Barbara Veldt

03/06/2026

Als liefde voorwaardelijk voelt, ga je zelden twijfelen aan de liefde. Je gaat twijfelen aan jezelf.

Je leert scannen. Wat wordt er verwacht? Waar moet ik aan voldoen? Wanneer ben ik te veel? Wanneer ben ik te lastig? Wanneer word ik weer veilig dichtbij gelaten?

En ergens onderweg wordt aanpassen iets wat op liefde lijkt.

Je wordt lief. Begrijpend. Meegaand. Sterk. Je voelt haarfijn aan wat een ander nodig heeft en noemt dat misschien zorgzaamheid, loyaliteit of karakter. Onder die soepelheid zit vaak iets anders: de stille angst dat liefde verdwijnt zodra jij niet meer klopt met het plaatje van de ander.

Want als de liefde dun is, worden fouten dik aangezet.

Een verkeerde toon wordt ineens brutaal. Een grens wordt ondankbaarheid. Een traan wordt drama. Een behoefte wordt lastig.

En dus leer je jezelf bij te werken. Een beetje minder boos. Een beetje minder verlangend. Een beetje minder aanwezig. Alsof je een versie van jezelf moet worden die makkelijker vast te houden is.

Liefde die alleen blijft wanneer jij jezelf kleiner maakt, leert je vooral hoe je jezelf kwijtraakt.

Herstel begint vaak op die plek waar je gaat zien welke voorwaarden je ooit bent gaan dragen alsof ze van jou waren. Misschien heb je jarenlang gedacht dat jij ingewikkeld was, gevoelig, veeleisend of moeilijk lief te hebben, terwijl je in werkelijkheid vooral probeerde te overleven in liefde waar weinig ruimte was voor jouw hele mens-zijn.

Misschien was je nooit te veel. Misschien was de liefde om je heen te bezet.

Van sterk naar krachtig begint soms met deze verschuiving: ik hoef mezelf niet langer bij te schaven om dichtbij te mogen blijven.

01/06/2026

“Laat het toch eens los.”

Ik denk dat dit één van de meest machteloze zinnen is die je kunt zeggen tegen iemand bij wie controle diep in het systeem zit.

Want controle is vaak geen gewoonte. Geen persoonlijkheidsdingetje. Geen kwestie van een beetje meer ontspannen, vaker ademen en een lavendelkaars aansteken alsof je zenuwstelsel dan denkt: oh fijn, probleem opgelost.

Controle is vaak oud.

Ze begon misschien op een plek waar jij moest opletten. Waar jij de stemming leerde lezen. Waar jij voelde dat jouw rust, jouw aanpassing, jouw vooruitdenken iets in huis bij elkaar hield.

En later ziet dat eruit als plannen, regelen, checken, zorgen, doorgaan, alles overzien. Van buiten lijkt het kracht. Vanbinnen is het soms angst die haar jas heeft aangetrokken en aan het werk is gegaan.

In aflevering 12 van mijn podcast Hechting bij sterke vrouwen onderzoek ik controle niet als probleem, maar als geschiedenis. Als bescherming. Als oude trouw aan een systeem waarin jij te vroeg bent gaan dragen.

Herstel begint niet met loslaten.

Het begint met eindelijk begrijpen en omarmen waarom jouw handen zo lang alles hebben vastgehouden.

Luister nu aflevering 12 van de podcastserie hechting bij Sterke vrouwen.

👉 link in bio

27/05/2026

Soms vraag ik in mijn spreekkamer: “Wat wil jij dan?” En dan valt er een stilte die anders is dan nadenken. Geen weerstand. Geen onwil. Gewoon de glazige blik van iemand die de vraag hoort, maar de taal niet herkent. Alsof er een lege plek zit waar ooit een weten had moeten groeien.

Dat zijn vaak dezelfde vrouwen die feilloos aanvoelen wanneer iemand moe is, gespannen, verdrietig of onbereikbaar. Die “lief, hoeft niet” zeggen met zo’n charmante snelheid dat niemand merkt dat het eigenlijk een slot op de deur is. Die hun leven zo goed op orde hebben dat het eruitziet als kracht. Een prachtig ingericht eiland, met bloemen op tafel en een volle inbox en niemand die precies weet hoe eenzaam het daar kan zijn.

