GA Voelen Trainingen/Praktijk voor Haptotherapie Goke van Spall

08/05/2026

"Zo was ik altijd."
Zo kan het dus ook, juist door een besluit te nemen.

Ik wist niet wat ik zag. Ze kwam binnen met een rust en stevigheid die ik niet eerder van haar gezien had. Kalm, stabiel en aanwezig.

Twee maanden had ik haar niet gezien en ik was stomverbaasd. En enorm geraakt.

Na een traject van 1,5 jaar bij een psycholoog en bij mij als haptotherapeut.

“Ik heb zo hard aan mezelf gewerkt. En ik vind dat het nu genoeg is. Ik stop met mezelf te moeten fixen. Met nog meer veranderen. Met mezelf afvragen wat er nog moet verbeteren, wat er anders moet. Zo als je me nu ziet, zo was ik vroeger. En ik wist dat het er nog was”.

De zelfafwijzing is gestopt. En wat een rust en stevigheid in haar lijf. Het was zichtbaar en voelbaar. In hoe ze de kamer binnenkwam, in haar energie, in hoe ze in de stoel zat. In de manier waarop ze contact met mij legde was totaal veranderd. Maar ook vertelde ze dat dit haar blik op haar eigen situatie veranderd heeft én haar blik op andere mensen.

Ik realiseerde me ook iets. Als therapeut zie je mensen vaak op hun kwetsbaarst. Je ziet vaak nog niet wat er écht in zit als ze dicht bij zichzelf zijn. Dat dan is er ook een risico. Dat we blijven kijken naar wat nog anders moet. Dat we blijven zoeken naar werkpunten, patronen, pijnstukken en verbeterlagen. Terwijl de grootste verandering kan plaatsvinden, wanneer iemand stopt met zichzelf als probleem te zien.

Dit was prachtig om te zien. Te merken wat er tevoorschijn komt als de zelfacceptatie er is. Als je niet meer moet fixen, niet meer moet aanscherpen.

Ze kan echt wel reflecteren en er is een hoop veranderd de afgelopen jaren. Maar ze ziet wat van haar is en wat van een ander. En waar haar verantwoordelijkheid ligt en waar niet.

Wauwww.
Super inspirerend, ook voor mij.

Hoe kijk jij naar jezelf in de spiegel? En hoe bepaalt dat hoe jij de ander ziet?

29/04/2026

26/04/2026

"Mogen er tranen komen bij jullie retreat? Is daar ruimte en veiligheid voor, want ik denk dat ze onvermijdelijk zullen komen".

Ik schrok van de vraag. Niet omdat het raar is, maar omdat het iets zegt over angst. Angst om te delen. Misschien angst om moeilijke gevoelens toe te staan. Bang voor wat iemand anders denkt? Voor het oordeel? Hard voor zichzelf? Hoe komt het toch dat er zoveel lading zit op tranen? En echt niet alleen bij haar. Hoe fijn is het als je daar niet alleen in hoeft te zijn.

Ze heeft net een relatiebreuk achter de rug. Ze wil zich graag aanmelden voor een retreat die echt over voelen gaat. Een retreat die gaat over het in contact blijven met je lichaam. Luister naar wat je lichaam je vertelt, om betere keuzes te maken. Om je rustiger en zachter te voelen. Hoe reageert je lijf als er iets niet klopt? Wat gebeurt er met je als je de verbinding verliest of juist krijgt? Wat heb je nodig van anderen?

En toch vraagt ze zich af of ze welkom is☘️

Zo groot kan de angst dus zijn. Om toe te laten wat er in je leeft, om het te durven erkennen en te delen. En zo herkenbaar. Omdat we hebben geleerd dat je jezelf beheerst, dat je doorgaat. Want als je laat zien wat er echt aan de hand is, kun je erop worden afgerekend, beoordeeld.

Maar wat als het anders zou kunnen?

In onze carrousel delen we waarom we GA Voelen zijn gestart. En wat is er mogelijk als je ruimte maakt voor wat er is, zonder jezelf te verliezen. Als er meer echtheid is, meer connectie? Hoe groot zal de opluchting zijn?

We hebben nog nooit een retreat gehad zonder tranen en ook niet een zonder plezier 💥.

Retreat: 15-17 juni Oud Gastel
Livedagen 29 of 30 mei Bavel
Incl. het online programma "GA Voelen ontrafelt, de basis".

Herken je dit? Laat het weten in de reacties 👇

26/04/2026

Mogen er tranen komen bij jullie retreat? Is daar ruimte en veiligheid voor, want ik denk dat die onvermijdelijk gaan komen?

