15/01/2026
Revalidatiearts Erwin Baars (Vogellanden) pleit in zijn eerste blog van het jaar voor meer schoen-steun en trapweerstand. Hij doet een oproep om samen met zijn collega’s het Skechers-tij te keren. Wat dit precies inhoudt? Lees snel verder.
----------
Meneer H. zit tegenover mij tijdens het prothese spreekuur. Hij is een man van gevorderde leeftijd met een onderbeenprothese rechts en klaagt over zwabberend lopen. ‘Dokter, de prothese is vast niet goed want ik loop als een dronkenman en neem maar 1 klein borreltje in het weekeinde, echt waar.’
Meneer is ook een paar keer bijna gevallen. ‘Het scheelde niets of ik lag languit op de stoep tussen de kauwgum en hondenpoep.’ De instrumentmaker kijkt mij vragend aan, want deze kritiek op de prothese kan hij niet plaatsen. Kokerpasvorm en prothese uitlijning zijn dik in orde. Maar inderdaad, zodra meneer H. in de benen is loopt hij als een kaptein op volle zee met een stevige storm aan stuurboord.
Nadat hij een retourtje op de loopplank heeft gemaakt gaat kaptein H. snel weer zitten. ‘Zie je wel dokter, het lijkt nergens op.’ Ik kijk naar beneden en bestudeerde de stappers die meneer aan heeft. ‘Mag ik uw schoenen eens bekijken,’ vraag ik vriendelijk.’ Patiënt H. schiet snel een slof uit en overhandigt die. ‘Deze Skechers zijn de beste schoenen die ik ooit heb gekocht. Ze kosten wat maar je voelt helemaal niet dat je ze aan hebt, heerlijk.’
Ik voel inderdaad nauwelijks dat ik de schoen beet heb, zo licht. De zool is met duim en wijsvinger moeiteloos dubbel te vouwen. Kortom: snot met veters. ‘Meneer H., u hebt wegwaai schoenen waardoor u met uw prothese op drilpuddingstaat. Deze schoenen geven geen enkele stevigheid. Een wolkenkrabber op drijfzand gaat ook omvallen. Hebt u misschien nog betere exemplaren,’ vroeg ik beleefd. ‘Nee, die heb ik allemaal weggedaan,’ antwoorde meneer H. resoluut.
De heer H. is in goed gezelschap want Skechers kende in 2021 voor Nederland een groeicijfer dat maar liefst 95% boven het marktgemiddelde uitkwam. Ook dochterlief is tot mijn ongenoegen overstag gegaan voor deze pudding-pantoffels.
Dit fenomeen heeft in mijn beleving opvallend veel overeenkomsten met de opkomst van de elektrische fiets.
Steevast vraag ik aan elke patiënt of die fietst, om zo beeld te krijgen van het inspannings- en activiteitenniveau. Als het antwoord hierop ‘ja’ is neem ik tegenwoordig geen genoegen meer met de verkregen informatie. Mijn standaard vervolgvraag is: ‘gebruikt u dan een reguliere of elektrisch aangedreven fiets.’ Waarop patiënten mij steevast aankijken alsof ze water zien branden. ‘Maar dokter, een e-bike natuurlijk. Anders kom ik zo bezweet thuis na de fietstochten’. ‘Ik voel nauwelijks dat ik fiets’. Naspeurend blijkt de elektrische fiets dan ook in korte tijd een marktaandeel van ruim 56% te hebben bereikt.
De jonge generatie denk net zo, want een vergelijkbaar gesprek had ik met mijn zoon een paar maanden daarvoor. ‘Pa, mijn fiets ik kapot,’ brulde hij vanuit de garage. ‘Hoe bedoel je,’ vroeg ik belangstellend. ‘Band lek, ketting geknakt, zadel zoek? Wat is er aan de hand.’ ‘Nee,’ zei hij, ‘de accu laadt niet meer op dus kan ik niet fietsen. Mag ik de auto lenen?’ Mijn uitleg dat de fiets ook werkt zonder stroom veroorzaakte bij hem een vergelijkbare blik van onbegrip.
Comfort en gemak dient de mens. Maar zonder schoen-steun geen stabiliteit en zonder trapweerstand geen lichaamsconditie. Terwijl dit juist belangrijke ingrediënten zijn voor een val-vrij en fit leven.
Collega’s, zullen we, ten behoeve van de fysieke-fitheid en balans-bestwil van onze patiënten, gezamenlijk proberen het Skechers-tij te keren?