Wat ooit begon als bescherming werd een manier van leven. Je vraagt niet omdat je ergens hebt geleerd dat vragen iets kost. Aandacht. Rust. Plek. En als een kind vaak genoeg voelt dat haar behoefte te veel ruimte inneemt, wordt ze een volwassene die ruimte overlaat aan iedereen. Dat lijkt gul. Het is soms gewoon oud zeer met goede manieren.

Je lijf is nooit opgehouden met verlangen. Het heeft alleen geleerd om het stil te doen.

👉 Het werkboek bij deze serie vind je via de link in mijn bio.

26/05/2026

24/05/2026

Soms zit ik tegenover een stel en zie ik het in real time gebeuren. Zij praat. Over wat hij nalaat. Over wat hij niet ziet, niet oppakt, niet aanvoelt. Hij zwijgt. Hoe meer zij benoemt, hoe stiller hij wordt. Ergens in hem klinkt iets als ik doe het nooit goed, en dat maakt dat hij zich terugtrekt in precies de stilte waar zij het hardst tegenaan praat. Zij is allang gestopt met rekenen op wat hij uit zichzelf doet. Dus doet zij het zelf. En hij doet het niet, omdat zij het al heeft gedaan.

Wat ik na dertig jaar weet: het patroon zit niet in wat je doet. Het zit in wat je lichaam heeft geleerd over wat er gebeurt als je het laat liggen. De onrust die opkomt als jij niet ingrijpt. Het scannen dat niet stopt. De vermoeidheid die geen slaap oplost, omdat het geen fysieke vermoeidheid is. Het is het gewicht van alles wat je draagt, omdat stilzitten ooit niet veilig genoeg was.

De vraag is nooit "hoe stop ik hiermee." De vraag is: van wie was dit eigenlijk, al die tijd?

23/05/2026

Gisteren zat ik met een stel dat al meer dan twintig jaar getrouwd is. Ze mompelde iets van: eigenlijk heb ik het veel te lang laten voortduren. Met wat doorvragen vertelde ze dat ze vaak haar mond houdt als hij weer eens van alles uitkraamt. Ik stelde haar de vraag: wat deed je eigenlijk als je thuis iets zei wat hen niet echt beviel? Ze keek me aan met grote ogen. Toen keek ze naar haar partner, die instemmend knikte. Alsof ze toestemming zocht om het te mogen voelen. En toen brak ze.

Nooit had ze zich gerealiseerd dat ze in haar huwelijk hetzelfde deed als toen ze nog kind was.

In Sterke Dochter kijk ik naar die vorm. Naar wat je vroeg leerde over spreken en zwijgen, over veiligheid en verbinding. Hoofdstuk 1 heet: De vorm die je leerde.

👉 Link in bio.

22/05/2026

Altijd de sterke persoon zijn. Gaten dichten en signalen managen die een ander niet eens opmerkt, simpelweg omdat je hebt geleerd dat de boel anders instort. Het is een overlevingsstrategie die je waarschijnlijk al vroeg hebt ontwikkeld. Toen de bodem onder je voeten wankel voelde, werd hard werken en zorgen jouw veilige baken.

Wat onder dat alles ligt is een verlangen naar autonomie. Autonomie betekent dat je in verbinding blijft met de ander, zonder jezelf te verliezen in hun behoeften. Dat je mag leunen. Dat je mag verzachten.

Verlang jij er diep vanbinnen naar om die constante alertheid eens los te laten? Om niet meer de drager van alles te hoeven zijn?

In mijn werkboek Sterke Dochter neem ik je mee naar de oorsprong van deze patronen. We kijken naar het zenuwstelsel dat altijd aan stond, naar de grenzen die nooit echt grenzen waren, en naar het verlangen dat onder al dat doorgaan leeft.

Wil jij de stap zetten van moeten naar willen? Het werkboek staat in de link in bio.

