Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 16:00 Dinsdag 09:00 - 16:00 Donderdag 09:00 - 16:00

Martine Harthoorn Personal Coach

Startpagina
Nederland
Arnemuiden
Martine Harthoorn Personal Coach

Bij Martine Harthoorn coaching vind je begeleiding voor volwassenen, jongeren en kinderen

19/03/2026

Onbewuste patronen die insluipen

Het begon met mijn dochter.

Ze keek me aan met die blik van haar, een beetje enthousiast, een beetje overtuigend, en zei: “Mam, zullen we zo’n melkopschuimer kopen? Dat is echt lekker voor een latte.”

Zo gezegd, zo gedaan.

En voor ik het wist was het er gewoon bij. Elke ochtend. Dat schuimende kopje. Dat moment van opladen.

Terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo van koffie ben. Meer van thee. Van matcha. Vanuit mijn waarde gezondheid kies ik bewust voor wat goed voelt.

En toch... daar staat die melkopschuimer. Elke ochtend. Vrolijk opschuimend.

Zo snel gaat dat.

Eén moment. Eén kopje. Eén “laat me eens proeven.”

En ineens is het er gewoon.

Zo werkt dat met mooie gewoonten. Maar zo werkt het ook met de andere dingen.

Die patronen die er ook gewoon insluipen. Het altijd maar aan staan. Het altijd zorgen. De gewoonte om te zeggen: het gaat wel. Om altijd de eerste te zijn die bijspringt, voor de kinderen, voor je partner, voor iedereen.

Zo vanzelfsprekend. Zo vertrouwd. Zo... jezelf.

Maar is het echt jou? Of is het wat je ooit leerde, ergens onderweg, zonder dat je het doorhad?

Die patronen leerde je ergens. En dan neem je ze mee. Je leven in. Je gezin in. Zonder dat je het doorhebt.

Mijn melkopschuimer herinnert me daar elke ochtend een beetje aan. 😊

Welk patroon sluipt er bij jou in?

12/03/2026

Ik mocht weer een lezing geven, nummer 7 of 8 al dit jaar en het blijft iedere keer weer bijzonder wat er gebeurt..

27/02/2026

Waarom je je leeg voelt (terwijl je leven gewoon doordraait).

26/02/2026

Vaak zie ik mannen en vrouwen in mijn praktijk die zich afvragen: is dit het nu? Ik doe dingen op een bepaalde manier, ik heb hard gewerkt en het eigenlijk best wel voor elkaar en toch...

Er zit een onrust. Een gevoel van: dit klopt niet helemaal.

Van buiten lijkt alles goed. Het gezin draait, de boodschappen worden gedaan, het werk gaat door. Maar van binnen voelt het hol. Leeg. Alsof je door de bewegingen heen gaat zonder echt aanwezig te zijn.

En dan komt die vraag: is dit alles? Is dit waarvoor ik hier op aarde ben?

Het zijn vaak mensen die al jaren veel dragen. Die altijd klaarstaan. Die doelen behalen, regelen, zorgen, oplossen. Maar die zelf vergeten zijn wie ze eigenlijk zijn. Wat hun dromen waren. Wat hen deed opleven. Waar zei iedere morgen voor opstaan.

Ze hebben zich aangepast aan wat moest. Aan wat er van hen verwacht werd. Aan de pijn die er was en die ze maar moesten dragen.

En nu zitten ze daar. Met een leven dat functioneert, maar niet echt voldoet.

Ik zie het in hun ogen. Die vraag: mag ik dit voelen? Mag ik zeggen dat het niet genoeg is, terwijl ik toch zoveel heb?

Ja. Dat mag.

Want dit is geen ondankbaarheid. Dit is een diep verlangen naar leven. Naar echt leven.

Naar een leven waarin je niet alleen maar functioneert, maar waarin je ook voelt. Waarin je niet alleen maar geeft, maar ook ontvangt. Waarin je niet alleen maar draait, maar ook rust.

En soms begint dat met erkennen: ik weet het op dit moment niet zo goed. Wil ik zo de rest van mijn leven doorgaan. Wat is eigenlijk echt belangrijk voor mij.

Niet door alles anders te maken. Niet door weg te lopen. Maar door stil te staan. Om naar binnen te kijken. Om ruimte te maken voor die vraag: wat is eigenlijk belangrijk voor mij? En wat heb ik als mens nodig?

Dat is geen luxe. Dat is overleven. Echt overleven.

Want een leven zonder verbinding met jezelf, is een leven in overlevingsstand. En dat houdt niemand vol.

20/02/2026

We zijn allemaal verhalenvertellers.
En wat we het allerliefste willen? Dat ons verhaal klopt.

Laatst deelde ik over die vrachtwagen die achterop me reed.
Bij een stoplicht. Stilstand.

