonder haast.

23/12/2025

Wanneer je er klaar mee bent om je steeds aan te passen
Er zijn momenten waarop je voelt: “zoals ik het altijd heb gedaan, werkt het niet meer”. Niet omdat het verkeerd was, maar omdat het ooit nodig was — en nu te weinig ruimte laat. Voor jou. Voor wat je voelt. Voor wie je bent geworden. Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, herkennen dit. Ze hebben geleerd zich aan te passen: aan verwachtingen, aan relaties, aan wat gevraagd werd. Soms subtiel, soms ingrijpend. Niet bewust, maar omdat het leven daarom vroeg. Die aanpassing heeft geholpen. Ze heeft vorm gegeven aan wie je bent, hoe je functioneert, hoe je verbindt. En tegelijk kan er een punt komen waarop iets in jou verlangt naar meer waarheid, meer samenhang, meer eigenheid.

Wat we leren om onze relaties ‘goed’ te houden
Als mens zijn we diep relationeel. We leren wie we zijn in contact met anderen. En wanneer dat contact niet vanzelfsprekend veilig, afgestemd of beschikbaar is, leren we iets anders: hoe we onszelf zo kunnen vormen dat verbinding mogelijk blijft. Dat kan betekenen dat je vroeg sterk werd. Of zorgzaam. Of alert. Of zelfstandig. Of juist teruggetrokken. Vaak zijn het kwaliteiten die gewaardeerd worden — door de buitenwereld en door jezelf. Maar wat ooit hielp om in verbinding te blijven, kan later ook maken dat je jezelf niet meer helemaal voelt. Dat je keuzes maakt die niet meer kloppen. Dat nabijheid spanning oproept, of juist afstand. In mijn werk kijken we niet naar deze patronen als iets wat ‘weg’ moet, maar als betekenisvolle bewegingen die iets vertellen over jouw geschiedenis en jouw verlangen.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

23/12/2025

The Guest House — Rumi

This being human is a guest house.
Every morning a new arrival.
A joy, a depression, a meanness,
some momentary awareness comes
as an unexpected visitor.

Welcome and entertain them all!
Even if they’re a crowd of sorrows,
who violently sweep your house
empty of its furniture,
still treat each guest honorably.
He may be clearing you out
for some new delight.

The dark thought, the shame, the malice,
meet them at the door laughing,
and invite them in.

Be grateful for whoever comes,
because each has been sent
as a guide from beyond.

Mocht je je overvallen voelen door teveel ‘gasten’ of merken dat je zo je voorkeuren (en aversies) hebt en daar wat ‘guiding’ bij verlangen, boek dan een sessie in mijn praktijk in Amsterdam. Zie website voor contact gegevens, link in bio. Je bent welkom!

PS in 2026 is het mogelijk mijn woning (zie foto) te huren voor ‘retraite’ overnachtingen en als locatie voor fotoshoots. Stuur mij een berichtje als je op de hoogte gehouden wil worden.

traumahealing

Adres

Da Costakade 118 Huis
Amsterdam
1053XB

Telefoon

+31651082417

Website

http://www.michellevanderzee.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer The Respect Company nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact De Praktijk

Stuur een bericht naar The Respect Company:

Snelkoppelingen

Wilt u dat uw praktijk hét hoogst genoteerde Kliniek in Amsterdam wordt?

Type

Therapeut

Our Story

JIJ BENT ZOALS DE ZEE

Jouw leven is als een zee. Altijd in beweging. Krachtig als golven op stormachtige dagen. Je kent wilde fases in je leven en ook periodes die kabbelend voorbij gaan. Soms lijkt je wereld troebel en dan, ineens, als vanuit het niets, wordt alles weer helder. Vaak beweeg je mee met eb en vloed, soms loop je tegen de klippen op. Je verlangt naar onbekende kusten of juist naar een thuishaven.

Mijn naam is Michelle van der Zee. Ik ben geboren en getogen aan zee. De zee is mijn inspiratiebron voor de rijkdom van de essentie en potentie die in iedereen te vinden is. Ik begeleid mensen in hun proces bij zelfontplooiing en bewustzijnsontwikkeling.

Ben je gestrand op een punt in je leven waar het niet langer klopt voor je? Heb je het gevoel alsof je bent vastgeraakt op een zandbank? Heb jij behoefte om de diepte van jouw zee te ontdekken? Verlang jij ernaar om in harmonie met jezelf en jouw omgeving te leven? Wil je meer bewegingsvrijheid en levenskracht ervaren? Kortom; wil je leven vanuit wie je wezenlijk bent? Ik begeleid je graag in de diepte van jouw avontuur.

08/01/2026

07/01/2026

07/01/2026

05/01/2026

01/01/2026

01/01/2026

31/12/2025

30/12/2025

30/12/2025

30/12/2025

23/12/2025

23/12/2025

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type

Our Story

JIJ BENT ZOALS DE ZEE