Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 09:00 - 17:00 19:30 - 21:30 Woensdag 09:00 - 12:00 Donderdag 09:00 - 17:00 Zaterdag 10:00 - 12:00

Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie

Startpagina
Nederland
Apeldoorn
Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie

Praktijk voor Lichaamsgerichte therapie.

08/05/2026

Toen ik mij in januari 2025 aanmeldde voor de NARM-opleiding van 1,5 jaar, wist ik niet of ik het wel zou kunnen.
Alles in het Engels. Vakjargon. Nieuwe mensen. Nieuwe materie…

Toen ik daadwerkelijk in de zaal zat, samen met 50 andere mensen uit België, Portugal, het VK, Duitsland en Nederland, en met een microfoon in mijn hand mijn eerste vraag stelde, wist ik niet of ik dat écht wel durfde.

Toen ik al mijn leersessies, supervisies en videofeedback goed had afgerond en afgelopen week in de laatste module zat, wist ik tot de laatste dag niet zeker of ik mijn diploma wel zou krijgen…

En nu ik mijn diploma heb, weet ik soms nog steeds niet of ik alles al goed genoeg beheers.

Poeh.

——

1 keer is toeval.
2 keer valt op.
3 keer wordt een patroon.

Twijfel aan mezelf.
Onzekerheid.
Steeds opnieuw denken dat ik het misschien nét niet kan.

En ineens werd zichtbaar:
wat doe ik mezelf eigenlijk aan?

——

Ergens tijdens deze opleiding begon ik te begrijpen wat dit patroon mij oplevert. Want patronen ontstaan niet zomaar, ze brengen je ook iets…

Bij mij is het….

Als ik mezelf alvast afwijs,
als ik alvast aan mezelf twijfel vóór iemand anders dat doet…dan komt de klap misschien wat minder hard aan.

Oei.

——

Gelukkig weet ik inmiddels ook:
patronen en aanpassingsstrategieën hoeven niet blijvend te zijn.

En, besefte ik, op heel veel vlakken is er al zoveel veranderd.

In mijn privéleven.
In de keuzes die ik maak.
In mijn praktijk.

Steviger. Rustiger. Dichter bij mezelf.

——

Maar het vraagt wel iets.

Eerlijk durven kijken. Erkennen wat je doet. En voelen wat daaronder zit. Soms vanuit het pijnlijk besef: er is niemand die dit mij aandoet… behalve ikzelf.

En eerlijk?
Juist dát besef heeft ook iets geopend.

——

Ontwikkeling stopt nooit.

We kunnen opnieuw kijken naar wat we werkelijk verlangen en naar wat daarin nog in de weg zit.

Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen. Mijn collega’s en docenten weet ik inmiddels te vinden.

Maar voor nu ben ik vooral ongelofelijk trots en blij.
Ik heb gewoon mijn NARM-diploma gehaald. 🤍

Kijk maar…
daar is geen twijfel over mogelijk. ;-)

01/05/2026

🌿

19/04/2026

Als het veilig voelt,
hoeft niets meer
bij elkaar gehouden te worden.

Dan durft iets
zich te laten zien.

Niet alleen.
Maar bij een ander.

Je merkt:
ik val niet uit elkaar.
dit mag.
ik blijf verbonden.

Wat steeds rond bleef gaan,
mag eindelijk even
gevoeld.

02/04/2026

Ongeveer 70% van de mensen in mijn praktijk is vrouw.
30% is man.

En eerlijk gezegd: ik vind het elke keer weer bijzonder wanneer iemand hier over de drempel stapt.

Wanneer iemand besluit dat het tijd is om het anders te willen.
Anders te doen.

—-

Maar als er een man binnenkomt, voel ik dat vaak nog net iets extra.

Omdat ik weet dat de drempel voor hen meestal hoger is.

Niet omdat ze niet willen voelen.
Maar omdat ze het vaak anders hebben geleerd.

Dat je het zelf oplost.
Dat je doorgaat.
Dat je niet te veel voelt, of het in ieder geval niet laat zien.

—-

We groeien op met beelden van kracht die weinig ruimte laten voor zachtheid.

