Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 09:00 - 17:00 19:30 - 21:30 Woensdag 09:00 - 12:00 Donderdag 09:00 - 17:00 Zaterdag 10:00 - 12:00

Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie

Startpagina
Nederland
Apeldoorn
Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie

Praktijk voor Lichaamsgerichte therapie.

26/03/2026

Soms voelt het alsof je er gewoon doorheen moet.
Alsof het een kwestie is van dóórzetten.

Niet zeuren.
Gewoon doen.

Wilskracht klinkt dan zo:

Kom op.
Niet zo moeilijk doen.
Gewoon blijven zitten.
Zeg het nou gewoon.
Je weet toch beter?

En ergens klopt het ook.

Je wéét vaak wat helpend is.
Maar toch… lukt het niet altijd.

Omdat je lichaam iets anders nodig heeft.

Op de momenten die ertoe doen,
gaat het niet over weten,
maar over wat je voelt.

Veiligheid klinkt anders:

Ecen voelen.
Het is oké dat dit spannend is.
Ik hoef niet meteen iets te doen.
Ik mag hier even zijn.
In mijn eigen tempo.

Dat is niet doorgaan of opgeven.
Dat is afstemmen.

Het verschil?

Wilskracht wil ergens doorheen.
Veiligheid maakt ruimte om te blijven.

Wilskracht duwt.
Veiligheid nodigt uit.

Wilskracht kijkt vooruit:
hoe kom ik hier weg?

Veiligheid blijft bij wat er nu is.

Er verandert iets.

Niet doordat je harder je best doet,
maar meer:
ik hoef niet weg.

En precies daar
kan verbinding weer een beetje terugkomen.

Meer verbinding vraagt geen kracht.
Het vraagt veiligheid.

22/03/2026

Dit is vaak de kern van ontwikkelingstrauma.

Niet wat er zichtbaar misging,
maar wat je lichaam stilletjes heeft geleerd over verbinding.

Dat nabijheid niet vanzelf blijft.
Maar dat het afhangt van hoe jij bent.

—-

Misschien werd er meer warmte voelbaar als je rustig was
als je meedacht
als je het goed deed

—

Misschien was er waardering
als je presteerde

En werd het stiller
als je het moeilijk had

—

Geen duidelijke afwijzing
maar iets subtielers
Iets wat je niet kon aanwijzen
maar wel kon voelen

—

Waardoor je leerde afstemmen
aanvoelen
vooruitdenken

Nog voordat je wist wat je zelf nodig had

—

Dat neem je mee

In hoe je luistert
hoe je reageert
hoe snel je jezelf aanpast
zonder dat je het doorhebt

In hoe je misschien nét iets te veel geeft
of juist weinig vraagt

Alsof er iets in je aanspant
zodra het spannend wordt

—

Niet omdat je zo “bent”
maar omdat je ooit hebt geleerd:

zo blijft de verbinding intact

—

Je lichaam onthoudt dat

In kleine signalen
In spanning die opkomt zonder duidelijke reden
In hoe snel je weer ‘aan’ gaat

Opnieuw en opnieuw

—

Daarom begint verandering vaak niet bij snappen
Maar bij iets anders mogen ervaren
in je lichaam

Iets dat je misschien nog niet kent
maar waar je wel naar verlangt

—

Zodat je niet hoeft te worden
wie de ander nodig heeft
om dichtbij te mogen blijven

17/03/2026

Misschien herken je dat…

Dat je heel goed kunt uitleggen waar je patronen vandaan komen. Dat je er al vaak over hebt nagedacht. Misschien er ook al veel over hebt gepraat.
En toch…blijft er van binnen iets hetzelfde.

-—

Je lichaam blijft gespannen.
Je reageert sneller dan je zou willen.
Of je merkt dat je blijft aanpassen, terwijl je eigenlijk iets anders nodig hebt.

Alsof een deel van jou het allang begrijpt, maar een ander deel nog niet meebeweegt.

—-

De Canadese arts en traumadeskundige Gabor Maté zegt daar iets treffends over:

“Healing can’t just happen in the mind separately from the body. And it can’t happen in the body separately from the mind.

