04/04/2018
Van de Teering naar de Neering zetten.
‘Mediteren’
Iets wat ik al 10 jaar onder de knie probeer te krijgen. Want dat helpt bij bewust worden....
‘Zo leer ik contact te krijgen met mijn lichaam.’ Zeggen ze.
Nou kan ik je zeggen, dat ik er een haat-liefde verhouding mee heb! Soms gaat het goed en vaak ook helemaal niet.
Ondertussen begin ik te snappen waar het ‘m nou in zit.
Toen ik begon met mediteren, viel ik eigenlijk altijd in slaap. (aka powernap) Als dan de wekker ging, schrok ik me een hoedje. Met die stoot adrenaline, kreeg ik weer energie om mezelf van die bank te sleuren. Zo kon ik weer verder met de orde van de dag.
Toen ben ik geleiden meditaties gaan doen. Want dan vertelde een stem tenminste wat ik moest doen. Dan kon ik mijn gedachte wel een soort van koest houden. Om vervolgens toch weer in slaap te vallen.
Blijkbaar was ik gewoon heel moe. Maarrrrr daar had ik geen tijd voor want; ik moest eerst van alles... voordat ik mocht uitrusten.
Omdat ik zo moe was en mezelf geen tijd gunde om uit te rusten. Maakte ik overdag onwijs veel adrenaline aan. Van die overkill aan adrenaline kon ik weer niet slapen. Door de stress was mijn hele hormoonhuishouding van slag.
Dus ging ik s’avonds voor het slapen een meditatie/hypnose sessie beluisteren van *Tim Koetske* om kunnen ontspannen. Nou! Ik kan je vertellen, die beste man werd mijn beste vriend. Eindelijk iets gevonden waarvan ik echt fysiek ontspande en een hele nacht door kon slapen!
Inquiry.
In gesprek gaan met mezelf terwijl iemand anders mee luistert. Hele fijne manier van mediteren. Mijn maatje stelt me een vraag en vanuit die vraag ga ik mijmeren over wat er zich in mijn binnenwereld afspeelt. Je benoemd je fysieke staat van zijn. Ik voel waar in mijn lichaam de verkramping zich heeft verstopt, welke ritme mijn hartkloppingen hadden en tot welke hoogte ik kon ademen. Soms krijg ik een antwoord, soms een inzicht en soms meer verwarring.
Alles om te leren wat mij nou eigenlijk bezig houdt. Dat heeft me echt leren luisteren naar wat er in mij afspeelt. Ipv alleen die kritische en strenge gedachten die in mijn hoofd weergalmden.
Nu kom ik steeds het woord dankbaarheid tegen in meditaties. Op 1 of andere manier gaan mijn nekharen daarvan overeind staan. Blijkbaar heb ik nogal een overtuiging op dat woord geprojecteerd. Tijdens een Massagetherapiesessie van Jojanneke (jaja ik onderga ze ook regelmatig) zijn we dat eens gaan onderzoeken. Mijn overtuiging; ‘Ik moest vroeger dankbaar zijn voor alle hulp die mijn familie kreeg in moeilijke tijden’. De stem in mij zei dan heel recalcitrant; ‘alsof ik om die situatie heb gevraagd’.
Nu kan ik voelen dat ik ook heel dankbaar bén voor alle hulp die wij toen hebben gekregen. Ik kan nu ook met liefde en compassie zien dat ik als kind behoefte had aan geborgenheid en veiligheid.
Dat onderzocht te hebben, kom ik er achter dat dankbaarheid een emotie is die verbind. Liefde en goedheid ervaren wat een ander persoon, vrijwillig aan je geeft. Ik ben dankbaar voor alle mensen die mijn pad hebben gekruist, mee gelopen zijn, gaten hebben gemaakt, geholpen hebben deze weer te plaveien, het pad steunen, liefde brengen. Daar krijg ik een verliefdig gevoel van. Warm en euforisch. Door dankbaar te zijn zie ik meer. Ik zie wat ik heb bereikt, hoeveel mensen ik lief heb, mijn maatje Siem die mij altijd spiegelt en waar ik nu sta. Ik ben tevreden. Ik mag stoppen met vinden wat ik allemaal nog moet doen. Ik ben een veilige thuishaven voor mezelf.
Conclusie van mijn meditatie ervaringen is dat we door verschillende stadia gaan om elke keer te herinnerd te worden dat we een stapje terug mogen doen. Dat je niet alle ballen, dezelfde ballen in de lucht hoeft te houden. Maar dat je veel vaker de tijd mag nemen om stil te staan bij; past deze ‘bal’ nog bij mij en welk gevoel/overtuiging zorgt ervoor dat ik het niet naast me neer leg?
Van de Teering naar de Neering zetten.
Leven met de middelen die je hebt. Niet met wat je denkt te moeten hebben....
Ik ga weer verder met oefenen.