Denk aan helden als Spider-Man of Terminator. Lichamen die alles kunnen verdragen.

Zonder twijfel.
Zonder breekbaarheid.
Bijna zonder vlees.
Zonder zachtheid.

Alsof je pas sterk bent als je nergens geraakt wordt.

—-

Die boodschap blijft niet aan de oppervlakte.
Die trekt het lichaam in.
In de borst.
In de adem.
In hoe het hart zich leert beschermen.

—-

En toch.

Toch zie ik mannen hier zitten.

Soms nog wat aftastend.
Soms zoekend naar woorden.

Maar ook met iets heel duidelijks aanwezig:

de bereidheid om niet langer om zichzelf heen te bewegen, maar naar binnen te gaan.

Niet nog een laag eroverheen,
maar af te dalen.

Langzaam, stap voor stap, richting hun hart.

—-

Dat is geen kleine beweging.
Dat is het doorbreken van een oud script dat diep in het lichaam én in onze maatschappij ligt opgeslagen.

—-

Dat moment,
wanneer er iets verzacht, wanneer er iets gevoeld mag worden,
wanneer woorden komen voor iets wat lang geen taal had,
is altijd bijzonder om te zien.

Omdat daarin iets echts gebeurt.

Niet alleen in die man zelf.
Maar ook in wat we zijn gaan geloven over kracht en mannelijkheid.

—-

Want misschien is het wel precies andersom.

Niet de afwezigheid van kwetsbaarheid die kracht laat zien,
maar de bereidheid om te onderzoeken hoe het hart weer open kan.

Juist dat vind ik misschien wel het moedigste en sterkste wat er is.

26/03/2026

Soms voelt het alsof je er gewoon doorheen moet.
Alsof het een kwestie is van dóórzetten.

Niet zeuren.
Gewoon doen.

Wilskracht klinkt dan zo:

Kom op.
Niet zo moeilijk doen.
Gewoon blijven zitten.
Zeg het nou gewoon.
Je weet toch beter?

En ergens klopt het ook.

Je wéét vaak wat helpend is.
Maar toch… lukt het niet altijd.

Omdat je lichaam iets anders nodig heeft.

Op de momenten die ertoe doen,
gaat het niet over weten,
maar over wat je voelt.

Veiligheid klinkt anders:

Ecen voelen.
Het is oké dat dit spannend is.
Ik hoef niet meteen iets te doen.
Ik mag hier even zijn.
In mijn eigen tempo.

Dat is niet doorgaan of opgeven.
Dat is afstemmen.

Het verschil?

Wilskracht wil ergens doorheen.
Veiligheid maakt ruimte om te blijven.

Wilskracht duwt.
Veiligheid nodigt uit.

Wilskracht kijkt vooruit:
hoe kom ik hier weg?

Veiligheid blijft bij wat er nu is.

Er verandert iets.

Niet doordat je harder je best doet,
maar meer:
ik hoef niet weg.

En precies daar
kan verbinding weer een beetje terugkomen.

Meer verbinding vraagt geen kracht.
Het vraagt veiligheid.

22/03/2026

Dit is vaak de kern van ontwikkelingstrauma.

Niet wat er zichtbaar misging,
maar wat je lichaam stilletjes heeft geleerd over verbinding.

Dat nabijheid niet vanzelf blijft.
Maar dat het afhangt van hoe jij bent.

—-

Misschien werd er meer warmte voelbaar als je rustig was
als je meedacht
als je het goed deed

—

Misschien was er waardering
als je presteerde

En werd het stiller
als je het moeilijk had

—

Geen duidelijke afwijzing
maar iets subtielers
Iets wat je niet kon aanwijzen
maar wel kon voelen

—

Waardoor je leerde afstemmen
aanvoelen
vooruitdenken

Nog voordat je wist wat je zelf nodig had

—

Dat neem je mee

In hoe je luistert
hoe je reageert
hoe snel je jezelf aanpast
zonder dat je het doorhebt