En wat gebeurde er?
Sommigen zeiden: dat is geen vrachtwagen.
Anderen: je zoekt aandacht.

Wat me raakte, was niet de reacties.
Maar hoe we allemaal zoeken naar een verhaal dat klopt.

Ons brein verlangt naar veiligheid.
Dus houden we vast aan wat we wél begrijpen.

Bij echt verlies klopt je verhaal ineens nergens meer.
Het leven gaat door.
En jij blijft achter.

De een wil erover praten.
De ander heeft juist stilte nodig.
Weer een ander zoekt afleiding om het vol te houden.

Allemaal op zoek naar hetzelfde.
Veiligheid.
Houvast.
Een verhaal dat weer klopt.

Herken je dit?
Hoe zoek jij veiligheid wanneer je verhaal niet meer klopt? 🤍

19/02/2026

# Nieuwe gewoonten aanleren na verlies

Het begint vaak met iets kleins.
Een handeling die ineens onmogelijk moeilijk voelt.

De wasmachine aanzetten.
Eten maken voor jezelf alleen.

Dingen die je samen deed.
En nu sta je er alleen voor.

# # Iedere dag vraagt om aanpassing

Hoe werkt die oven ook alweer?
Waar begin ik met de administratie?

Niet alleen de praktische dingen veranderen.
Ook weekenden, verjaardagen, feestdagen voelen anders.
Taken die verdeeld waren, liggen nu bij jou.

Alles is anders.
En je moet het opnieuw leren.

# # Wat er in je hersenen gebeurt

Het grootste deel van wat we doen, gaat automatisch.
Zonder nadenken.

Maar nu moet je bewust stilstaan bij wat eerst vanzelf ging.
Nieuwe gewoonten vragen energie.
Veel energie.

Daarom kun je doodmoe zijn na iets ogenschijnlijk kleins.
De was gedaan. Uitgeput.
Een simpele maaltijd gekookt. Leeg.

En die stem in je hoofd die zegt: waarom ben ik zo moe?

Omdat je niet alleen een taak uitvoert.
Je leert leven in een nieuwe werkelijkheid.

Dat kost kracht.

# # Tijd en geduld

Nieuwe gewoonten ontstaan niet in één dag.
Bij verlies leer je niet alleen iets nieuws.
Je leert een nieuw leven.

Dat mag tijd kosten.

Wees mild voor jezelf.
Zet kleine stappen.
Eén ding tegelijk.

Je bent aan het leren.

# # En toch

Er komt een moment dat het iets lichter voelt.

Niet omdat je bent vergeten.
Niet omdat het geen pijn meer doet.

Maar omdat je brein nieuwe wegen vindt.

En jij voorzichtig meebeweegt.

Zacht.
In beweging. 🤍

17/02/2026

Rouw doet iets met een gezin.

Het maakt dat je naast elkaar gaat staan in plaats van met elkaar. Ieder draagt zijn eigen verdriet, op zijn eigen manier, in zijn eigen tempo. En soms voelt het alsof je niet alleen je dierbare verliest, maar ook elkaar.

De een wil praten, de ander juist niet. De een huilt veel, de ander lijkt hard. De een zoekt gezelschap, de ander trekt zich terug. En niemand begrijpt elkaar meer.

Wat een pijn.

Daarom ben ik zo blij met het bordspel van Daisy Luiten. Een spel dat geen winnaars kent, maar wel verbinding brengt. Een spel dat ruimte geeft om naar elkaar te luisteren. Om te zien hoe de ander het verlies draagt. Om te begrijpen dat jullie allemaal rouwen, maar allemaal anders.

En dat mag.

Tijdens het spelen ontstaat er iets zachts. Er komt begrip. Er komt herkenning. Soms ook tranen. En daardoor, heel voorzichtig, komt er weer verbinding.

Ik begeleid gezinnen tijdens dit spel. Volwassenen en kinderen, iedereen kan meedoen. Er is over alles nagedacht. Over de vragen, de opdrachten, de veiligheid. Het spel heeft geen eindpunt, want rouw kent ook geen eindpunt. Maar wat het wel doet, is ruimte maken. Voor elkaar. Voor het verdriet. Voor het samen verder gaan.

Stap voor stap.

Wil je kennismaken met mij en dit spel? Neem dan contact op. Laten we samen kijken hoe we jullie gezin weer dichter bij elkaar kunnen brengen.

Want jullie verdienen het om niet alleen te rouwen, maar samen te dragen.

17/02/2026

Goedemorgen 🌅

Gisteren schreef ik over het heen en weer geslingerd worden na een verlies. Alle gedachten die door elkaar heen rollen. Je wilt verder, maar wordt ook tegengehouden.

Vandaag wil ik je iets heel simpels meegeven. Iets wat helpt om die chaos een beetje te ordenen.

Begin je dag met schrijven.

