http://www.michellevanderzee.nl/

The Respect Company, Da Costakade 118 huis, Amsterdam (2026)

13/05/2026

Over aanwezig zijn in plaats van slechts functioneren.

Veel mensen leven grotendeels vanuit hun hoofd. Ze denken, analyseren, plannen, reageren, zorgen, organiseren en bewegen van het ene moment naar het andere zonder nog werkelijk te voelen hoe het is om aanwezig te zijn in zichzelf.

Dat gebeurt meestal niet bewust.

Vaak is het een geleidelijke beweging die al vroeg begint. Een mens leert zich aanpassen aan wat nodig is: beschikbaar zijn, sterk blijven, rekening houden met anderen, presteren, doorgaan of gevoelens opzijzetten om verbondenheid of stabiliteit te behouden.

En hoewel die manieren van zijn ooit betekenisvol kunnen zijn geweest, ontstaat er bij veel mensen later een moeilijk te omschrijven ervaring van leegte of vervreemding.

Alsof ze wel leven, maar zichzelf niet helemaal bewonen.

Belichaming gaat niet over perfect in contact zijn
Het woord belichaming wordt tegenwoordig veel gebruikt. Soms alsof het een techniek is, een staat van permanente rust of een vaardigheid die iemand simpelweg kan aanleren.

Maar werkelijke belichaming is meestal veel subtieler en menselijker.

Lees verder op mijn website, link in bio.

12/05/2026

Wanneer we een ingrijpende periode meemaken — verlies, ziekte, burn-out, een scheiding, overweldiging of een existentieel keerpunt — ontstaat vaak de wens om “weer de oude” te worden.

Alsof herstel betekent dat het leven terugkeert naar hoe het vóór die gebeurtenis was.
Maar sommige ervaringen laten zich niet eenvoudig terugdraaien.

Soms verandert niet alleen het leven zelf, maar ook onze verhouding tot het leven.

Dat kan verwarrend zijn. Pijnlijk ook. Want crisis haalt vaak niet alleen stabiliteit weg, maar ook oude zekerheden, identiteiten en manieren van bestaan. Wat ooit vanzelfsprekend leek, voelt ineens minder waar. Wat je jarenlang overeind hield, werkt niet meer op dezelfde manier.

En toch ontstaat juist daar soms iets nieuws.

Lees verder op mijn website, link in bio.

11/05/2026

De subtiele druk om voortdurend aan jezelf te werken.

Er was een tijd waarin zelfontwikkeling vooral iets was voor een relatief kleine groep mensen. Tegenwoordig lijkt het bijna een levenshouding geworden. Overal worden we uitgenodigd — of aangespoord — om bewuster, gezonder, succesvoller, rustiger, meer geheeld of meer ontwikkeld te worden. Op zichzelf hoeft daar niets mis mee te zijn.

De menselijke neiging tot groei, verdieping en bewustwording is wezenlijk en levend. Er zit iets natuurlijks in het verlangen om dichter bij jezelf te komen, om vrijer te worden, om meer aanwezig te kunnen zijn in je eigen leven.

En toch gebeurt er iets merkwaardigs.

08/05/2026

Spontaniteit — de beweging van het leven van binnenuit
Soms zeggen mensen in mijn praktijk:
“Ik weet niet meer wat ik voel.”
“Ik kan niet meer spontaan zijn.”
“Alles voelt gecontroleerd.”
“Ik verlang ernaar om vrijer te leven, maar ik weet niet hoe.”

Vaak wordt spontaniteit gezien als iets lichts. Iets speels. Iets extraverts misschien zelfs. Maar in wezen raakt spontaniteit aan iets veel diepers.

Spontaniteit is ons vermogen om van binnenuit te bewegen.
Niet vanuit aanpassing.
Niet vanuit strategie.
Niet vanuit overleving.
Maar vanuit levend contact.

Binnen onder andere NeuroAffective Relational Therapy (NARM) wordt zichtbaar hoe ons natuurlijke vermogen tot spontaniteit diep verbonden is met onze ontwikkeling, onze relaties en ons zenuwstelsel. We worden niet geboren als gesloten systemen. We komen ter wereld met een enorme natuurlijke impuls tot contact, beweging, expressie, nieuwsgierigheid en verbinding. Een baby reikt uit. Beweegt. Reageert. Laat zich voelen. Niet bedacht — maar organisch.

Spontaniteit is in die zin geen trucje of karaktereigenschap.Het is een teken van leven.

Lees verder op mijn website www.michellevanderzee.nl. Zie link in bio.

