Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk

03/05/2026

Je kent het misschien…

Je komt mijn praktijk binnen, ziet de behandelbank…
en je blik gaat meteen naar de pootjes…

“Uhm… houden die mij wel?”

Ik moet dan altijd een beetje glimlachen.
Alsof die bank denkt: “Serieus? Ik doe dit al de hele dag hoor.” 😄

Maar echt — ja, die houdt je.
Zonder problemen. Zonder drama. Zonder dat je door de vloer zakt.

En toch gebeurt er iets interessants.
Op dat moment gaat alle aandacht naar:
“Is dit wel veilig? Houdt het mij wel?”

Terwijl die bank er juist ligt voor het tegenovergestelde.
Om je even niet sterk te hoeven houden.
Om niet alles te controleren.
Om gewoon… te liggen en te voelen.

Want laten we eerlijk zijn:
in het dagelijks leven “houden” we onszelf al genoeg overeind.

In mijn praktijk combineer ik gesprekken met cranio sacraal ontspanning.
En soms is dat precies wat nodig is:
even uit je hoofd, terug in je lijf.

Zonder dat je eerst hoeft te berekenen of de pootjes het wel aankunnen 😉

Dus ja… de bank houdt je wel.
De vraag is alleen:
kun jij jezelf even laten dragen?

En eerlijk: check jij ook altijd eerst de stevigheid van een stoel/bank? Of vertrouw je het meteen?

Liefs van mij ❤️

30/04/2026

Een cliënt van mij blogt over haar sessies. hierbij sessie 3…. Aan de andere kant van de kamer;

———

Door omstandigheden zat er enige tijd tussen onze afspraken, maar dat wil niet zeggen dat ik werd losgelaten.
Even dat appje om te vragen hoe het gaat, wekelijks komt dat tussendoor voorbij. Aan mij om te kiezen of ik daarop wil reageren...daar zit voor mij ook meteen een leermoment.

Als die app op mijn scherm komt ervaar ik ongemak. Ik denk letterlijk, nee niet appen, niet vragen hoe het gaat. Ik moet antwoorden, is toch raar om te zeggen dat het goed gaat na alles wat ik eindelijk heb uitgesproken, ik heb eigenlijk geen zin om te antwoorden en zo vliegen er nog meer gedachten door mijn hoofd. Het doet niet alleen iets met mijn hoofd, in mijn lijf ervaar ik ook een soort onrust.
En dan denk ik weer aan haar woorden...je moet niets...je mag reageren, het hoeft niet. Heel langzaam komt er weer rust in mijn hoofd en in mijn lijf, maar ik moest het toch even uitspreken afgelopen week. En daar kreeg ik de bevestiging, die ik dan blijkbaar evengoed wil hebben ☺️ .

Het was fijn om er weer te zijn, terugkomend op de vorige sessie, hoe is het intussen gegaan. Dat ik soms denk dat ik niet tof in mijn hoofd ben, omdat het goed gaat. We moeten er meteen allebei om lachen. Ik kan het mezelf zo moeilijk maken. Maar tegelijkertijd prikt ze wel even door, die vragen die mij echt laten nadenken, wat doet het nu met mij, hoe zal jouw partner het vinden, wat wil ik en waarom wil ik dat zo. En nog steeds...niets is goed of fout.
En toch voel ik mij weer lichter na ons gesprek ( niet in kilo's hoor, daar is echt nog werk aan de winkel 😅). Daar gaan we nu ook aan werken, bewustwording en keuzes maken. Het klinkt op zich wel logisch, zal waarschijnlijk niet zo makkelijk gaan als ik op het moment van afspreken denk. Negen seconden, echt waar negen seconden impulsiviteit en daarna is het een bewuste keuze. Hemeltjelief, dan maak ik toch veel rare, bewuste keuzes 🫣. Maar juist dat besef, laat mij alweer nadenken....

Ondanks dat ik soms denk, waar gaat dit mij brengen. Zeker mijn man merkt al verandering. Ik ben niet meer zo mopperig, chagrijnig, gesloten. We weten elkaar weer te vinden, ik sluit mij minder af, er komt weer meer verbinding tussen ons 🩷

29/04/2026

Loop je op dit moment vast… en heb je eigenlijk nú hulp nodig?

Veel trajecten wachten tot de volgende afspraak.
Maar juist op het moment dat het moeilijk is – dáár zit de echte verandering.

In mijn praktijk werk ik daarom anders.

Ik begeleid cliënten niet alleen tijdens sessies, maar juist ook tussendoor.
Je kunt mij benaderen op het moment dat je vastloopt, bijvoorbeeld als je merkt:

• “Ik schiet weer in oud gedrag”
• “Ik raak de controle kwijt”
• “Ik weet even niet wat ik moet doen”

Samen kijken we direct naar wat er speelt en wat je op dat moment wél kunt doen.

