Praktijk Leonora

22/02/2026

In de kijken we vooral naar het ontstaan van een ziekte.
Het lichaam zal alles doen om te overleven.
Gedachten zijn daarbij onzichtbare krachten.
Leonora

21/02/2026

Leonora

21/02/2026

Leonora

21/02/2026

Geweldig 😍

De fluistercoach die mensen groter maakt

Sommige mensen worden kampioen.
Andere mensen maken kampioenen.
En heel af en toe heb je iemand die beide is, maar die tweede rol met zoveel zachtheid vervult dat je bijna vergeet hoe groot de eerste was. Gerard van Velde is zo iemand.

Als schaatser was hij al een wonderlijk figuur: een man die harder ging dan wie dan ook op de rechte stukken, maar in de bochten zijn eigen natuur tegenkwam. Jarenlang was hij de wereldkampioen van de halve ronde. En toen de klapschaats kwam, werd hij niet beter, maar slechter. Alsof de wereld een nieuwe taal sprak en hij nog in de oude dacht. Het is een zeldzaam soort pijn: niet verliezen van anderen, maar van de tijd zelf.

Maar sommige mensen verdwijnen niet. Ze keren terug, omdat ze iets te vertellen hebben.

Van Velde vond zijn techniek terug, zijn timing, zijn vertrouwen. En in Salt Lake City reed hij niet alleen een wereldrecord, maar ook zichzelf weer de wereld in. Tarzan, half ontbloot, armen in de lucht, niet als showman, maar als iemand die eindelijk weer ademhaalde. Het was geen triomf, het was een bevrijding.

Toch is dat niet waarom hij nu zo geliefd is. Het echte verhaal begint pas daarna.

Als coach is hij een stille kracht. Geen man van grote woorden, geen schreeuwer, geen ego dat de kamer vult. Hij is een fluisteraar. Iemand die één zin kan zeggen die een carrière kantelt. Hij ziet wat anderen missen: een te lange afzet, een te vroege val in de bocht, een fractie van twijfel in een blik. Hij bouwt geen kampioenen, hij bouwt mensen.

En soms, heel soms, zie je dat in zijn puurste vorm. Zoals gisteren, na de race van Antoinette Rijpma‑de Jong. Zijn reactie was een meesterwerk van menselijkheid. Je zag het al in zijn gezicht: die mengeling van trots, opluchting en ontroering die alleen ontstaat bij iemand die niet naar de medaille kijkt, maar naar de weg ernaartoe. Hij keek naar haar zoals een vakman kijkt naar een meesterwerk dat eindelijk klopt. En toen hij begon te spreken, werd het alleen maar mooier. Rustig, warm, zonder opsmuk. Alsof hij even vergat dat er camera’s stonden. Het was de coach die sprak, maar vooral de mens.

Hij was als schaatser al fantastisch, maar misschien is hij nog wel een betere coach. Een coach en mens die het beste in zijn schaatsers naar boven haalt en daarvan geniet als hij ze ziet rijden. En als ze dan ook nog een medaille pakken, dan komt soms ook de ontroering. De mens achter de coach wordt dan nog zichtbaarder. Breekbaar bijna, en prachtig om te zien, en vooral om hem dan ook te horen spreken.

Want dan hoor je geen schema’s, geen wattages, geen technische analyses. Dan hoor je liefde. Voor een vak, voor een sport, voor de mensen die hij begeleidt. Hij weet hoe het voelt om te vallen. Hij weet hoe het voelt om terug te komen. En misschien is dat wel waarom zijn sporters hem vertrouwen: hij kent de weg, inclusief de afgrond.

In een wereld die steeds sneller wil, is hij een ambachtsman. In een sport die draait om explosie, is hij een bron van rust. In een cultuur die helden aanbidt, kiest hij ervoor om anderen groter te maken dan hijzelf. Hij heeft het Nederlandse sprinten niet alleen beter gemaakt, maar ook rijker. Hij heeft een traditie gecreëerd waar er geen was. Een tuinman die een nieuwe soort laat bloeien.

En misschien is dat wel zijn grootste prestatie: dat hij niet alleen schaatsers sneller maakt, maar mensen groter.

En misschien is dit nog niet het einde
Ik zou nog zo veel superlatieven kunnen gebruiken in mijn verhaal over deze man, en dan nog zou ik er waarschijnlijk vergeten. Gerard van Velde is niet iemand die je in één tekst kunt vangen. Hij blijft bouwen, blijft begeleiden, blijft raken. En dat is de mooiste reden om te blijven schrijven. Omdat sommige mensen zó veel betekenen, dat je ze niet in één verhaal kunt vangen, maar wel in een reeks momenten, een reeks herinneringen, een reeks zinnen die samen iets groters vormen dan taal.

Conclusie
Gerard van Velde is meer dan een olympisch kampioen en meer dan een topcoach. Hij is een mens die anderen laat groeien, die zachtheid koppelt aan vakmanschap, en die bewijst dat echte grootsheid nooit schreeuwt, maar fluistert.

Moraal van het verhaal
De grootste kampioenen zijn niet degenen die zelf het hardst rijden, maar degenen die anderen leren vliegen.

Levensles
Wie de tijd neemt om te kijken, te luisteren en te begeleiden, laat een erfenis achter die langer meegaat dan welke medaille ook.

Bronvermelding
Deze column is gebaseerd op publiek beschikbare informatie over de carrière van Gerard van Velde, aangevuld met eigen observaties, interpretaties.

Aquarel ai gegenereerd

21/02/2026

💞🙏🏻✨💖✨ Leonora

21/02/2026

Leonora

21/02/2026

Balans ⚖️ komt vanuit je oren 👂🏻