Kinderfysiotherapie Topfysiotherapie Bavel

18/05/2026

"Ik kan het toch niet..." – Hoe motoriek het zelfbeeld van je kind vormt.

Heb je je kind wel eens horen zeggen: "Ik doe niet mee, ik vind het saai," terwijl je aan alles voelt dat ze het eigenlijk niet durven?

Voor een kind met een motorische achterstand is 'nee' zeggen vaak een beschermingsmechanisme. Als je vaker wel dan niet valt, de bal mist of achterop raakt, trek je een pijnlijke conclusie: "Ik ben hier niet goed in. Ik ben anders dan de rest."

De vicieuze cirkel van vermijding
Wanneer een kind uitdagingen uit de weg gaat om falen te voorkomen, groeit de motorische achterstand, maar krimpt het zelfvertrouwen. Het zelfbeeld krijgt een deuk: het kind ziet zichzelf als 'onhandig' of 'niet sportief'.

De kracht van de succeservaring
Bij de kinderfysiotherapeut draaien we dit om. We breken die grote, enge uitdagingen op in kleine, hapklare brokjes. Stap voor stap: We oefenen niet direct de hele voetbalwedstrijd, maar eerst het stevig staan op één been. Veilige omgeving: Hier mag je vallen, proberen en opnieuw beginnen zonder dat de hele klas kijkt. Groeimindset: Het moment dat een kind merkt: "Hé, vorige week lukte dit niet en nu wel!" is goud waard.

Van "Ik kan het niet" naar "Ik kan het leren"
Wanneer de motoriek verbetert, verandert de houding. Letterlijk en figuurlijk. De schouders gaan naar achteren, de blik gaat omhoog. Het kind ontdekt dat uitdagingen niet iets zijn om te vrezen, maar iets zijn waar je doorheen kunt groeien.

Dat nieuwe zelfvertrouwen nemen ze mee naar buiten. Niet alleen naar de gymles, maar ook naar de klas en in vriendschappen. Want als je je lichaam kunt vertrouwen, durf je ook weer op jezelf te vertrouwen.

Gun jij je kind ook die groei?
Soms is er net even een duwtje in de rug nodig om die eerste drempel over te gaan. Onze kinderfysiotherapeuten in Bavel helpen je kind graag om weer te geloven in eigen kunnen.

Stuur ons een berichtje voor een kennismaking. Samen kijken we hoe we jouw kind weer in zijn of haar kracht zetten!

Foto: © Esther Zandbergen

16/05/2026

En nu? Kansen creëren door te werken met je zintuigen

In mijn vorige post hadden we het over het ontbrekende filter bij een neurodivers brein. Maar als je weet dat je 'portier' de deur niet dicht houdt, hoe voorkom je dan dat je overspoeld raakt? Hier komt de kracht van Sensorische Informatieverwerking (SI) om de hoek kijken.

Zodra we diagnoses gebruiken als vertrekpunt om naar oplossingen te zoeken, ontstaan er concrete aangrijpingspunten voor ontwikkeling:
Doseer je input (De kraan): Als geluid je filter passeert, kun je de omgeving aanpassen (noise-cancelling) of je blootstelling beperken. Dit is geen vlucht, maar zelfzorg.

Zoek de juiste prikkel (De motor): Soms is het probleem niet te veel prikkels, maar de verkeerde. Sommige breinen hebben juist méér (fysieke) prikkels nodig om 'aan' te gaan. Denk aan bewegen, friemelen of diepe druk.

Herstelmomenten (De batterij): Leer herkennen wanneer je emmer vol loopt. Door gericht zintuiglijke rust in te bouwen, help je je zenuwstelsel te kalmeren voordat de 'kortsluiting' optreedt.

Door op deze manier er naar te kijken, verleg je de focus van "wat is er mis met mij?" naar "wat heeft mijn systeem nodig om tot bloei te komen?".