Deze vraag raakte me enorm. Het lijkt een simpele en een logische vraag van iemand die interesse heeft in ons GA Voelen retreat komende juni. Maar wat me zo raakt is de angst die er achter voelbaar is voor mij. Mag ik er zijn ook al ben ik nu even niet de sterke of kan ik me nu even niet "goed" houden.

En dan dit: deze vraag werd gesteld door iemand die zich wil aanmelden voor een retreat dat expliciet over voelen gaat. En toch moet die persoon eerst checken of zijn gevoel welkom is. Of hij er ook mag zijn als het niet goed gaat. Of hij zich ook hier niet "goed" moet houden.
Daar schrik ik echt van. Zo groot is die angst blijkbaar. Het is niet alleen een individuele vraag, maar eigenlijk ook een maatschappelijke.

Want we hebben met z'n allen geleerd dat gevoelens iets zijn om te beheersen. Te verstoppen. Weg te werken. Sterk zijn is soms té belangrijk geworden. Zelf doen. Niet zeuren. Doorgaan. Want je kunt er op afgewezen of afgerekend worden. En natuurlijk is sterk zijn (wat dat ook mag betekenen) echt ook handig. Maar teveel van het goede haalt je uit balans.

Als het leven je op de proef stelt, trek je vaak het masker op wat bekend is. De sterke. De grapjas. De analyser. Of je trekt je terug en wordt stil.

Maar ergens onderweg zijn we vergeten hoe het ook kan.
Dat voelen gewoon is. En dat het ook in verbinding kan. Dat verdriet erbij hoort. De ervaring kunnen opdoen, dat als jouw tranen over je wangen rollen (oké misschien eentje 😉), het fijn is dat je er niet alleen in bent. Maar ook... dat je het jezelf kunt leren toestaan en er dan echt niks gebeurt. Het gaat ook gewoon weer over. Kwetsbaarheid is geen zwakte, maar een uitnodiging voor verbinding. Met jezelf en met een ander.

Dat je ook wel eens mag leunen en steun mag ervaren. Dat je niet uit het contact hoeft te stappen met een masker op, maar dat je juist door ook te kunnen ontvangen, er daarna meer voor een ander kunt zijn. Dat je ontdekt wat je nodig hebt, van jezelf en van een ander. Dat je dat leert voelen, en het leert vragen. Dat het je in beweging zet. Jouw beweging.

Gewoon menselijk.

Voelen is óók plezier maken 🤩 ! Voelen betekent niet dat je instort. Maar dat je ruimte maakt voor wat er al is, zonder het weg te drukken en zonder jezelf kwijt te raken.

Mijn antwoord op die vraag was simpel: ja, er is alle ruimte. We hebben nog nooit een retreat gegeven zonder tranen. En ook nooit één zonder lol.

Dit is waarom wij "GA Voelen, trainingen die raken" gestart zijn. Voelen weer normaal maken. Want iedereen voelt. De vraag is alleen of je er ruimte voor durft te maken.

Is dit herkenbaar voor jou?

En wil je meedoen. Wil je met jouw gevoel aan de slag? Kijk gauw op onze site gavoelen.nl. Je bent welkom op ons retreat van maandag 15- woensdag 17 juni in Oud Gastel. Of bij een van onze eendaagse livedagen op 29 of 30 mei.

08/04/2026

Van doen naar voelen. En ineens kwam zijn team weer in beweging.
Ik was buiten aan het wandelen na een dag hard werken aan onze cursus "GA Voelen Ontrafelt", en merkte ineens: ik zit compleet in mijn hoofd. Terwijl ik juist bezig was met een module over voelen, gevoelens en emoties. Uhhhh....Herkenbaar?

In dit filmpje deel ik wat voelen écht betekent. Niet alleen gevoelens hebben, maar ook leren waarnemen wat er in je lijf gebeurt. Welke signalen je lijf geeft voordat je hoofd er ook maar aan toekomt.

Want we zijn als samenleving ontzettend goed geworden in ratio. In doelen, plannen, presteren. En dat is ook belangrijk, dat ontken ik niet. Maar we vergeten daarbij iets wezenlijks: bedrijven, teams, gezinnen, relaties, ze bestaan uit mensen. En mensen hebben behoefte aan verbinding. Aan gezien worden. Aan contact. Dat zijn geen luxe dingen. Dat zijn basisbehoeftes. En als die wegvallen in de drukte van het dagelijks leven, merk je dat vroeg of laat in je lijf.