Trauma happened in some kind of relationship. That means that healing needs to happen in relationship.”

-—

We kunnen veel begrijpen.
Maar zolang het lichaam niet meedoet, verandert er vaak weinig.

En dat is niet omdat je het niet goed doet.
Maar omdat je systeem iets anders nodig heeft.

Niet nog meer inzicht.

Maar ruimte om te ervaren wat er van binnen gebeurt. Om te voelen wat er in je lichaam leeft. Om te merken wat er gebeurt in contact met een ander.

Zonder dat je het meteen hoeft op te lossen.

—

In dat soort momenten verschuift er iets.

De vraag wordt dan niet meer:
Hoe kom ik hiervan af?

Maar:
Wat gebeurt er eigenlijk in mij, op dit moment?

En misschien nog wel belangrijker:
Kan ik daar een beetje bij blijven?

Dat is vaak waar het begint.

Niet in het begrijpen.

Maar in het langzaam weer toelaten en ervaren van wat er al die tijd al was.

12/03/2026

Sommige mensen maken zich veel zorgen om anderen.

Om hun partner.
Hun kind.
Een vriend.
Een ouder.

En vaak zit daar iets heel moois in: betrokkenheid, gevoeligheid, zorg.

—-

Maar in de praktijk zie ik ook iets anders.

Dat de aandacht zo sterk naar de ander gaat, dat de vraag naar binnen soms even uit beeld raakt.

Wat gebeurt er eigenlijk in mij als ik me zo zorgen maak?

——

Niet zelden blijkt dat het lichaam op zulke momenten ook iets laat zien: spanning, onrust, een knoop in de maag, vermoeidheid.

——

We kijken naar dit soort patronen als een vorm van aanpassing.

Niet omdat iemand zijn eigen gevoelens niet heeft. Maar omdat ze minder snel op de voorgrond komen.

Soms kan het ook een manier worden om niet te hoeven voelen wat er in jezelf speelt.

—-

Ik word dan vaak nieuwsgierig naar een andere vraag:

Niet alleen: Hoe gaat het met de ander?

Maar ook: Wat gebeurt er in jou als je je zo zorgen maakt?

——

Juist daar begint vaak iets te verschuiven.

Niet door minder betrokken te worden bij anderen.
Maar door het contact met jezelf weer mee te laten tellen.

En dat doet ook iets in de relatie.

Wanneer ieder zijn eigen gevoelens kan dragen,
mag de ander zijn eigen last hebben
en jij de jouwe.

Vaak ontstaat er dan iets nieuws:
meer ruimte, meer gelijkwaardigheid.

Een relatie waarin je elkaar kunt ondersteunen,
zonder dat je elkaar hoeft te dragen.

Voelbaar.
Ervaarbaar.
En dichtbij.

08/03/2026

Soms helpt het niet
dat iemand je beter begrijpt.

Maar dat iemand nieuwsgierig blijft
naar wat jij zelf ontdekt.

In plaats van te interpreteren,
blijf liever nieuwsgierig.

Niet meteen:
“Misschien speelt dit bij jou…”
“Zou het kunnen dat…?”

Maar bijvoorbeeld:
“Wat merk jij zelf als je hiernaar kijkt?”
“Wat gebeurt er van binnen als je dit zo uitspreekt?”

Niet alleen de vraag is anders,
maar vooral de houding.

Een open, nieuwsgierige houding
waarin we nog niet weten.

Waarom dat zo belangrijk is?

Omdat verandering niet ontstaat
wanneer iemand een verklaring van buitenaf krijgt, maar wanneer iemand van binnenuit kan ontdekken wat er speelt.

Dan groeit niet alleen inzicht,
maar ook eigenaarschap over het eigen proces.

En zo verschuift er iets.

Van uitleg krijgen
naar zelf onderzoeken.

Van begrijpen
naar ervaren.

Nieuwsgierigheid begint juist daar
waar wij als therapeut
het ook
niet hoeven te weten.

Dat wordt gevoeld.

Laatst zei iemand:

“Er is eigenlijk nog nooit iemand geweest
die op zo’n manier nieuwsgierig was
naar wat er in mij omgaat.”

