Belichaming sessies I Neela Paulussen

03/06/2024

Hoi!

Ik ga mijn facebook account opheffen. Je vindt me op insta, linkedin of gewoon via een appje :)

13/12/2022

Hallo beste mensen,

Ik ga deze bedrijfspagina binnenkort opheffen, omdat ik geen twee pagina's meer wil. Mijn werk blijf ik gewoon doen, daar ben ik gelukkig nog lang niet klaar mee 🌿 Mocht je me willen blijven volgen dan kan je me een vriendschapsverzoek sturen (gewoon op mijn naam).

Ik wens je genoeg van alles, en vooral genoeg plezier 😍

11/12/2022

Honesty doesn’t mean simply pouring out your “uncensored truth” to anyone who will listen, or anyone in the vicinity.

“Sharing your feelings” is not actually always the kindest, most attuned or most conscious thing to do.

Yes, let’s be real and honest with each other! Of course. Let’s come out of hiding and reveal our authenticity. Let's break the spell of shame in relationship and courageously show who we truly are. Of course.

But – and this is also crucial - let’s keep, and develop, our discernment. Attunement. Sensitivity, to what we need, yes - but also deep sensitivity to where the other person is, a profound care about their inner life, too.

Otherwise “I’m only sharing MY raw truth!”…
is simply narcissism, self-absorption, ego, in disguise.

It’s not always loving, kind, or helpful to share your deepest truth – your anger, your sorrow, your fear, your pain, your opinions, your advice, your profound spiritual realizations – with someone who hasn’t signed up to receive, or isn’t able to receive, or doesn’t want to receive, or doesn’t have the capacity to receive them.

We can be authentic, AND we be very respectful and aware of other people’s boundaries, feelings and needs. We can be sensitive to their willingness to receive our words and feelings.

Their ability to listen. How they are managing their energies. What they can handle on any given day. Their own pain and trauma. The demons they are secretly fighting (the ones we may never know about). Who they feel close to, and safe with, and trusting of.

We can learn to ask before we splurge our stories, share our private inner lives, speak our deepest truths and opinions and judgements, express our “raw and uncensored self” to another.
Otherwise we are just dumping our sacred inner world on them, using others as receptacles for our own pain, fear, loneliness and the unmetabolized regions of our psyche. This is not kind to others, and ultimately not kind to ourselves.
Because our holy innards deserve a safe and committed holding environment, too.

Yes, let’s be “honest and real” with each other. Let’s tell our unvarnished truth… to those who are open and willing and ready and able to listen, to those who have signed up for this sacred work and who have the capacity to hold our truth. A therapist. A good friend. A partner. A family member. Someone who has committed to offering their time and heart and to listening to us in this way.

Yes, let’s “speak our truth”, bravely and loudly if we want or need to.

But let’s also learn when to stop talking sometimes. And breathe. And be still. And listen. And open our awareness in a different way. Ask about the other person. Find out what they want, and need, and are able to offer, and hold, and process. Get deliciously curious about their inner world, too.

There is a time for speaking, and a time for silence. A time for sharing our deepest inner life, and a time for listening too. A time for being together, and a time for being alone. A time for coming closer, and a time for giving each other space. A time for "telling our raw truth", and a time for... well, holding our truth close, and waiting, and cultivating patience, and perhaps finding an alternative outlet. Sometimes that is the kindest thing. To not share. Or to wait. Or to listen instead.

Having said all this, there is no right or wrong way. There is only this mysterious and never-ending dance to which we are all invited.

- Jeff Foster

07/12/2022

If you want to see what is happening inside you, pay attention to your breath. 🪷

07/12/2022

04/12/2022

Mooi deze, Facking Vaderdag...

Regisseur Sascha Stouthamer komt erachter in welke mate het overlijden van haar vader nog invloed heeft op haar leven, zowel fysiek als mentaal. In een parallel vertelling zoeken Sascha, Isabel en Oliver naar een manier om hun trauma te omarmen in plaats van te ontkennen.

Regisseur Sascha Stouthamer komt erachter in welke mate het overlijden van haar vader nog invloed heeft op haar leven, zowel fysiek als mentaal. In een parallel vertelling zoeken Sascha, Isabel en Oliver naar een manier om hun trauma te omarmen in plaats van te ontkennen.

23/11/2022

Dat wat we een psychische stoornis noemen is eigenlijk een uit de bocht gevlogen overlevingsstrategie, en die overlevingsstrategie is een gevolg van trauma. Daar gaat het boek Van Taboe naar Traumabewust van Kassandra Goddijn over. Deze visie deel ik.✨

Een traumabewuste ggz. Dat is de droom van Kassandra Goddijn. Want psychische ontregeling wordt volgens haar niet veroorzaakt door stoornissen in de hersenen, maar door trauma. Als je dat eenmaal doorhebt lijkt het logisch. Maar in de praktijk van de ggz worden klachten nog steeds behandeld zonder d...

19/11/2022

"We moeten het gevoel hebben dat het zin heeft. Hoe kan ik voor de ander van betekenis zijn?"

Psychiater Dirk De Wachter heeft kanker. Het zet hem aan het denken over de menselijke conditie. ‘We moeten het gevoel hebben dat het zin heeft. Ho...

30/10/2022

22/10/2022

"We zitten niet vast in ons denken, maar in ons voelen. We moeten niet anders gaan denken, maar anders gaan voelen. Door diep te gaan voelen ontstaat vanzelf een andere manier van denken.

Niet omdenken, maar omvoelen dus.
Jij.
Ik.
Wij allemaal.

Enkel door de pijn te gaan voelen kunnen we hem loslaten en geven we hem niet meer door en helen we collectief trauma."

Wat een mooi artikel.

Evolutionair kunstenaar Sven Van Echelpoel — de man die een boom wil zijn — is gefascineerd door de polariteit heelheid/trauma en onderzoekt in dit verhaal, geïnspireerd door het boek Helen van collectief trauma van Thomas Hübl, met woord en beeld hoe collectief trauma ervoor zal blijven zorge...