01/04/2026
Verplaatsing
We stonden stil voor een stoplicht. Mijn moeder naast me op de passagiersstoel. Op weg naar een theaterconcert.
Tot de auto afsloeg.
Nog een keer starten. Even pruttelen. Geen vermogen. Waar is het vermogen? Wat nu? En dan stilte. Alarmlichten aan. Een kruispunt met eenbaanswegen. Fietspaden als harde grenzen. Geen parkeerplek. Geen uitwijkruimte. Geen marge.
In de spiegels zie ik beweging ontstaan. Auto’s die al snel een file vormen. Blikken. Toeters in de verte. Medeweggebruikers die zich een weg langs ons proberen te banen.
Mijn moeder stapt uit om te duwen. Sportief. Vastberaden. Maar 1300 kilo laat zich niet verplaatsen door goede wil. Ik zie haar kijken naar de auto’s die langskomen, naar het verkeer dat van alle kanten door elkaar beweegt op dit kruispunt. “Mam, we wisselen.” Mijn moeder achter het stuur. Ik achter de auto: zij met mijn stem in haar oor, ik met onze veiligheid in mijn hoofd. Zonder stuurbekrachtiging. Zonder rembekrachtiging. Alleen instructie: “Gewoon sturen. Ru**en aan het stuur. Gebruik de handrem.”
Ergens daar, in dat simpele wisselen van plek, verschoof er meer dan alleen positie.
https://nieuwekaders.com/2026/03/25/verplaatsing/