Toen ik vroeg:
“Hoe is het om dat zo te zeggen?”

…werd het stil.

En kwamen de tranen.

Alsof er ineens ruimte kwam.

Ruimte voor pijn.
Voor gemis.

Voor iets dat misschien
lange tijd
geen plek had.

Ik wens je ongelofelijk veel nieuwsgierigheid, zonder het te hoeven weten…

06/03/2026

Veel mensen kunnen heel goed uitleggen….

…wat er misgaat
…wat ze niet meer willen
…wat er allemaal moeilijk is
…en waar ze vanaf willen.

Maar de vraag:
“Wat wil je eigenlijk voor jezelf?”

kan ineens stil maken.

Niet omdat iemand geen wensen heeft.
Niet omdat ze er niet zijn.

Maar omdat veel mensen gewend zijn geraakt om zich aan te passen
in plaats van stil te staan bij
wat ze zelf nodig hebben.

Daarom kijken we in Lichaamsgerichte therapie niet alleen naar symptomen.

We worden ook nieuwsgierig naar:

Wat hoop je eigenlijk voor jezelf?
Wat is je verlangen?
Je wens?

Het start bij dat verlangen en de intentie voor jezelf.

Ook al voelt dat misschien nog ver weg of onrealistisch.

Daar begint het.

Kijk maar eens wat er gebeurt als er langzaam weer ruimte komt voor wat jij zelf wilt.

Want dat is vaak waar echte verandering begint.

02/03/2026

We zijn gewend om bij trauma te kijken naar de gebeurtenis.

Naar het verhaal.

Maar wat vaak meer invloed heeft op hoe je je nú voelt, is hoe je je toen bent gaan aanpassen.

Misschien leerde je:
– je gevoelens kleiner te maken
– geen ruimte in te nemen
– altijd sterk te blijven
– jezelf aan te passen aan de ander
– je behoeften te negeren

Die aanpassingen waren niet zwak.
Ze waren nodig.

Ze hielpen je om verbonden te blijven.
Om het vol te houden.
Om veilig te blijven binnen wat mogelijk was.

Maar wat ooit bescherming was,
kan later spanning worden.

En dat zien we terug in symptomen.
Niet als iets dat mis is met je,
maar als sporen van hoe jij hebt leren overleven.

Daar werken we mee.
Zacht. In jouw tempo.

27/02/2026

Stil na een volle week in de praktijk.

Stil van hoe sterk iemand is geworden om te overleven.
Stil van de zachtheid die mensen alsnog durven toelaten.

Stil van wat een lichaam allemaal onthoudt.

Stil van iemand die zich veilig genoeg voelt om zijn behoeften uit te spreken.
Stil van het moment waarop iemand zichzelf niet meer veroordeelt.

Stil van een grens die voor het eerst wordt uitgesproken.
Stil van tranen die eindelijk niet meer ingehouden hoeven worden.

Stil van het vertrouwen om te vertragen.
Stil van hoe moed soms fluistert in plaats van schreeuwt.
Stil van hoe weinig woorden er soms nodig zijn.
Stil van het ‘ik hoef het niet meer alleen te doen’.

En misschien ook stil van mezelf.
Van mijn eigen ontwikkeling.
Van hoe mijn draagkracht groeide….
en ik nu kan blijven
bij wat vroeger misschien teveel was.

Vrijdag.
Moe.
Voldaan.

24/02/2026

Wat als boosheid geen probleem is… maar het begin van herstel? 
Misschien ben je niet ‘te veel’. Misschien kom je eindelijk terug bij je grens.
 Voor veel sensitieve mensen is het de eerste stap richting gezonde begrenzing.
 En misschien voelt dat eerst niet als bevrijding, maar als spanning.

 

   lichaamsgerichtetherapie

14/02/2026

Veel mensen die bij mij komen staan bekend als positief.
Veerkrachtig. Betekenisgevend. Warm. Sterk.

En toch klinkt er vaak een zin als: “Maar vanbinnen blijft het onrustig, leeg, donker soms.”