Welke 'zintuiglijke tool' (bijvoorbeeld een koptelefoon, een verzwaringskussen of juist even wandelen) is onmisbaar om de dag in balans door te komen? Deel je tip hieronder en help een ander!



afbeelding © Esther Zandbergen

11/05/2026

De wereld zonder filter: waarom elk brein anders 'binnenkomt'

We gebruiken vaak labels als ADHD of ASS, maar als we uitzoomen, spreken we liever over neurodiversiteit. Dit begrip herinnert ons eraan dat er niet één 'standaard' brein is. Elk brein verwerkt informatie op een eigen, unieke manier. Een diagnose is daarbij geen eindstation, maar een waardevol hulpmiddel om te begrijpen welke gebruiksaanwijzing er bij hoort.

Een van de grootste verschillen zit in het filter. Waar het ene brein moeiteloos achtergrondgeluid wegstreept, staat bij een neurodivers brein het filter vaak wagenwijd open maar het kan ook te sterk filteren.

Hoe komt dat?
Neurologisch gezien werkt de 'portier' van de prikkels (de thalamus) anders. Soms worden prikkels niet geremd: alles komt met dezelfde prioriteit binnen. De tikkende klok is dan net zo luid als de stem van je gesprekspartner. Er kan ook sprake zijn van een vertraagde verwerking: de informatie is er wel, maar het brein heeft meer tijd nodig om de puzzelstukjes te leggen.

Wanneer je begrijpt hoe een filter werkt, wordt een diagnose een kompas. Het helpt je keuzes te maken die niet gericht zijn op 'normaal doen', maar op gezonde groei en ontwikkeling.

Herken jij dit? Heb jij het gevoel dat de 'portier' ook weleens alle deuren tegelijk openzet? Laat in de reacties weten welk type prikkel (geluid, licht, drukte) je herkent die het snelst ongefilterd binnenkomen!

Heb je hulp hierbij nodig om deze puzzel te ontrafelen?
Een kinderfysiotherapeut kan hierbij helpen. Neem gerust contact op om samen te kijken wat kan helpen om fijne balans te vinden. Balans helpt om te blijven ontwikkelen.

afbeelding © Esther Zandbergen

08/05/2026

"Niet mee kunnen komen op het schoolplein of in het zwembad: het is meer dan alleen 'onhandigheid'."

Voor een kind is het schoolplein, de gymles of de zwemles dé plek waar vriendschappen ontstaan. Maar wat als je lichaam niet doet wat de rest van de groep wel kan?

Motorische onhandigheid (of DCD) heeft een enorme impact op de sociale positie van een kind. Het gaat niet alleen om die bal misslaan of als laatste de baan overzwemmen; het gaat om het gevoel erbij te horen.
Waar loopt een motorisch onhandig kind tegenaan?

* Het schoolplein: Spelletjes als tikkertje of voetballen gaan te snel. Het kind kan de bewegingen van anderen niet goed inschatten en is bang om omver gelopen te worden. Het gevolg? Ze trekken zich terug aan de zijlijn om 'veilig' te zijn, maar missen zo de aansluiting.
* De gymles: Als je altijd als laatste wordt gekozen bij een teamsport omdat je de bal niet goed vangt, doet dat iets met je zelfvertrouwen. De gymles wordt een plek van spanning in plaats van plezier.
* De zwemles: Terwijl klasgenootjes hun A-diploma vieren, worstelt dit kind nog met de coördinatie van de beenslag. Het gevoel van "ik loop achter" wordt hier heel tastbaar en pijnlijk.

De onzichtbare drempel
Wanneer bewegen veel energie kost, blijft er minder energie over voor de sociale interactie. Een kind is zo druk bezig met niet vallen of de beweging goed uitvoeren, dat het de grapjes of spelregels van de groep mist. Ze worden letterlijk 'moe' van het bijhouden van de rest.

Wat kun je doen?
Het begint bij erkenning. Het is geen onwil of luiheid; het is een motorische uitdaging die invloed heeft op hun hele sociale wereld.

Onze kinderfysiotherapeut kijkt verder dan alleen de techniek van het bewegen. We trainen de vaardigheden die nodig zijn om weer mee te kunnen doen. Of dat nu steviger op je benen staan is tijdens het buiten spelen, of het verbeteren van de coördinatie voor de zwemles.

Vrijheid is kunnen kiezen: sta je langs de zijlijn omdat je dat leuk vindt, of sta je er omdat je niet durft mee te doen? Wij helpen je kind om weer met plezier en zelfvertrouwen het veld op te stappen!