23/04/2026

Over de overgang, innerlijke autoriteit en de impact op onze samenleving

Als we de overgang niet langer benaderen als iets dat opgelost moet worden, maar als een fase die bedding vraagt — wat komt er dan vrij? In mijn vorige blog stond die verschuiving centraal. Hier wil ik een stap verder gaan: wat betekent dat voor de vrouw zelf — en welke waarde komt daarmee vrij, voor haar én voor de samenleving?

Er wordt veel gesproken over de klachten van de overgang. Minder over wat er kan ontstaan wanneer deze fase niet alleen wordt overleefd, maar werkelijk wordt doorleefd en geïntegreerd. Want als we de overgang niet reduceren tot een probleem, maar erkennen als een ontwikkelingsfase, dan verschuift de vraag fundamenteel: niet alleen wat valt er weg, maar ook wat komt er vrij?

Wat zichtbaar wordt — in vrouwen zelf, maar ook in de ruimte die zij innemen — is geen kleine verschuiving. Het is een andere kwaliteit van aanwezigheid.

Van aanpassing naar autoriteit
Waar in eerdere levensfasen vaak — bewust of onbewust — afstemming plaatsvindt op de buitenwereld, ontstaat er hier een beweging naar binnen. Niet als terugtrekking, maar als gronding.

Een vrouw die deze fase doorleeft, ontwikkelt vaak:
· een grotere innerlijke autoriteit
· minder afhankelijkheid van externe bevestiging
· een verfijnd onderscheidingsvermogen
· en een directer contact met wat klopt — en wat niet

Dit is geen abstracte kwaliteit. Het wordt voelbaar in hoe iemand spreekt, kiest, begrenst en aanwezig is.

Lees blog verder op mijn website. Link in bio.

23/04/2026

De overgang is in het Westen eindelijk bespreekbaar geworden. Er wordt meer onderzoek gedaan. Meer geschreven. Meer gedeeld — ook publiekelijk. En toch schuurt er iets fundamenteels. Want ondanks alle aandacht blijft de onderliggende visie opvallend beperkt.

Beperkte visie
De overgang wordt nog steeds primair benaderd als een hormonaal probleem, met klachten die gemanaged of opgelost moeten worden. Zelfs waar er meer openheid is, domineren twee beelden:
- de vrouw als speelbal van haar hormonen
- de vrouw die zichzelf optimaliseert om “gewoon door te kunnen”
Beiden missen de kern.Niet omdat hormonen geen rol spelen — maar omdat deze benadering een diepgaander proces reduceert tot symptoomniveau.

Evolutiebiologie
Biologisch gezien is de menopauze geen storing, maar een zeldzame, evolutionair behouden levensfase. Binnen de evolutiebiologie wordt dit beschreven in de grandmother hypothesis: het idee dat de menselijke soort mede heeft kunnen floreren doordat vrouwen na hun reproductieve fase een essentiële rol bleven vervullen in zorg, kennisoverdracht en sociale cohesie.
Onderzoek bevestigt dat post-reproductieve vrouwen bijdragen aan de overlevingskansen van volgende generaties — praktisch, sociaal en cultureel. Dat betekent iets fundamenteels: de vrouwelijke waarde stopt niet bij reproductie — ze transformeert.

Neurowetenschap
Ook op hersenniveau is deze fase geen lineaire achteruitgang, maar een proces van reorganisatie.
Onderzoek laat zien dat:
- de hersenen tijdelijk minder efficiënt glucose gebruiken en overschakelen op alternatieve energiebronnen
- er veranderingen optreden in connectiviteit (o.a. rond geheugen en emotieregulatie)
- het stresssysteem gevoeliger wordt door hormonale schommelingen

Dit vertaalt zich in wat vaak “klachten” worden genoemd: cognitieve veranderingen, emotionele intensiteit, slaapverstoring. Maar dit zijn geen losse verstoringen. Het zijn kenmerken van een systeem in transitie.

Er zijn bovendien aanwijzingen dat deze fase gepaard gaat met verhoogde neuroplasticiteit — een herorganiserend vermogen dat nieuwe integratie mogelijk maakt.

De dominante interpretatie — dat dit enkel achteruitgang is — is daarmee onvolledig.

15/04/2026

Wat een grotere innerlijke ruimte ons brengt

In de vorige blog ging het over vrijheid en vitaliteit, over het openen van ruimte in onszelf. Maar wat gebeurt er eigenlijk als die ruimte zich verder uitstrekt, als ze meer en meer geïntegreerd wordt in ons dagelijks leven?

Een grotere innerlijke ruimte geeft ons een bandbreedte waarin meer kan plaatsvinden. Emoties, gedachten, verlangens – ze krijgen er niet alleen plek, ze worden voelbaar op een manier die niet overweldigt. Het is alsof er meer adem is in jezelf: meer ruimte om te observeren, te ervaren, te reageren.

