Maak van jezelf een prioriteit

15/04/2026

Ik weet nog goed het moment dat mijn therapeut mij vertelde dat ik nu langzaam uit de overlevingsstand ging en dat dit onzekerheid of angst kon geven, maar dat ik mocht vertrouwen op mijzelf en mijn lichaam.

Zo ging ik van extravert naar introvert of ertussenin.

Had ik geen idee wat ik leuk vond, wat ik belangrijk vond en wat ik nodig had. De onzekerheid is vreselijk en kan je letterlijk verlammen van angst.

Je weet niet goed met welke familie of vrienden je nog in contact wilt blijven. Je vraagt je af of ze je ook accepteren als je ineens wel je grenzen aangeeft of geen pleasing gedrag meer vertoont. Maar besef ook dat dit nu écht jou is en dat ze anders weg mogen blijven.

Nadat ik erachter kwam dat ik best wel kon leren en niet dom was, maar eigenlijk best slim was ging er een wereld voor mij open. Dit zorgde ervoor dat ik in korte tijd heel veel boeken ging lezen over de onderwerpen waarin ik geïnteresseerd was. Daarnaast wilde ik wel 5 opleidingen doen, maar dat gaat natuurlijk niet. Nu houd ik het voorlopig even bij oriënteren totdat ik nog wat sterker ben 🙏

De vermoeidheid die voelde alsof je lamgeslagen was. Je kunt deze niet remmen en moet hier écht de tijd voor nemen en vooral aan toe geven. Soms vergeet ik dingen of wil ik in mijn hoofd veel, terwijl mijn lichaam zegt dat het rust nodig heeft. En dan doe ik dit ook.

Emoties die plotseling bovenkomen. Mijn boosheid en woede hebben ze thuis ook gevoeld. Eveneens het verdriet of die gekke lachbui die bovenkomen. Het mag er allemaal zijn, al voelt het soms wat labiel.

Je denkt dieper na over wat je werkelijk wilt, kan of waarom iets is zoals het is. Je bent soms alles aan het analyseren om zo een nog beter beeld te krijgen van die ander of van jezelf.

En misschien wel de belangrijkste, je krijgt naast de vermoeidheid soms zin om weer leuke dingen te doen en hier ook ruimte voor te maken 🥰

Ook kun je makkelijker dieper en rustiger ademhalen en blijft deze niet snel en hoog zitten. Zo fijn! 🙏

Wil jij nu ook weleens uit die overlevingsstand komen? En ben je het zat om zo te blijven vechten? Schrijf je dan vrijblijvend in voor mijn cursus ZELFZORG = NOODZAAK via

10/04/2026

Soms ziet herstel er niet uit als grote stappen of zichtbare vooruitgang. Soms zit het juist in de kleine, stille keuzes die bijna niemand ziet.

In het afzeggen van een afspraak.
In toegeven dat het vandaag gewoon even niet gaat.
In rust nemen terwijl alles in je zegt dat je door moet.

Als zorgmoeder ben je zo gewend om er altijd te zijn voor anderen, dat het bijna onnatuurlijk voelt om voor jezelf te kiezen.

Maar juist dát is waar herstel begint 🙏

Niet in perfect zijn.
Niet in alles aankunnen.
Maar in luisteren naar wat jij nodig hebt en daar gehoor aan geven 🩷

Dus als jij vandaag iets hebt losgelaten, een grens hebt aangegeven of gewoon hebt overleefd ➡️ dan mag je daar trots op zijn! 🥰🙌

Herstel is niet zwak, het is moedig!

PS: Wil je in kleine stapjes werken aan jouw herstel en uit de overlevingsstand? Schrijf je dan nu vrijblijvend in voor de wachtlijst van mijn cursus ZELFZORG is NOODZAAK die in het najaar uitkomt 🩷🙏

Liefs, Melinda
Coach voor zorgmoeders
www.maakvanjezelfeenprioriteit.nl

28/03/2026

Vandaag start de Week van Autisme 💗

En eerlijk? Voor veel ouders van kinderen met autisme voelt dit niet als een ‘themaweek’, maar als het dagelijks leven.