Herken jij deze sociale drempels bij jouw kind tijdens de sport of op school? Deel je verhaal hieronder of stuur ons een berichtje voor advies.

Foto;: © Esther Zandbergen

06/05/2026

Altijd fijn om mensen te horen spreken over onderwerpen rondom het opgroeien van kinderen.

Deze podcast, met een docent van Anders Kijken naar Kinderen (AKK) kan ik zeker aanbevelen. De diverse opleidingen die ik als kinderfysiotherapeut bij AKK gevolgd heb, hebben mij veel verhelderende inzichten gegeven rondom prikkelverwerking bij kinderen.

Inhoud van de podcast:
Waarom sluit een baby zich soms af? Waarom raakt een peuter zo snel overprikkeld, of juist nauwelijks te reguleren? In de tweede aflevering van de RINO Groep podcastserie 'Anders Kijken naar Kinderen' gaan neuropsycholoog en kinderfysiotherapeut Chantal O'Dwyer en host Kirsten Stolk in op een thema dat een belangrijke rol speelt in de eerste levensjaren: sensorische informatieverwerking.

https://open.spotify.com/episode/0X79b0S4qeeinIt1wxe1hj?si=mKfXCqXfQj-52Qr-qmaumg

RINO Groep Podcast · Episode

03/05/2026

Soms willen kinderen dat het eten op hun bord georganiseerd is. Niks door elkaar, maar alles netjes gescheiden van elkaar.

De redenen daarvoor kunnen heel divers zijn en zijn vaak afhankelijk van de leeftijd van het kind. Prikkelverwerking kan hier ook een onderliggende oorzaak van zijn. Maar wat de reden ook is: het laatste wat je wilt, is strijd aan tafel.
Die strijd verlies je namelijk altijd. Je kunt een kind simpelweg niet dwingen om te eten; zij hebben daar zelf de zeggenschap over. Het fijnste voor iedereen is dan ook om uit deze (machts)strijd te blijven en de rust aan tafel te bewaren.

Dit zijn fijne borden die daar bij kunnen helpen. Gemaakt van rubber dus niet breekbaar.
Het OYOY bord heeft een grote zuignap onderop waardoor het goed op tafel blijft staan.
Tress, The plate
OYOY Mini kinderbord met zuignap

Heb je behoefte aan meer tips?
Wil je inzicht in de mogeljik onderliggende reden waarom je kind ze selectief is met eten?

Een kinderfysiotherapeut of logopedist met kennis over prikkelverwerking kan hier in meedenken.

01/05/2026

"Motoriek is méér dan alleen bewegen: het is de basis voor zelfvertrouwen!"

Soms zien we een kind dat ‘onhandig’ is. Die vaak struikelt, moeite heeft met een bal vangen of waarbij het aankleden een eeuwigheid duurt. We denken dan vaak: "Dat komt wel, hij is gewoon niet zo sportief."

Maar wist je dat motorische onhandigheid veel dieper gaat dan alleen de gymles? Het raakt de kern van de ontwikkeling van een kind: hun sociale interactie en hun zelfbeeld.

Vrijheid door beweging
Ik geef vaak het voorbeeld van een peuter met een duwkar. Echte vrijheid ontstaat pas als een kind de keuze heeft: achter de kar staan om te duwen, of er soepel op gaan zitten om te rijden. Als een kind die motorische controle niet heeft, is hij beperkt in zijn spel. En beperking in spel betekent minder ontdekken, minder leren en minder plezier.

De sociale impact
Kinderen communiceren met hun lijf. In de zandbak, op het klimrek of tijdens het tikkertje spelen op het schoolplein. Als een kind motorisch niet mee kan komen:
Wordt het vaker overgeslagen bij spelletjes.
Voelt het zich onveilig in een drukke groep (bang om omver gelopen te worden).
Trekt het zich sneller terug, waardoor de aansluiting met leeftijdsgenootjes mist.
Het effect op het zelfbeeld

Kinderen spiegelen zich constant aan anderen. Als je telkens als laatste wordt gekozen of als het knutselwerkje wéér niet lukt zoals je in je hoofd had, sluipt de frustratie erin. Het kind gaat denken: "Ik kan het niet" of "Ik ben dom". Een negatief zelfbeeld ligt dan op de loer, nog voordat de schoolcarrière echt is begonnen.