En wat levert dat op? Het gaat niet om een eindpunt of een vaste staat van zijn. Het gaat om wat er beschikbaar wordt: emotionele diepgang, spontaniteit, tevredenheid, authenticiteit. Een vrijere toegang tot je eigen levensenergie. Levensvreugde die opduikt in kleine momenten, in de manier waarop je lacht, beweegt, kiest.

Die ruimte vertaalt zich ook fysiek en mentaal: beweging wordt soepeler, keuzes worden helderder, navigeren door verschillende emoties en opties voelt minder zwaar. Er ontstaat een innerlijke flexibiliteit die het leven lichter maakt, zonder dat het iets van buitenaf nodig heeft.

Het mooie is dat deze ruimte zich niet afdwingt. Ze nodigt uit tot nieuwsgierigheid, tot aanwezig zijn bij wat zich aandient. Naarmate we haar meer omarmen, wordt het leven rijker, eenvoudiger en intenser ervaren. Het is een bandbreedte van waaruit we meer van onszelf kunnen leven, met aandacht, plezier en een diepere verbinding met alles om ons heen.

Vrijheid, vitaliteit en innerlijke ruimte zijn dus geen doel dat we bereiken, maar een steeds ruimer wordende uitnodiging: tot leven, tot voelen, tot aanwezig zijn.

18/03/2026

Vrijheid en de kunst om je eigen levensenergie te bevatten

Veel mensen verlangen naar vrijheid. Naar meer ruimte. Meer levendigheid. Meer zichzelf kunnen zijn. We denken vaak dat vrijheid ontstaat wanneer we obstakels opruimen. Wanneer we oude patronen doorzien, relaties loslaten die niet meer kloppen, of eindelijk een andere richting kiezen in werk of leven. En inderdaad: wanneer we ons losmaken van wat ons klein hield, komt er vaak iets vrij. Alsof er weer lucht door ons heen kan stromen. Levensenergie die lange tijd gebonden was, begint zich weer te bewegen. Maar wanneer die energie vrijkomt, stroomt er zelden alleen lichtheid naar binnen.

Vaak komt er meer mee. Gevoelens die ooit te groot waren om te dragen. Verdriet dat geen ruimte had. Boosheid over grenzen die zijn overschreden. Of het stille besef hoe vaak we onszelf hebben aangepast om verbinding te behouden. Juist wanneer de beschermende structuren beginnen te verzachten, wordt ook voelbaar wat ze ooit beschermden.

Beschermende weerstand
In therapie en bij persoonlijke ontwikkeling spreken we vaak over weerstand alsof het een obstakel is dat overwonnen moet worden. Maar weerstand is zelden de vijand. Vaak is ze een vorm van wijsheid. Wanneer ervaringen te intens of te overweldigend zijn, ontwikkelen we manieren om onszelf te beschermen. We leren ons aanpassen, ons inhouden, ons afsluiten, harder werken of juist verdwijnen in stilte. Niet omdat we zwak zijn, maar omdat we onszelf bijeen proberen te houden.

Lees blog verder op mijn website, link in bio. Meld je daar ook aan voor mijn nieuwsbrief, er komt zoveel leuks aan! Dan ben je de eerste die op de hoogte is! 🙏🏽

16/03/2026

Wanneer je je innerlijk gevangen voelt.

Er zijn periodes in een mensenleven waarin het kan voelen alsof je je hebt teruggetrokken in jezelf. Niet verdwenen — maar alsof iets in jou zich heeft teruggeplooid naar een kleinere, meer beschutte ruimte. De levendigheid die ooit vanzelfsprekend leek, de beweging naar buiten, de spontaniteit in contact of creatie… het kan tijdelijk minder toegankelijk zijn. Alsof je innerlijke wereld compacter is geworden. Veel mensen noemen dat vastzitten. Maar wanneer je er met aandacht naar kijkt, blijkt er vaak iets subtielers gaande.

Bescherming, rijpheid en oude overtuigingen.

Soms trek je je terug omdat ervaringen te overweldigend, te verwarrend of te eenzaam waren om volledig te dragen. Niet omdat er iets mis was met jou. Maar omdat je als mens manieren vindt om met het leven om te gaan. Dat betekent niet automatisch dat het hier en nu onveilig is. Vaak is het leven inmiddels juist veiliger geworden. Toch kunnen (oude) innerlijke conclusies blijven doorwerken. Overtuigingen die eerder logisch waren — over jezelf, over anderen, over hoeveel ruimte je mag innemen — kunnen onbewust blijven bepalen hoe vrij je je nog voelt om te bewegen.