Want altijd positief zijn is zelden alleen maar een karaktereigenschap.
Vaak is het een manier geweest om overeind te blijven.

Wanneer gevoelens vroeger te groot waren, te intens, te eenzaam, leer je waar je beter niet kunt blijven.

We leren ons richten op licht. Op hoop. Op betekenis.

Het komt wel goed. Ik red me wel.

Dat hielp. Echt.

Maar ergens ontstaat een scheiding. Tussen denken en voelen. Tussen begrijpen en dragen.

Het hoofd blijft helder. Het lichaam blijft gespannen.

De mensen met deze strategie zijn zelden klagend. Misschien jij ook niet.
Misschien ik ook niet.

Ze begrijpen veel. 
Tot we vertragen.  En niet praten óver wat er was,
Maar voelen wat er nu is.

Dan verschijnt er vaak iets anders. Vermoeidheid. Ingeslikte boosheid. Verdriet dat nooit echt mocht landen.

En vaak ook schrik.
Omdat het voelen van die schaduw bijna voelt als verlies van identiteit.

Wie ben ik, als ik niet degene ben die relativeert? Die het begrijpt? Die het positief maakt? 

In mijn praktijk werken we niet aan minder positiviteit. We werken aan capaciteit.

Niet om het licht kwijt te raken.
Maar om ook het donker te kunnen dragen.

Vreugde én pijn. Hoop én gemis. Levendigheid én kwetsbaarheid.

Wanneer de schaduw veilig gevoeld mag worden, hoeft het licht niets meer te compenseren.
 En misschien begint het klein.
Met één moment waarin je niet meteen relativeert.
Niet meteen oplost.
Maar even blijft.  
Dan ontstaat er iets nieuws: geen geforceerde positiviteit, maar een rust die beide kanten kan omvatten.

08/02/2026

Soms voelt het alsof therapie weinig doet.
Omdat er niets spectaculairs verandert.

Maar verandering laat zich vaak zien
in hoe je blijft.
Niet in wat verdwijnt.

Herken je dit?
Dan gebeurt er misschien meer
dan je denkt.

04/02/2026

Wat we vaak ‘te emotioneel’ noemen, is meestal geen emotie.

Paniekaanvallen, intense schaamte, dissociatie, bevriezen, snauwen, dichtklappen, dat zijn geen emoties.

Het zijn traumareacties: automatische reacties van het lichaam op ervaringen die ooit te overweldigend waren om te verwerken.

Dat onderscheid is belangrijk.

Emoties kunnen meestal gevoeld, benoemd en doorleefd worden als het zenuwstelsel voldoende veiligheid ervaart.

Traumareacties werken anders. Ze komen snel op, trekken je uit het hier-en-nu en beperken de toegang tot taal, reflectie en keuze.

Wat ik vaak hoor in mijn praktijk: “Als ik dit toelaat, deze emotie, ben ik bang dat ik mezelf niet meer in de hand heb. Dat ik de controle kwijtraak.”

Dat is een hele begrijpelijke angst. Maar die angst is niet gebaseerd op wat er nú gebeurt, maar op wat het lichaam ooit heeft ervaren toen voelen niet veilig was.

Het lichaam verwacht opnieuw overspoeld te raken, terwijl er in het heden vaak al veel meer draagkracht is dan toen.

Wanneer we die reactie niet wegduwen, verklaren of analyseren, maar er met aandacht bij blijven en vertragen, gebeurt vaak iets verrassends:

De emotie neemt niet over. Ze beweegt. En zakt weer.

Niet omdat iemand zich beheerst, maar omdat het systeem merkt: dit kan ik dragen.

Heling begint wanneer de vraag verschuift van “Waarom voel ik dit?” naar “Waar reageert mijn lichaam nu op?”

En precies daar ontstaat weer keuze.

Niet door controle, maar door veiligheid.

Adres

Nijbroekseweg 24
Apeldoorn
7323RH

Openingstijden

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	09:00 - 17:00
	19:30 - 21:30
Woensdag	09:00 - 12:00
Donderdag	09:00 - 17:00
Zaterdag	10:00 - 12:00

Website

http://www.praktijkjuul.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.