Wat kunnen we doen?
Motoriek is de motor van het zelfvertrouwen. Door een kind te helpen zijn lijf beter te beheersen, geven we hem de sleutel tot de wereld terug. Of het nu gaat om leren fietsen, knopen dichtdoen of stevig op je benen staan in de kring.

Merk jij dat jouw kind motorische uitdagingen vermijdt of onzeker wordt in de groep? Onze kinderfysiotherapeut helpt niet alleen het lijf sterker te maken, maar bouwt samen met het kind aan die broodnodige dosis zelfvertrouwen.

Heeft jouw kind wel eens een motorische overwinning behaald waar hij of zij supertrots op was? Deel

Foto: © Esther Zandbergen

27/04/2026

Naast tastzin speelt het evenwichtsorgaan (vestibulair systeem) een hoofdrol in hoe een baby de wereld beleeft. Dit systeem in het binnenoor vertelt je baby of hij beweegt, hoe snel dat gaat en wat 'boven' of 'onder' is.
Wanneer dit systeem onder- of overgevoelig is, kunnen gewone handelingen zoals optillen of in bad doen aanvoelen als een ritje in een defecte achtbaan.

De impact op je baby
1. Het overgevoelige evenwichtsorgaan (De Behoedzame)
Voor deze baby komt elke beweging keihard binnen.
* Signalen: Paniek bij achterover liggen (haren wassen!), huilen bij onverwachte bewegingen of een enorme voorkeur voor bewegingsloos liggen.
* Gevolg: Je baby ervaart 'zwaartekrachtonzekerheid'. Het gevoel te vallen, zelfs als jij hem stevig vasthoudt, zorgt voor een constante staat van alertheid (stress).

2. Het ondergevoelige evenwichtsorgaan (De Zoeker)
Deze baby registreert beweging juist te weinig.
* Signalen: Altijd in beweging willen zijn, pas rustig worden bij heel hard wiegen of 'wi**en', of juist een wat 'slappe' lichaamshouding hebben.
* Gevolg: De baby heeft extra prikkels nodig om zich prettig en aanwezig te voelen in zijn eigen lichaam. Zonder die input kan hij onrustig of huilerig worden.

Tips voor dagelijkse handelingen
Als ouder kun je door je manier van bewegen de "volumeknop" van het evenwichtsorgaan bijstellen:
1. Voorspelbaarheid is alles (Bij overgevoeligheid)
Kondig bewegingen aan. Pak je baby niet zomaar op, maar leg eerst je handen op zijn borst/rug. Til je baby zijwaarts op in plaats van recht omhoog; dit is minder desoriënterend voor het evenwichtsorgaan.
2. De 'Slow Motion' techniek
Bij het neerleggen in de box of het bedje: houd het lichaam van je baby zo lang mogelijk tegen je aan. Laat de billen eerst het matras raken, op zijn zij leggen, dan naar de rug draaien en pas als laatste het hoofdje. Dit voorkomt het gevoel van een vrije val.
3. Geef diepe druk (Propriocepsis)
Beweging (evenwicht) en diepe druk (spieren/gewrichten) werken nauw samen. Is je baby overstuur na beweging? Baker hem stevig in of houd hem met lichte druk tegen je aan. Diepe druk remt de paniek van het evenwichtsorgaan.
4. Beweeg ritmisch en rustig
Vermijd snelle, schokkerige bewegingen. Gebruik liever lange, trage, wiegende bewegingen (zoals een schommelstoel). Voor de ondergevoelige baby mag dit tempo wat hoger liggen, maar houd het ritme constant zodat het zenuwstelsel het kan verwerken.
5. Oogcontact als anker
Houd tijdens het bewegen (zoals het overpakken of aankleden) contact. Je gezicht is een vast punt in de ruimte voor je baby, wat helpt om de balanservaring te stabiliseren.

