13/04/2026
19 jaar hebben van een zorgboerderij
19 jaar. Dat is lang genoeg om een kind te zien opgroeien, een boom zien volgroeien en … te ontdekken dat dieren niet altijd doen wat wij bedachten.
Toen we begonnen, was het idee simpel: mensen en dieren samenbrengen op een plek waar rust
[uhhh, balkende ezels, blaffende honden, kakelende kippen, pratende waterbuffels] maar goed rust, ritme en ruimte centraal staan.
Hoe moeilijk kon het zijn?
De eerste jaren was het pionieren. Dingen gingen stuk, plannen liepen anders en sommige dagen voelde alsof je meer brandjes bluste dan dat je iets aan het opbouwen was. Maar tegelijk gebeurde er iets bijzonders: mensen kwamen gespannen of verdrietig binnen en vertrokken vrolijk en een stuk lichter. Soms door een gesprek, soms gewoon door een half uur naast een paard te zitten of door een kip die zonder oordeel naast je kwam scharrelen. [of je wel even je voet kan verzetten, voor die ene worm]
Want dat is het gekke van een zorgboerderij: de dieren doen de helft van het werk en ze sturen niet eens een factuur.
Natuurlijk is het niet alleen idyllisch, er zijn dagen dat het regent, dat hulpboeren niet lekker in hun vel zitten, dat er administratie ligt te wachten, [die doet zichzelf nog steeds niet, zelfs niet na 19 jaar]. Of de ontsnapte dieren omdat hun denken dat de wei te klein is of het gras daar 5 meter verderop toch beter smaakt, of dat er spontaan modderpoelen gingen ontstaan op het erf.
Maar juist in die chaos zit ook de charme. Je leert relativeren. Een slechte dag wordt automatisch minder zwaar als iemand ineens moet lachen om een eigenwijze ezel. En succes zit soms in kleine dingen: iemand die voor het eerst initiatief neemt, een glimlach op een gezicht of simpelweg aanwezig zijn zonder druk.
19 jaar later kijken we terug en zien we geen perfect verhaal. Met vallen en opstaan en af en toe hardop lachen om de absurditeit van het geheel. Misschien is dat wel de kern van een zorgboerderij: het leven is niet perfect, maar wel puur!! En dat blijkt, verrassend genoeg, vaak precies wat nodig is
Maar…. Een zorgboerderij runnen we niet alleen. En na 19 jaar is 1 ding heel duidelijk; zonder jullie lief team, was dit verhaal er simpelweg niet geweest.
Medewerkers: jullie zijn de stille kracht achter alles wat hier gebeurt. Jullie zien wat nodig is. Met geduld, humor en een groot hart maken jullie elke dag verschil
Aan onze hulpboeren: jullie zijn de reden waarom deze plek bestaat en natuurlijk ook door teun. Jullie inzet, groei, doorzettingsvermogen [soms ook jullie heerlijke eigenwijsheid] maken de boerderij tot wat het is. Jullie leren ons minstens zoveel als wij jullie!!
Aan de vrijwilligers: jullie springen bij waar nodig, brengen extra warmte en zorgen ervoor dat het blijft draaien ook als het even tegenzit. Onmisbaar stuk voor stuk
Samen vormen jullie het kloppende hart van de boerderij. Dank jullie wel voor de inzet, betrokkenheid, lachen en het meedenken en gewoon… voor het zijn
Op naar de volgende jaren… met iets minder ontsnapte dieren, maar garanties geven we niet