In hoe je misschien nét iets te veel geeft
of juist weinig vraagt

Alsof er iets in je aanspant
zodra het spannend wordt

—

Niet omdat je zo “bent”
maar omdat je ooit hebt geleerd:

zo blijft de verbinding intact

—

Je lichaam onthoudt dat

In kleine signalen
In spanning die opkomt zonder duidelijke reden
In hoe snel je weer ‘aan’ gaat

Opnieuw en opnieuw

—

Daarom begint verandering vaak niet bij snappen
Maar bij iets anders mogen ervaren
in je lichaam

Iets dat je misschien nog niet kent
maar waar je wel naar verlangt

—

Zodat je niet hoeft te worden
wie de ander nodig heeft
om dichtbij te mogen blijven

17/03/2026

Misschien herken je dat…

Dat je heel goed kunt uitleggen waar je patronen vandaan komen. Dat je er al vaak over hebt nagedacht. Misschien er ook al veel over hebt gepraat.
En toch…blijft er van binnen iets hetzelfde.

-—

Je lichaam blijft gespannen.
Je reageert sneller dan je zou willen.
Of je merkt dat je blijft aanpassen, terwijl je eigenlijk iets anders nodig hebt.

Alsof een deel van jou het allang begrijpt, maar een ander deel nog niet meebeweegt.

—-

De Canadese arts en traumadeskundige Gabor Maté zegt daar iets treffends over:

“Healing can’t just happen in the mind separately from the body. And it can’t happen in the body separately from the mind.

Trauma happened in some kind of relationship. That means that healing needs to happen in relationship.”

-—

We kunnen veel begrijpen.
Maar zolang het lichaam niet meedoet, verandert er vaak weinig.

En dat is niet omdat je het niet goed doet.
Maar omdat je systeem iets anders nodig heeft.

Niet nog meer inzicht.

Maar ruimte om te ervaren wat er van binnen gebeurt. Om te voelen wat er in je lichaam leeft. Om te merken wat er gebeurt in contact met een ander.

Zonder dat je het meteen hoeft op te lossen.

—

In dat soort momenten verschuift er iets.

De vraag wordt dan niet meer:
Hoe kom ik hiervan af?

Maar:
Wat gebeurt er eigenlijk in mij, op dit moment?

En misschien nog wel belangrijker:
Kan ik daar een beetje bij blijven?

Dat is vaak waar het begint.

Niet in het begrijpen.

Maar in het langzaam weer toelaten en ervaren van wat er al die tijd al was.

12/03/2026

Sommige mensen maken zich veel zorgen om anderen.

Om hun partner.
Hun kind.
Een vriend.
Een ouder.

En vaak zit daar iets heel moois in: betrokkenheid, gevoeligheid, zorg.

—-

Maar in de praktijk zie ik ook iets anders.

Dat de aandacht zo sterk naar de ander gaat, dat de vraag naar binnen soms even uit beeld raakt.

Wat gebeurt er eigenlijk in mij als ik me zo zorgen maak?

——

Niet zelden blijkt dat het lichaam op zulke momenten ook iets laat zien: spanning, onrust, een knoop in de maag, vermoeidheid.

——

We kijken naar dit soort patronen als een vorm van aanpassing.

Niet omdat iemand zijn eigen gevoelens niet heeft. Maar omdat ze minder snel op de voorgrond komen.

Soms kan het ook een manier worden om niet te hoeven voelen wat er in jezelf speelt.

—-

Ik word dan vaak nieuwsgierig naar een andere vraag:

Niet alleen: Hoe gaat het met de ander?

Maar ook: Wat gebeurt er in jou als je je zo zorgen maakt?

——

Juist daar begint vaak iets te verschuiven.

Niet door minder betrokken te worden bij anderen.
Maar door het contact met jezelf weer mee te laten tellen.

En dat doet ook iets in de relatie.

Wanneer ieder zijn eigen gevoelens kan dragen,
mag de ander zijn eigen last hebben
en jij de jouwe.

Vaak ontstaat er dan iets nieuws:
meer ruimte, meer gelijkwaardigheid.

Een relatie waarin je elkaar kunt ondersteunen,
zonder dat je elkaar hoeft te dragen.