Hulp nodig?
Soms is het lastig te zien of je baby nu 'prikkelbaar' is of dat er echt iets speelt in de verwerking. Een kinderfysiotherapeut kan met simpele tests kijken hoe jouw baby beweging verwerkt en je specifieke 'houdgrepen' en oefeningen leren.

Herken jij dat jouw baby paniekerig wordt bij achterover liggen of juist pas stil is als je flink wandelt?

Wil je weten hoe je een baby met een ondergevoelig systeem op een veilige manier kunt uitdagen voor een betere motorische ontwikkeling?

"Kortom: die huilbui bij het neerleggen is geen protest, maar een signaal. Welke van de bovenstaande tips ga jij vandaag nog uitproberen? Of heb je zelf een manier gevonden die werkt? Vertel het ons in de comments!



afbeelding © Esther Zandbergen

24/04/2026

“Huilbuien bij het aankleden of weigeren te eten? Het ligt misschien niet aan het karakter!”

Bij baby’s en peuters is de wereld één grote ontdekkingsreis via de huid. Maar wat als die ontdekkingsreis elke dag aanvoelt als een aanval?
Wanneer een kleintje tactiel overgevoelig is, komen normale verzorgingsmomenten binnen als ‘gevaar’. Dit zien we vaak terug in gedrag dat we bestempelen als ‘moeilijk’, terwijl het zenuwstelsel eigenlijk om hulp roept.
Herken je dit bij jouw baby of peuter?

* Badritueel: Een drama bij het afdrogen of paniek zodra er water over het hoofdje gaat.
* Aankleden: Huilen bij het over het hoofd trekken van rompertjes of shirtjes.
* Voeding: Een peuter die geen ‘stukjes’ in de puree wil, of weigert bepaald voedsel aan te raken met de handjes (het bekende ‘vieze handen’ fenomeen).
* Knuffelen: Je kindje lijkt weg te duiken bij een zachte aai, maar ontspant juist bij een stevige, diepe knuffel.
* Schoenen: Onmiddellijk de schoenen of sokken uit willen trekken zodra ze aanstaan.

Wat gebeurt er in dat kleine lijfje?
Bij deze kindjes maakt het brein nog geen goed onderscheid tussen een vriendelijke aanraking en een dreiging. Een zacht washandje kan voelen als een schuurspons. Dit zorgt voor stresshormonen, waardoor de rest van de dag ook moeizamer verloopt.

Tips voor een relaxter verzorgingsmoment:
1. Duidelijke, stevige aanraking: Gebruik bij het wassen of insmeren je hele handpalm en geef druk. Vermijd ‘gepriegel’ of lichte aanrakingen met de vingertoppen; dat kietelt niet, maar irriteert.
2. De 'sandwich-methode': Wikkel je kindje na het badderen direct stevig in een grote, warme handdoek (druk geven!) in plaats van voorzichtig droog te deppen.
3. Voedsel ontdekken: Laat een peuter eerst spelen met droge materialen (zoals rijst of ongekookte pasta) voordat je overgaat naar ‘natte’ texturen zoals verf of plakkerig eten.
4. Kies je kleding bewust: Ga voor zachte stoffen (katoen/bamboe) en vermijd kantjes, stugge spijkerstof, harde naden of knellende elastieken.
5. Bij het troosten van je baby houdt het langer op dezelfde manier vast en wissel niet steeds van manier van vastpakken.

Het opvoeden van een tactiel gevoelig kindje vraagt om veel geduld en een andere 'aanpak'. Onze kinderfysiotherapeut helpt je graag om de signalen van je kleintje beter te leren lezen en praktische handvatten te geven voor de dagelijkse verzorging. 🧩

Heb jij een kleine 'weigeraar' als het gaat om bepaalde kleding of eten? Laat een ❤️ achter of deel je tip in de reacties!

17/04/2026

“Mam, die handdoek prikt!” of “Ik wil die sokken niet aan!”

Herken je dat? Je hebt de zachtste handdoeken gekocht, maar je kind vindt afdrogen vreselijk. Of die ene naad in de sok zorgt elke ochtend voor een drama aan de eettafel.
Wat voor ons voelt als een detail, kan voor een kind met tactiele overgevoeligheid voelen als schuurpapier of een speldenprik. De huid is ons grootste zintuig en bij sommige kinderen staat de ‘beveiliging’ van dit zintuig net iets te scherp afgesteld.

