21/11/2025
𝗗𝗲 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗛𝗼𝘀𝗽𝗶𝗰𝗲 - 𝗱𝗲𝗲𝗹 𝟱
Zorgvrijwilliger Suzanne Pons
De afgelopen jaren heb ik een aantal grote verliezen meegemaakt. In de periode van rouw die daarop volgde, merkte ik dat dit verlies altijd bij me zou blijven. Op een gegeven moment besloot ik dat niet langer alleen als pijnpunt te zien, maar als een bron van inspiratie. Het verlies loopt nog steeds met me mee, maar op een positieve manier, het heeft me zachter en bewuster gemaakt. Vanuit dat besef voelde werken in een hospice als een heel natuurlijke stap. 𝐇𝐢𝐞𝐫 𝐦𝐚𝐠 𝐢𝐤 𝐝𝐢𝐜𝐡𝐭𝐛𝐢𝐣 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐢𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐟𝐚𝐬𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐢𝐧 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐬 𝐝𝐫𝐚𝐚𝐢𝐭 𝐨𝐦 𝐦𝐞𝐧𝐬-𝐳𝐢𝐣𝐧, mag ik dienstbaar zijn en elke keer opnieuw leren. Het is bovendien een mooie tegenhanger van mijn drukke gezinsleven, het werk in het hospice brengt me terug bij de puurheid en de rust van het leven.
Een moment dat voor mij heel goed samenvat wat dit werk betekent, speelde zich af toen een groep jonge mensen afscheid kwam nemen van een familielid. Ze hadden nog nooit gewaakt en ik zag hun onzekerheid. Samen met onze muziektherapeut, die harp speelde, gingen ze bij hun familielid zitten. Van tevoren sprak ik met hen, ik vertelde dat dit een warme en mooie ervaring kon worden, en dat hun dierbare hen waarschijnlijk nog kon horen. Toen ze later weer naar buiten kwamen, zag ik ontspanning en emotie in hun gezichten. Voor hen was het een écht afscheid geweest. Dat raakte mij diep. 𝐇𝐞𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐳𝐢𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐞 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐝𝐞𝐯𝐨𝐥 𝐡𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐨𝐦 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐯𝐞𝐧𝐝𝐞, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐨𝐤 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐝𝐞 𝐧𝐚𝐚𝐬𝐭𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧𝐰𝐞𝐳𝐢𝐠 𝐭𝐞 𝐳𝐢𝐣𝐧. Ik geloof dat ook de stervende die verbinding heeft gevoeld. Toen de muziektherapeut en ik er later nog samen over spraken, was het mooi om dat bijzondere moment te delen en samen te beseffen hoe bijzonder ons werk eigenlijk is.
In de nabijheid zijn van mensen in hun laatste levensfase voelt voor mij heel eervol. 𝐈𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨𝐝𝐞 𝐯𝐚𝐥𝐭 𝐳𝐨𝐠𝐞𝐧𝐚𝐚𝐦𝐝 𝐮𝐢𝐭𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐨𝐨𝐧 𝐰𝐞𝐠, 𝐬𝐭𝐚𝐭𝐮𝐬, 𝐛𝐞𝐳𝐢𝐭, 𝐡𝐞𝐭 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐞𝐫 𝐚𝐥𝐥𝐞𝐦𝐚𝐚𝐥 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐦𝐞𝐞𝐫 𝐭𝐨𝐞. 𝐖𝐚𝐭 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐛𝐥𝐢𝐣𝐟𝐭, 𝐢𝐬 𝐩𝐮𝐮𝐫 𝐦𝐞𝐧𝐬-𝐳𝐢𝐣𝐧.
Juist omdat het zo’n kwetsbare fase is, vraagt het van mij dat ik ook in mijn eigen puurheid aanwezig ben. Tegelijkertijd is dat eigenlijk heel eenvoudig, aanwezig zijn zoals ik ben, zonder poespas, met open ogen en een open hart.
In mijn werk probeer ik vooral nabij te zijn wanneer daar behoefte aan is, en afstand te houden wanneer dat beter past. 𝐃𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐟𝐛𝐞𝐝 𝐛𝐞𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐝𝐚𝐭 𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐥𝐞𝐯𝐞𝐧𝐬𝐟𝐚𝐬𝐞 𝐨𝐩 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐨𝐟 𝐡𝐚𝐚𝐫 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧 𝐦𝐚𝐧𝐢𝐞𝐫 𝐦𝐚𝐠 𝐯𝐨𝐫𝐦𝐠𝐞𝐯𝐞𝐧.
Ik vind het belangrijk dat er ruimte is voor de wensen, rituelen en eigenaardigheden van degene die sterft en van de naasten. En er mag ook gewoon gelachen worden, in veel situaties is daar juist heel veel ruimte voor. De dood en het leven staan dichter bij elkaar dan we soms denken.
Dit werk vraagt in de eerste plaats liefde. Daarnaast vraagt het dienstbaarheid, rust en respect, zowel voor de mens als voor het stervensproces. Vanuit het hospice heb ik waardevolle trainingen gekregen van ervaren verpleegkundigen en daarnaast heb ik verschillende trainingen gevolgd over rouw, verlies en palliatieve zorg, en binnenkort rond ik de opleiding tot levenseinde Doula af. Daar heb ik geleerd om op een holistische manier te ondersteunen, en toch met beide benen op de grond te blijven staan. Vertrouwen kunnen geven én krijgen is daarin essentieel, vanuit die basis kun je echt iets betekenen.
Er zijn voortdurend momenten waarop ik voel, hiervoor doe ik het, dit is waarom ik hier hoor. Dat kan iets heel kleins zijn, een blij gezicht bij een kopje soep, of de ontspanning die zichtbaar wordt tijdens een massage. Maar ook het team raakt me, de open sfeer, de humor, het gemak waarmee we elkaar vinden. De verpleging neemt altijd de tijd om iets uit te leggen of ons iets te leren, hoe druk het ook is. Dat vertrouwen en die collegialiteit voelen heel waardevol.
Tegen iemand die overweegt om zorgvrijwilliger te worden, zou ik willen zeggen, het is prachtig werk. Neem de tijd om goed na te denken over waarom je dit wil doen. Voor mij gaat het niet om de vraag of je iets komt halen of brengen, 𝐡𝐞𝐭 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐞𝐫𝐨𝐦 𝐨𝐟 𝐣𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐧𝐬𝐭𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐤𝐮𝐧𝐭 𝐳𝐢𝐣𝐧, 𝐨𝐟 𝐣𝐞 𝐢𝐧 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞 𝐞𝐧 𝐨𝐩𝐞𝐧𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐰𝐢𝐥 𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧 𝐨𝐩𝐝𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐫𝐞𝐢𝐝 𝐛𝐞𝐧𝐭 𝐨𝐦 𝐦𝐞𝐞 𝐭𝐞 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐞𝐧 𝐚𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐟𝐛𝐞𝐝. Als je dat kunt en wilt, dan kan dit werk je leven op een stille, maar diepe manier verrijken.
Enthousiast geworden om ook zorgvrijwilliger te worden? Mail dan naar aberg@hospicerozenheuvel.nl