Achter elk beleidsstuk, elke campagne en elke statistiek zit een ouder die al vóór de dag begint aanstaat. Die plant, anticipeert, opvangt, regelt, en ondertussen haar kind probeert te laten opgroeien in een wereld die niet altijd meebeweegt.

De afgelopen jaren hebben we stappen gezet.

Er is meer bewustwording. Meer openheid. Scholen en werkgevers kijken vaker naar wat wél kan. Neurodiversiteit krijgt steeds meer een plek in het gesprek.
Dat is belangrijk. En dat verdient erkenning.

Maar als je ouder bent van een kind met autisme dat intensieve zorg nodig heeft, weet je ook: we zijn er nog niet.

Je voelt het in de strijd om passende ondersteuning.
In de zoektocht naar onderwijs dat echt aansluit.
In de momenten waarop je moet uitleggen waarom iets “simpels” helemaal niet simpel is. En in de constante balans tussen zorgen voor je kind en overeind blijven als ouder.

Wat nog te vaak ontbreekt, is echte ruimte 😔
Niet alleen begrip in woorden, maar in systemen die meebewegen.

Ruimte voor:
• Onderwijs dat niet vraagt om aanpassen, maar zich aanpast
• Zorg die kijkt naar het hele gezin, niet alleen naar het kind
• Werkgevers die begrijpen dat flexibiliteit geen luxe is, maar noodzaak
• En bovenal: erkenning van de onzichtbare kracht van ouders

Want laten we eerlijk zijn: veel van wat wél goed gaat, gebeurt dankzij jullie.

De Week van Autisme is daarom ook een moment om stil te staan bij jullie.
Bij de veerkracht. Het doorzettingsvermogen. En de liefde die vaak buiten beeld blijft.

Laten we niet alleen praten over inclusie, maar bouwen aan een samenleving die ouders en hun kinderen écht ondersteunt.

Niet alleen deze week. Maar elke dag.

Liefs, Melinda
Coach voor zorgmoeders
www.maakvanjezelfeenprioriteit.nl

20/03/2026

Eigelijk mogen we niet vergelijken, maar dat het zwaar is dat is een ding dat zeker is.

Jarenlang slaapgebrek en zorgen bij je kind doet ontzettend veel.

Nachtmerries, extreem bewegen, hoofdbonken, epilepsie, vroeg of vaak wakker zijn. Het is voor zorgouders ontzettend zwaar.

Dag en nacht klaarstaan voor je kind, zonder iemand die het even van je overneemt. Die de zorgen even draagt, waar je even tot rust mag komen of zelf eens een goede nacht kan maken.

Ik draag deze zorgouder(s) een warm hart toe. Ik gun ze om af en toe even op adem te komen en zelf ook af en toe eens goed te slapen.

Slapen is niet vanzelfsprekend bij zorgintensieve kinderen en hun ouder(s) 🩷🙏

Herken jij jezelf hier ook in?

Liefs, Melinda
Coach voor zorgmoeders
www.maakvanjezelfeenprioriteit.nl

19/03/2026

Mijn dochter staat altijd "AAN"

Toen onze dochter nog geen twee jaar oud was, merkten we al dat er iets anders aan haar was. Ze begon met hoofdbonken, iets wat wij eerst zagen als een onschuldig zelftroost-mechanisme. Maar al snel volgden de absences, het impulsieve gedrag, de slaapproblemen… en uiteindelijk de diagnose epilepsie. Vanaf dat moment leek ze altijd “aan” te staan, alsof haar lichaam nooit een moment van rust kende.

Elke nacht wordt ze rond 04.00 uur wakker. Soms hoor ik haar praten of gillen en via de camera zie ik haar regelmatig bewegen. Overdag is ze nooit helemaal uitgerust. Zodra haar emmertje vol is – iets wat bij haar sneller gebeurt dan bij de meeste kinderen – kan ze geen geluid of licht meer verdragen. Het is alsof haar hele lichaam en hoofd dan een pauze nodig hebben, en wij niets anders kunnen doen dan haar die ruimte geven.

Lees via de link de gehele blog:

De dochter van Debora staat door haar beperking altijd 'aan'. Ze is hierdoor nooit echt uitgerust. Debora vertelt hoe ze hiermee omgaan.