Hoe herken je tactiele overgevoeligheid?

* Kledingperikelen: Etiketjes die kriebelen, strakke elastieken of naden bij de tenen die ‘niet goed zitten’.
* Lichamelijk contact: Een onverwacht aaitje over de bol kan een schrikreactie uitlokken, terwijl stevig knuffelen vaak wél fijn is.
* Texturen vermijden: Geen vieze handen willen krijgen van klei, zand, verf of eten.
* Persoonlijke ruimte: Het liefst een beetje afstand houden in de kring of rij, omdat een onbedoelde aanraking van een ander kindje heel heftig binnenkomt.

Waarom gebeurt dit?
Het brein van deze kinderen maakt geen goed onderscheid tussen ‘veilig’ contact (een zachte handdoek) en ‘onveilig’ contact (iets dat pijn doet). Ze staan constant in de overlevingsstand zodra hun huid wordt geprikkeld.
3 Tips voor thuis:

1. Druk in plaats van lichte aanraking: Lichte aanrakingen (zoals aaien of kriebelen) zijn vaak juist vervelend. Stevige druk (een stevige knuffel of even ‘sandwichen’ tussen kussens) werkt vaak kalmerend.
2. Kleding-hacks: Knip etiketjes eruit, kies voor naadloze sokken of draai sokken binnenstebuiten zodat de naad aan de buitenkant zit.
3. Voorspelbaarheid: Kondig aan wanneer je je kind gaat aanraken (bijv. bij het haren wassen of afdrogen) zodat het zenuwstelsel zich kan voorbereiden.

Lijkt het ochtendritueel bij jullie soms een strijd tegen de kledingkast? Of heeft jouw kind een specifieke 'textuur-vijand'? Deel je ervaringen hieronder! 👇
Hulp nodig om de tastzin van je kind weer in balans te krijgen? Onze kinderfysiotherapeut kijkt graag met je mee.

14/04/2026

Waarom een schommel onder de eettafel wonderen verricht

Heb je het al eens geprobeerd? Een stevig laken of een draagdoek om het tafelblad knopen, zodat er een veilige hangmat onder de tafel ontstaat. Het ziet eruit als een leuk huttenbouwen-project, maar voor het brein van je kind is dit pure regulatie.

De kracht van het vestibulaire systeem
Waarom worden de meeste kinderen (en volwassenen!) zo rustig van schommelen? Dat heeft alles te maken met ons vestibulaire systeem (het evenwichtsorgaan).
Lichte, ritmische en lineaire bewegingen (zoals heen en weer wiegen) hebben een direct kalmerend effect op het zenuwstelsel. Het helpt om:
Overprikkeling te verminderen: De voorspelbare beweging dempt de chaos in het hoofd.
Lichaamsbewustzijn te vergroten: In een hangmat ervaart een kind ook diepe druk rondom het hele lichaam, wat een veilig en geborgen gevoel geeft (vergelijkbaar met inbakeren).
Focus te herstellen: Na een drukke schooldag helpt 10 minuutjes ‘loungen’ in de tafel-hangmat om de interne batterij weer op te laden.

Tip voor thuis:
Maak zelf zo'n hangmat (zie foto! 📸). Let er wel op dat de knopen stevig zitten en de tafel zwaar genoeg is. Het is de perfecte plek voor je kind om even te ontprikkelen, een boekje te lezen of simpelweg uit de 'aan-stand' te komen.

Op zoek naar de juiste beweging?
Niet elk kind reageert hetzelfde op beweging. Waar de één kalmeert van wiegen, wordt de ander juist heel druk van wilde bewegingen. Als kinderfysiotherapeut met SI-specialisatie help ik je ontdekken welk type beweging jouw kind nodig heeft om weer in balans te komen. Soms is een hangmat dé oplossing, soms is er juist iets anders nodig.
Samen kijken we naar wat jouw kind helpt om zich weer fijn te voelen in zijn of haar eigen lijf.

Ga jij deze "lifehack" ook uitproberen? Ik ben benieuwd naar jullie creaties! 👇