Geen wachten, maar ondersteuning wanneer jij het nodig hebt.

Mijn aanpak is praktisch, betrokken en gericht op échte gedragsverandering in het dagelijks leven.

Op dit moment heb ik plek voor 1 à 2 nieuwe cliënten.

Voel je dat dit bij je past?
Stuur me gerust een whatsapp: 0641226792

24/04/2026

Soms merk je dat je blijft draaien in dezelfde gedachten. Je piekert veel, voelt je moe of onrustig, en het lukt niet om de knop om te zetten. Of misschien merk je dat je relatie met eten en je lichaam je in de weg zit. Je wilt wel veranderen, maar het lijkt alsof iets je tegenhoudt.

Je bent niet de enige.

In mijn praktijk voor cognitieve gedragstherapie werk ik met mensen die vastlopen — mentaal, emotioneel of rondom gewicht en leefstijl. Samen kijken we niet alleen naar wat er speelt, maar vooral naar hoe je ermee omgaat. Want juist daar zit de sleutel tot verandering.

We onderzoeken patronen die je misschien al jaren met je meedraagt. Gedachten die vanzelf lijken te komen. Gewoontes die ooit helpend waren, maar je nu beperken. In een veilige en praktische setting werken we stap voor stap aan meer grip, rust en vertrouwen.

Geen snelle oplossingen, maar duurzame verandering.

Op dit moment komt er een plek vrij in mijn praktijk. Dat betekent dat er ruimte is voor iemand die bereid is om naar zichzelf te kijken en stappen te zetten — hoe klein ook.

Voel je dat dit over jou gaat?

Dan nodig ik je uit om contact op te nemen. Je hoeft het niet alleen te doen.

Stuur me een bericht, dan kijken we samen of dit bij je past!

20/04/2026

Zou jij je persoonlijke verhaal delen met iemand die zelf niets van zich laat zien?

Die vraag stel ik vaak en hij raakt precies de kern van wat voor mij goede therapie is.

In mijn werk als gedragstherapeut draait alles om vertrouwen. Niet het soort vertrouwen dat vanzelf ontstaat omdat iemand “de professional” is, maar vertrouwen dat groeit doordat je je als mens tot elkaar verhoudt. Want laten we eerlijk zijn: echt delen, echt kijken naar patronen, pijn of kwetsbaarheid… dat doe je niet zomaar. Daar is veiligheid voor nodig.

Ik merk dat er nog vaak gedacht wordt dat je als therapeut vooral op afstand moet blijven. Neutraal, weinig persoonlijk, vooral een spiegel. En ja — professionele grenzen zijn belangrijk. Maar afstand is niet hetzelfde als veiligheid.

Sterker nog: te veel afstand kan juist maken dat iemand zich alleen voelt in het proces.

Voor mij ontstaat beweging pas wanneer iemand voelt:
ik hoef hier niet perfect te zijn
ik word hier echt gezien
ik zit hier niet tegenover een functie, maar tegenover een mens

Dat betekent niet dat een sessie over míj gaat. Het betekent wel dat ik soms iets van mezelf laat zien — een gedachte, een herkenning, een kleine persoonlijke noot — als dat helpt om verbinding te maken. Niet om ruimte in te nemen, maar om ruimte te geven.

Voor mij hoort daar ook bereikbaarheid bij. Daarom mogen cliënten mij 24/7 appen en reageer ik zo snel mogelijk. Niet omdat alles altijd direct opgelost moet worden, maar omdat het gevoel dat je iemand kunt bereiken, dat je er niet alleen voor staat, een belangrijk onderdeel is van vertrouwen.

Want vertrouwen werkt twee kanten op.

En dus stel ik die vraag nog eens aan jou:
Zou jij je kwetsbaar opstellen bij iemand die zelf volledig onzichtbaar blijft?

Voor mij is het antwoord duidelijk.

Echte verandering begint bij echte verbinding.

Liefs van mij ❤️

01/04/2026

Mag ik je om een gunst vragen?
Zou je de petitie willen ondertekenen om het belang van c-support duidelijk te maken?
En mocht je mensen kennen die ook met post COVID te maken hebben, nodig ze dan uit ook te tekenen. Deze patiënten mogen niet alleen komen te staan!

https://www.petities.com/deze_patienten_hebben_niet_de_energie_om_te_vechten_of_gehoord_te_worden_daarom_moeten_we_dit_samen_doen_met_hen_en_voor_hen_teken_de_petitie_om_c-support_te_behouden_zodat_niemand_er_alleen_voor?utm_source=whatsapp&fbclid=IwdGRjcAQ5tmhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe2dk40v9-ktC35dmPdHXtp6ge6cnYIB0vquBbA2E0NIBVs_Q2jqY7wzHQ1q8_aem_jg7wnkTPJUxbbZ2o9crSjA

Geachte bezoeker, Ik schrijf dit als partner van iemand die ernstig ziek is door post-COVID. Ons leven is volledig veranderd. Ik wil u laten zien wat dat echt betekent — niet in cijfers, maar in ons dagelijks bestaan. Stel dat u een dag met ons mee zou lopen, dan ziet u:- Mijn man kan niet lan...