19/05/2026

Vorige week was ik weer een paar dagen in mijn Sensorimotor-opleiding. Een pittige week. We oefenden met verdiepen naar de diepere laag, die laag waar onze hechtingsemoties schuilen. De laag onder de boosheid, onder de frustratie, onder alles wat zich ervoor in stelling brengt om ons te beschermen.

En ik werd geraakt. Door iets dat al lang in me woont en zich lang niet had laten zien. Ik was eerlijk gezegd in de veronderstelling dat ik dat stuk al had doorgewerkt. Hoe zat ik ernaast. Na 35 jaar antwoordde mijn lijf met een 'bijna' astma-aanval. Iets wat ik al die tijd niet meer had ervaren. Maar toen het er was, wist ik niet hoe snel ik ervan weg wilde. Gelukkig wisten mijn collega-studenten me te kalmeren en zakte de benauwdheid.

Een lichaam dat na 35 jaar nog precies wist welk alarm het moest afgeven. Voor wat er had willen worden gevoeld (wat een werkwoorden) en wat ik al die tijd zo zorgvuldig had opgeborgen.

Gemis en verlangen. Twee kanten van dezelfde medaille.

Als je contact maakt met je gemis, met die behoeften die nooit ingewikkeld zijn gemaakt in vragen, kan het bijna niet anders dan dat je ook gaat voelen waar je verlangen naar uitgaat. En precies daar wordt het ingewikkeld. Want zodra je verlangen een stem krijgt, wordt zichtbaar wat al die tijd verborgen bleef.

Het grootste risico van verlangen is dat het je zichtbaar maakt.

Gisteren zat er een vrouw tegenover me in de praktijk. Een vrouw die alles voor elkaar heeft. En die alles bij elkaar houdt. Twee dingen die de buitenwereld door elkaar haalt, terwijl het voor wie ze draagt twee volle banen zijn die nooit even pauzeren.

Ze was emotioneel deze middag. Iets in haar wilde naar buiten, ze voelde het zelf, maar haar hoofd was sneller dan haar lijf. Het stroomde van haar tong. Ze had geen reden om te klagen. Ze had het voor elkaar. Anderen hadden veel zwaardere dingen. Het zou wel weer overgaan.

Een hele hoeveelheid beschermende zinnen, keurig op een rij, klaargelegd voor het moment dat het verlangen zou willen spreken.

Ik vroeg toestemming voor iets wat we in de Sensorimotor een probe noemen. Een zin die ik haar zou laten horen om te zien wat haar zenuwstelsel ermee zou doen. Of het zou reageren, of niet. In beide gevallen waardevol.

Ik zag haar gezicht verstrakken voor ik de zin nog had uitgesproken. Het niet-weten alleen, de spanning van te wachten op wat zou komen, was genoeg om iets in haar wakker te maken. Haar amygdala deed haar werk. Trouw. Stil. Onzichtbaar.

Ik nam de tijd. Ik liet de stilte het werk doen.

Toen zei ik zacht:

"Jij mag je verlangen uitspreken. Jij mag jouw verlangen de ruimte geven."

Haar gezicht vertrok. Haar schouders trokken op. Haar lijf werd strak. En alles in haar zei, zonder woorden, in één gebaar dat ik al zo vaak heb gezien:
Doe normaal.

Dat is wat het lichaam doet bij iemand die geleerd heeft dat verlangen ongezien moet blijven. Een meisje van lang geleden besloot ooit dat haar behoeften te veel waren. Dat meisje is een vrouw geworden die competent is, betrouwbaar, onmisbaar. En haar lijf onthoudt nog steeds wat er toen geleerd is.

We blijven liever in de vertrouwde pijn van het gemis dan dat we de rauwe confrontatie met het verlangen aangaan. Dat is de wijsheid van een zenuwstelsel dat ooit een hele goede reden had om de deur dicht te houden.