Het voorbeeld van een manager dat ik graag met je deel, laat heel mooi zien hoe je die signalen kunt herkennen om vervolgens weer veerkracht in jezelf en je team te creëren. Het effect dat contact en geen contact hebben, heeft op je eigen lichaam, maar ook op de sfeer en de energie op je werk.. To the point, daadkrachtig, resultaatgericht. Het liep stroef niet lekker in zijn team, zijn medewerkers bewogen niet mee, de verbinding was weg. Mensen zaten op eilandjes, ieder voor zich. Hij sliep slecht. Voelde zich gespannen en gestressed, zonder te weten waarom.

Wat er veranderde? Hij leerde voelen wat er in zijn lijf gebeurde hoe en wanneer hij de verbinding verbrak. Het was prachtig om hem te laten voelen wat verbinding en contact doen én welk effect dat heeft in je lijf. Hij kreeg in de gaten hoe hij zichzelf eigenlijk afsloot, van zijn medewerkers, maar ook van zichzelf. Hij leerde ook aan welke signalen hij dat kon gaan merken. Daar was hij zich niet bewust van. En wat een bak energie het hem gaf als hij dat anders kon gaan doen. En dat ervaren was een openbaring voor hem. En dat is precies hoe het werkt: als je de verbinding met jezelf verliest, verlies je ook de verbinding met de mensen om je heen. Met je omgeving, je team, je gezin. En dan komt er een punt dat doorduwen of iets erdoorheen persen niet meer werkt. Niet dat hij dat zelf deed, maar in zijn werkomgeving gebeurde dat wel.

Als je weer contact maakt met wat er in jou voelbaar is, ontstaat er vanzelf een gezondere wisselwerking met je omgeving. Zijn team bewoog weer. Hoe mooi is het dan dat gesprekken anders gaan verlopen. Mensen kwamen naar hem toe. De sfeer op de werkvloer werd opener. Zijn gezin zei dat hij zachter was, ontspannener, aanweziger. Ik merkte hoeveel humor hij eigenlijk had. Het was helemaal onder het stof verdwenen. Geweldig om te zien. En wat denk je dat dat deed met de productiviteit?

Wil je zelf ervaren hoe dit werkt? Kom naar ons gratis webinar "Het lichaam liegt nooit" https://gavoelen.systeme.io/6a1b5729webinarregistratie. Over wat je lijf je vertelt, hoe je patronen herkent en welke antwoorden je daar kan vinden. Kijk op voor alle data en om je aan te melden.

https://youtu.be/kV8-oKtVbFA

En ineens kwam zijn team weer in beweging.Goedemiddag! Na een dag hard werken ging ik even naar buiten, lekker wandelen in het landschap. En terwijl ik liep,...

02/04/2026

Verdien jij het wel?

Liefde, erkenning, een plek bij iemand.

Ergens in ons hoofd zit een onzichtbare weegschaal.

Die weegt constant af. Heb ik genoeg gedaan?
Ben ik goed genoeg? Heb ik het verdiend?

Maar stel je voor dat die weegschaal er nooit had mogen zijn.
Dat je niet eerst iets hoeft te bewijzen. Dat je niet aan een lijst met eisen hoeft te voldoen. Dat je er gewoon mag zijn.

Klinkt dat als vrijheid? Of klinkt het stiekem een beetje ongemakkelijk?

Want hier is de échte vraag: voel jij dat je het waard bent, of bedenk je dat alleen maar?
Er is een groot verschil tussen weten en voelen. En dat verschil zit precies daar waar het ongemakkelijk wordt.

02/04/2026

56 Verdien jij het wel?

Liefde, erkenning, een plek bij iemand.
Ergens in ons hoofd zit een onzichtbare weegschaal. Die weegt constant af. Heb ik genoeg gedaan? Ben ik goed genoeg? Heb ik het verdiend?

Maar stel je voor dat die weegschaal er nooit had mogen zijn.
Dat je niet eerst iets hoeft te bewijzen. Dat je niet aan een lijst met eisen hoeft te voldoen. Dat je er gewoon mag zijn.

Klinkt dat als vrijheid? Of klinkt het stiekem een beetje ongemakkelijk?

Want hier is de échte vraag: voel jij dat je het waard bent, of bedenk je dat alleen maar?
Er is een groot verschil tussen weten en voelen. En dat verschil zit precies daar waar het ongemakkelijk wordt.

Verdien jij het wel?Liefde, erkenning, een plek bij iemand.Ergens in ons hoofd zit een onzichtbare weegschaal. Die weegt constant af. Heb ik genoeg gedaan? B...

31/03/2026

Zo mooi, dat je hier hoort wat wij al tijden zeggen...het contact wat je met de ander maakt, daar zit de heling! Niet alleen voelen in je zelf en naar jezelf, maar juist dat contact met de ander en naar de ander toe! En dat is wat onze lijf-dagen en re-treats zo bijzonder maakt! Waar ook een aantal belangrijke rituelen in zitten!!
🌺