Voelbaar.
Ervaarbaar.
En dichtbij.

08/03/2026

Soms helpt het niet
dat iemand je beter begrijpt.

Maar dat iemand nieuwsgierig blijft
naar wat jij zelf ontdekt.

In plaats van te interpreteren,
blijf liever nieuwsgierig.

Niet meteen:
“Misschien speelt dit bij jou…”
“Zou het kunnen dat…?”

Maar bijvoorbeeld:
“Wat merk jij zelf als je hiernaar kijkt?”
“Wat gebeurt er van binnen als je dit zo uitspreekt?”

Niet alleen de vraag is anders,
maar vooral de houding.

Een open, nieuwsgierige houding
waarin we nog niet weten.

Waarom dat zo belangrijk is?

Omdat verandering niet ontstaat
wanneer iemand een verklaring van buitenaf krijgt, maar wanneer iemand van binnenuit kan ontdekken wat er speelt.

Dan groeit niet alleen inzicht,
maar ook eigenaarschap over het eigen proces.

En zo verschuift er iets.

Van uitleg krijgen
naar zelf onderzoeken.

Van begrijpen
naar ervaren.

Nieuwsgierigheid begint juist daar
waar wij als therapeut
het ook
niet hoeven te weten.

Dat wordt gevoeld.

Laatst zei iemand:

“Er is eigenlijk nog nooit iemand geweest
die op zo’n manier nieuwsgierig was
naar wat er in mij omgaat.”

Toen ik vroeg:
“Hoe is het om dat zo te zeggen?”

…werd het stil.

En kwamen de tranen.

Alsof er ineens ruimte kwam.

Ruimte voor pijn.
Voor gemis.

Voor iets dat misschien
lange tijd
geen plek had.

Ik wens je ongelofelijk veel nieuwsgierigheid, zonder het te hoeven weten…

06/03/2026

Veel mensen kunnen heel goed uitleggen….

…wat er misgaat
…wat ze niet meer willen
…wat er allemaal moeilijk is
…en waar ze vanaf willen.

Maar de vraag:
“Wat wil je eigenlijk voor jezelf?”

kan ineens stil maken.

Niet omdat iemand geen wensen heeft.
Niet omdat ze er niet zijn.

Maar omdat veel mensen gewend zijn geraakt om zich aan te passen
in plaats van stil te staan bij
wat ze zelf nodig hebben.

Daarom kijken we in Lichaamsgerichte therapie niet alleen naar symptomen.

We worden ook nieuwsgierig naar:

Wat hoop je eigenlijk voor jezelf?
Wat is je verlangen?
Je wens?

Het start bij dat verlangen en de intentie voor jezelf.

Ook al voelt dat misschien nog ver weg of onrealistisch.

Daar begint het.

Kijk maar eens wat er gebeurt als er langzaam weer ruimte komt voor wat jij zelf wilt.

Want dat is vaak waar echte verandering begint.

02/03/2026

We zijn gewend om bij trauma te kijken naar de gebeurtenis.

Naar het verhaal.

Maar wat vaak meer invloed heeft op hoe je je nú voelt, is hoe je je toen bent gaan aanpassen.

Misschien leerde je:
– je gevoelens kleiner te maken
– geen ruimte in te nemen
– altijd sterk te blijven
– jezelf aan te passen aan de ander
– je behoeften te negeren

Die aanpassingen waren niet zwak.
Ze waren nodig.

Ze hielpen je om verbonden te blijven.
Om het vol te houden.
Om veilig te blijven binnen wat mogelijk was.

Maar wat ooit bescherming was,
kan later spanning worden.

En dat zien we terug in symptomen.
Niet als iets dat mis is met je,
maar als sporen van hoe jij hebt leren overleven.

Daar werken we mee.
Zacht. In jouw tempo.

Adres

Nijbroekseweg 24
Apeldoorn
7323RH

Openingstijden

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	09:00 - 17:00
	19:30 - 21:30
Woensdag	09:00 - 12:00
Donderdag	09:00 - 17:00
Zaterdag	10:00 - 12:00

Website

http://www.praktijkjuul.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.