09/04/2026
Vandaag had ik een sessie die me nog ontroert.
Het is zo’n voorrecht om bij iemand te mogen zijn die
bereid is om zo diep te gaan.
Ik zat tegenover iemand die een groot deel van haar leven heeft geleefd in overleven, aanpassen, doorgaan, niet echt gezien worden. En ergens onderweg is er iets essentieels niet gekregen. Iets wat elk mens nodig heeft: bescherming, begrip, liefde en veiligheid.
In de sessie raakten we dat stuk. Niet door erover te praten, maar door het zichtbaar te maken. We werkten met verschillende delen: het gekwetste (trauma)deel, het overlevingsdeel dat altijd maar doorgaat en het gezonde, volwassen deel dat er inmiddels óók is.
En toen gebeurde er iets wat je niet kunt forceren. Het gekwetste deel werd gezien. Echt gezien. Het kreeg begrip, liefde en veiligheid van het gezonde/volwassen deel. En begon te helen.
Want in ieder van ons zit ook een gezond, volwassen deel. Een deel dat kan dragen, dat kan voelen zonder te verdrinken en dat veiligheid kan geven. Heling ontstaat wanneer dat deel het niet meer buiten zichzelf zoekt, maar zelf gaat zorgen voor het gekwetste deel van binnen.
Dan hoeft het deel dat altijd maar doorgaat niet meer zo hard te werken. Het mag eindelijk rusten.
Je eigen bedding. Je eigen veiligheid. Jij hebt het jezelf te geven als je volwassen bent.
Misschien is dat wel waar we allemaal naar verlangen: thuiskomen in onszelf.
Herken je dit in jezelf?