En soms heeft het niet alleen met bescherming te maken, maar ook met rijpheid. Net zoals in de natuur heeft ook innerlijke ontwikkeling haar eigen timing. Sommige bewegingen kunnen pas ontstaan wanneer ervaringen, inzicht en draagkracht langzaam samenkomen. Wat van buitenaf stilstand lijkt, kan van binnen een fase van herordening zijn.

Lees blog verder op mijn website, link in bio.

19/02/2026

Geen techniek, maar een toestand van toestemming

In mijn praktijk ontmoet ik veel mensen die weten hoe ze zouden moeten ontspannen. Ze kennen de ademhalingsoefeningen, doen yoga, mediteren, eten gezond. En toch blijft hun systeem alert, gespannen of uitgeput. Dat is geen falen. Het is een belangrijk signaal.

Het parasympathisch zenuwstelsel laat zich namelijk niet activeren door wilskracht of discipline. Het wordt actief wanneer het lichaam veiligheid, draagkracht en toestemming ervaart. Niet cognitief — maar fysiologisch.

Vanuit Traumawerk, Yoga, Ayurveda en Neurofysiologie wordt steeds duidelijker: ontspanning is geen handeling, maar een relatie.

Het zenuwstelsel als organiserend principe

Het autonome zenuwstelsel is continu bezig met één primaire vraag: Ben ik veilig genoeg om te vertragen? Zolang het antwoord impliciet “nee” is, blijft het systeem sympathisch actief — ook als we objectief gezien rust hebben. Veel klachten die cliënten ervaren — spanning, vermoeidheid, piekeren, slaapproblemen, emotionele reactiviteit — zijn geen tekenen van zwakte, maar van een systeem dat te lang alleen heeft moeten dragen.

Lees verder op mijn website via link in bio. Je kunt ook een sessie boeken om te onderzoeken wat jij nodig hebt om tot een meer vanzelfsprekende en belichaamde ontspanning te komen. Ik heb voor persoonlijke sessies nog ruimte voor maximaal 2 mensen dit kwartaal. Dus twijfel niet te lang.

Ik ben bezig met een plan om meer mensen te kunnen begeleiden via een programma waar wat minder agenda capaciteit voor nodig is. Als je geen haast hebt, wacht daar dan op en gun mensen met grotere urgentie een plek.

17/02/2026

Over veiligheid, verbinding en de wijsheid die ons draagt
In mijn praktijk ontmoet ik vaak mensen die het gevoel hebben dat ze hun innerlijke roerselen wel begrijpen, maar het niet kunnen voelen. Ze hebben inzicht, woorden, reflectievermogen — en toch blijven klachten bestaan. Spanning. Onrust. Vermoeidheid. Darmklachten. Emotionele labiliteit. Een gevoel van afgesneden zijn, of juist overspoeld. Alsof er iets anders meespeelt. Iets dat niet bereikt wordt via denken alleen.

Steeds duidelijker wordt — zowel in mijn ervaring als in verschillende wetenschappelijke én oude kennisbronnen — dat ons bewustzijn niet alleen in het hoofd huist. Het lichaam leeft mee, onthoudt, reageert en beschermt. Niet als storing, maar als een intelligent geheel.

Geen centraal punt en over het idee van één brein
Lange tijd hebben we geloofd dat het brein de regisseur is. Dat alles daar samenkomt en van daaruit wordt aangestuurd. Maar steeds meer inzichten — en misschien herken je dit ook uit je eigen ervaring — laten iets anders zien. We leven niet vanuit één centrum, maar vanuit een samenspel.

Er is ons brein in ons hoofd, ons uitgebreide zenuwstelsel in de darmen, het autonome zenuwstelsel dat voortdurend afstemt op veiligheid en gevaar. De darmen produceren het grootste deel van onze serotonine. Ze reageren op stress, op relaties, op ervaren steun of het ontbreken daarvan. Niet omdat ze ‘psychisch’ zijn, maar omdat ze meedoen. Wat we meemaken, wordt niet alleen gedacht — het wordt verteerd (of slechts gedeeltelijk).

Veel mensen proberen hun klachten te benaderen via controle: beter begrijpen, beter sturen, beter zorgen. Maar het lichaam volgt geen lineair plan. Het reageert op betekenis. Op de toon. Op timing. Op nabijheid.

Lees blog verder op mijn website.

The Respect Company

13/05/2026

12/05/2026

11/05/2026

08/05/2026

23/04/2026

23/04/2026

15/04/2026

18/03/2026

16/03/2026

19/02/2026

17/02/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Uitgelicht

Delen

Type