Zolang je je verlangen wegstopt, ben je veilig. Je bent moe. Je bent eenzaam in gezelschap. Je ligt 's nachts wakker met een onbestemd gevoel. Maar je bent onzichtbaar. Niemand kan je raken op een plek die ze niet hebben gezien. Je verliest niet, je wordt ook niet afgewezen.

Het moment dat je voelt: ik heb dit nodig. Ik verlang naar iemand die naast me komt staan zonder dat ik erom moet vragen. Dat is het moment dat er iets onomkeerbaars gebeurt. Je maakt zichtbaar wat je het langst verborgen hebt gehouden. Een plek in jezelf die nog nooit ontvangen is. Een plek die afgewezen kán worden.

Dat is het echte risico van verlangen. Je geeft de ander iets in handen wat ze tot dat moment niet hadden. De mogelijkheid om je te zien in je behoefte. En daarmee ook de mogelijkheid om je daar te laten zitten.

Voor een vrouw die geleerd heeft dat haar verlangen een last is, voelt dat als bevestiging van iets dat ze al heel lang vermoedt. Dat ze met die plek in zichzelf niet welkom is.

Het lichaam weet dat. Ver voordat het hoofd er taal aan kan geven. Daarom verstrakt het gezicht. Daarom trekken de schouders op. Daarom komt er één oeroude waarschuwing omhoog uit elke cel: DOE NORMAAL.

Bij de vrouw tegenover me deed ik geen tweede probe. Twee seconden was genoeg. Haar zenuwstelsel had iets nieuws aangeraakt en dat opgeslagen als informatie.

Het gemis is de wegwijzer. Het verlangen is de bestemming.

Voor mijn client was deze ene zin meer dan genoeg. Eén zin had haar lijf laten weten dat er iets bestaat waar ze niet op gerekend had.

Dat haar verlangen mag bestaan.

Afbeelding: Pinterest

17/05/2026

Sterke vrouwen worden vaak geprezen. Voor hun rust. Hun overzicht. Hun vermogen om alles voor iedereen op te lossen.

Soms is dat een eer. Soms is het een vraag om bij stil te blijven staan.

Dit werkboek schreef ik voor de vrouw die dat herkent. Die altijd sterk wordt genoemd, en stiekem voelt dat iets in haar al langer afwezig is. Die haar leven goed op orde heeft, en toch ergens iets niet meer kan plaatsen.

In Sterke Dochter kijken we naar wat onder dat sterk zijn ligt. Naar de hechtingsvormen die je hebt aangenomen. Naar het meisje dat je was. En naar wat het vraagt om weer bij jezelf te komen.

36 pagina’s. Tien hoofdstukken. Cliëntverhalen, oefeningen, reflectievragen.

→ Gratis aanvragen via de link in mijn bio.

02/05/2026

Op een terras in Amsterdam, een paar zomers geleden, zag ik een vrouw zitten van ergens in de zestig. Ze dronk koffie in haar eentje. Niets bijzonders aan haar uiterlijk. Geen opvallende jurk, geen gestileerd kapsel, geen sieraden die schreeuwden om aandacht. En toch bleven mijn ogen op haar steken.
Ze had iets om zich heen.

Ze keek niet op haar telefoon. Ze hield haar koffie in beide handen, alsof het een ritueel was. Toen de ober kwam en iets vroeg, lachte ze hem zo aan dat hij langer bleef staan dan nodig. Geen flirt. Geen show. Iets eerlijkers. Een blik die hem helemaal had gezien voor hij weer wegliep.

Aan de tafel naast haar zat een stel van een jaar of dertig. Hij zat op zijn telefoon. Zij zat op de hare. Hun kapsels waren van een ander tarief dan dat van haar. Hun horloges blinkten in de zon. En toch was er niets om hen heen. Ze waren mooi en afwezig tegelijk. Ze namen ruimte in zonder gezien te worden, omdat ze zichzelf op dat moment ook niet zagen.

We zijn als samenleving uit elkaar gaan halen wat onlosmakelijk bij elkaar hoort. We hebben aantrekkelijk losgekoppeld van aanwezig. We hebben sensueel verward met seksueel. We hebben jong gelijkgesteld aan begerenswaardig. En we hebben jezelf laten zien synoniem gemaakt aan jezelf laten verbouwen.