Niet mooi. Niet netjes. Gewoon wat er in je opkomt.

Pak een blaadje. Of een notitieboekje. Maakt niet uit.

En schrijf op:
Wat voel je?
Wat denk je?
Waar ben je mee bezig in je hoofd?
Wat maalt er door je hoofd?

Geen filter. Geen correctie. Geen oordeel.

Gewoon jouw gedachten. Jouw gevoelens. Zoals ze zijn.

Het hoeft geen mooi verhaal te worden. Het mag rommelig zijn. Verward. Boos. Verdrietig. Bang.

Want dat is precies wat schrijven doet. Het haalt de storm uit je hoofd en zet het op papier. En daar mag het liggen. Daar mag het zijn.

Je hoeft het niet op te lossen. Je hoeft er niks mee. Je hoeft het aan niemand te laten zien.

Het gaat erom dat je het uit je hoofd krijgt.

Dat je even stopt met rondjes draaien in diezelfde gedachten.

Dat je ruimte maakt.

Ik merk het steeds weer bij mezelf en bij de mensen die ik begeleid. Als je het opschrijft, wordt het anders. Kleiner soms. Helderder. Draaglijker.

Niet omdat het probleem weg is. Maar omdat je het even buiten jezelf hebt gezet.

Probeer het eens. Morgenochtend. Voor je de dag begint. Voor je naar je telefoon kijkt. Voor je aan alles begint te denken wat er moet gebeuren.

Schrijf gewoon wat er is.

En kijk wat het met je doet.

Foto:

16/02/2026

Heen en weer geslingerd

Ken je dat gevoel? Dat je het ene moment denkt: ik ga gewoon door, ik red het wel. En het volgende moment zit je vast. Alsof je voeten in beton staan en je niet weet hoe je de volgende stap moet zetten.

Rouw doet dat met je. Het slingert je heen en weer. Tussen willen en niet kunnen. Tussen doorgaan en stilstaan. Tussen sterk zijn en kapot voelen.

En misschien denk je: ik moet gewoon doorzetten. Iedereen om me heen gaat ook door. Maar ergens vanbinnen weet je: er klopt iets niet. Er is iets wat aandacht vraagt. Iets wat gezien wil worden.

Dat mag er zijn.

Jouw verdriet mag er zijn

Rouw is geen zwakte. Het is geen teken dat je het niet aankan. Rouw is liefde die geen plek meer heeft. Het is het gemis van iemand of iets dat er toe deed. Dat nog steeds toe doet.

En dat gemis, dat verdriet, dat vraagt iets van je. Het vraagt om gezien te worden. Door jezelf. En misschien ook door iemand anders.

Maar ja, hulp vragen… dat is niet makkelijk.

Wie vertrouw je?

Ik snap het. Echt. Wie vertel je dit? Wie begrijpt het? En wat als ze je niet begrijpen?

06/02/2026

De achterkant van mijn auto heeft een flinke deuk opgelopen.
Een vrachtwagen keek over me heen bij het stoplicht… en stopte niet op tijd.

Daar stond ik dan. Stil.
En ineens een klap. Hard. Onverwacht.
Mijn auto? In de kreukels.

Zo voelt rouw soms ook.
Alsof het leven over je heen dendert.
Alsof je even niets meer kunt doen behalve stilstaan en voelen wat er gebeurde.

Je loopt een deuk op. Niet alleen aan de buitenkant, maar vooral vanbinnen.
Je zingeving verandert.
Je hele wereld staat op zijn kop.
Het verhaal dat je voor jezelf had bedacht, klopt ineens niet meer.

Of het nu gaat om verlies door overlijden, door ziekte, een huwelijk dat anders loopt, een droom die niet uitkomt, een kind dat je moet missen, of simpelweg: het leven dat anders loopt dan je had gehoopt…

Ieder verlies laat sporen na.
En ieder mens krijgt er vroeg of laat mee te maken.

Wat helpt dan?
Dat er iemand is die echt naar je luistert.
Zonder oordeel. Zonder haast.
Iemand die weet hoe rouw zich gedraagt,
die begrijpt wat verlies doet met je lichaam, je hoofd, je hart.

Daarom ben ik me blijven verdiepen in rouw en levend verlies.
Zodat ik er voor jou kan zijn precies daar waar het schuurt, weegt of stil geworden is.

Je bent welkom.
Ook met jouw deuken. 💛

Hoe ervaar jij rouw?
Deel het als je wilt – of stuur me een bericht.

04/02/2026

waarom rouw soms botst in een gezin

Adres

Hoogaars 12
Arnemuiden
4341MN

Openingstijden

Maandag	09:00 - 16:00
Dinsdag	09:00 - 16:00
Donderdag	09:00 - 16:00

Website

http://martineharthoorn.nl/gratis

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Martine Harthoorn Personal Coach nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.