Ondertussen lopen er om ons heen mensen rond, soms zestig, soms tachtig, soms net dertig, bij wie iets aanvoelt dat niet in de spiegel woont. Het zit in hun adem. In hoe ze koffie vasthouden. In hoe ze iemand aankijken die ze nog niet kennen. In hoe ze stilte kunnen verdragen aan tafel zonder de pauze te moeten vullen. In hoe ze hun lichaam laten doen wat het wil. Bewegen, ademen, zwijgen, lachen, zonder dat ze er eerst toestemming aan zichzelf voor vragen.

Aantrekkingskracht is geen gevolg van wat je doet. Het is een gevolg van hoe je in je leven staat.

Ik schreef daar acht jaar geleden een stuk over voor een blad. Dat sensualiteit gaat over hoe we in contact staan met alles en iedereen, over hoe we onze zintuigen gebruiken om aanwezig te zijn. Ik geloof dat nog steeds. Sterker nog, ik geloof het nu meer dan toen.

Wat ik in mijn werk steeds opnieuw zie, is hoeveel mensen denken dat aantrekkingskracht iets is wat aan de buitenkant moet gebeuren. Ze willen meer sporten. Ze willen een nieuwe garderobe. Ze willen vaker uitgaan. Ze proberen iets terug te halen waarvan ze geloven dat het in een eerdere versie van henzelf zat. Die slankere versie. Die jongere versie. Die meer-tijd-voor-zichzelf-versie.

En heel eerlijk: ik doe daar voor een deel ook aan mee. Ik betrap mezelf erop. Een nieuw paar schoenen, een ander kapsel, een lijstje met dingen die ik eindelijk weer eens zou moeten doen. Het is menselijk. Het is begrijpelijk. En het is bijna nooit het hele antwoord.

Want ondertussen lopen we met onze telefoon in de hand voorbij een spiegel waarin we onszelf niet meer aankijken.

Het zit niet in de gym. Het zit niet in de garderobekast. Het zit ook niet in de zoveelste quick fix waar de markt graag iets aan verdient. Het zit in iets wat veel ouder is en veel minder verkoopbaar.

Het zit in of je weer in je zintuigen kunt komen wanneer je gewoon koffie drinkt. In of je iemand kunt aankijken zoals die vrouw die ober aankeek. In of je verdriet kunt voelen zonder het meteen weg te ademen. In of je een lichaam toelaat dat moe is, dat verlangen heeft, dat soms niet weet wat het wil. In of je iemand naast je in bed laat liggen zonder dat je in je hoofd al weet hoe je morgen zou moeten zijn.

Het zit in eigenheid. In aanwezigheid. In bereidheid om te voelen wat er te voelen is.

Het zit ook in moed, ja. Maar niet de moed van een prestatie. Het is de stillere moed van iemand die weigert mee te doen aan een leven dat niet helemaal het hare is. Iemand die op een terras gaat zitten in haar eigen lichaam, in haar eigen tijd, in haar eigen ritme, en die de wereld het oog op zichzelf laat richten zonder daarvoor iets te hoeven hebben gedaan.

Die vrouw van toen heb ik nooit meer gezien. Maar afgelopen woensdag zat ik op een terrasje, in het zonnetje, en uit het niets begon een vrouw van zesentachtig (zo vertelde zij me) tegen me te praten. Ze zei dat ik geen mobiel in mijn hand had en dat ze daarom veronderstelde dat het wel kon. We zaten een poosje samen. En via haar moest ik weer denken aan die vrouw van jaren geleden, aan wie ik mijn stuk toen heb opgedragen.

Dat is denk ik wat aantrekkingskracht is. Iets wat overblijft bij iemand die zichzelf niet meer wegcijfert, niet meer voorbij rent, niet meer voor anderen uitvergroot, en daarmee voor iemand anders een stille uitnodiging wordt om dat ook te durven. Die vrouw is me dus bijgebleven. Dat doet aantrekkingskracht met mensen.