29/03/2026

Geachte minister Hermans,

Ik schrijf u als partner.

Mijn man is ernstig ziek door post-COVID. Ons leven is de afgelopen jaren volledig veranderd. En ik wil u laten zien wat dat betekent — niet in cijfers, maar in het dagelijks leven.

U bent welkom om een dag met ons mee te lopen.

Om te zien dat mijn man niet langer dan een half uur alleen kan zijn. Dat we naar buiten gaan om een vuilniszak open te schudden of een zak pasta open te maken, omdat het geluid hem zo overprikkelt dat het hem energie kost die hij niet heeft. Dat alles draait om het plannen van rust en slaaptijden. Dat we zelden nog iets als gezin kunnen doen.

Om te zien dat ik niet meer de man heb met wie ik getrouwd ben.

Dat onze dochter haar vader mist — en ondertussen een jonge mantelzorger is geworden.

Om te zien dat ik hem help douchen. Dat ik achter een rolstoel loop op de momenten dat we nog naar buiten kunnen. Dat alles nu op mij neerkomt, terwijl ik ook probeer zijn partner te blijven.

Dit is ons leven.

En in dat leven was er iets wat ons overeind hield: C-support.

De telefoontjes. Het luisteren. Het herkennen van wat wij doormaken. Het gevoel dat we niet de enigen zijn. Dat iemand begrijpt hoe het is. Dat iemand mee kan denken, ons en zelfs de huisarts kan helpen richting te vinden.

Dat verdwijnt.

En daarmee verdwijnt een stuk houvast.

Afgelopen week mailde ik onze huisarts met de vraag wat zij nog kunnen betekenen. Niet omdat zij tekortschieten — integendeel — maar omdat ook zij zoeken. Omdat de kennis er nog niet overal is. Omdat post-COVID nog te groot, te complex en te nieuw is om zomaar “onder de reguliere zorg” te laten vallen. Er is nog geen reguliere zorg voor deze patiënten!

En ondertussen gaan onze dagen gewoon door.

Met zorgen. Met onzekerheid. Met een toekomst die we niet kunnen overzien.

Soms denk ik iets wat hard klinkt: was het maar kanker.

Niet omdat ik dat iemand toewens. Maar omdat daar een systeem omheen staat. Omdat er begeleiding is. Omdat je weet waar je terecht kunt. Omdat je gezien wordt in hoe ernstig het is. En omdat iedereen snapt hoeveel impact dat heeft, omdat het bekend is. En ja, ik weet dat de toekomst dan niet zeker is, maar wat de impact is op lange termijn van iemand met post COVID weten we ook niet! Patiënten met kanker worden gezien.

Dat gevoel missen wij.

Wat wij missen, is een vangnet. Iemand die naast je staat. Iemand die zegt: we zien jullie, jullie doen ertoe, jullie staan er niet alleen voor.

C-support was dat.

En straks niet meer.

Ik schrijf u dit omdat ik wil dat u begrijpt wat er op het spel staat. Niet in beleidstaal, maar in levens zoals dat van ons.

Wij zijn er nog.

Ik weet dat ik namens veel post COVID cliënten en hun gezinnen praat als ik zeg: we hebben die steun nog steeds heel hard nodig. Sterker nog, hoe langer het duurt, hoe harder we die nodig hebben….

Helma van der Linden

Delen mag, heel graag zelfs. Namens de patiënten en hun gezinnen; dankjewel!

21/03/2026

1 van mijn cliënten blogt over haar proces en de sessies. Vandaag deel 2 van “de andere kant van de kamer”

Twee weken tussen de eerste en de tweede afspraak. Tijd om na te denken, ook tijd om met mezelf aan de slag te gaan. Althans met heel kleine stapjes werken aan mijn perfectionisme. Nou ja, aan het loslaten daarvan. Soms lukt het, vaker lukt het nog niet. Maar iets dat jaren is gestapeld, is niet binnen twee weken opgelost 😌.

En ondertussen ook vooral nadenken over de volgende sessie. Die eerste keer kwam er al veel aan de orde, maar waar ik daadwerkelijk mee struggle, daar heb ik in heel mijn leven nog nooit met iemand over gesproken.

In de ochtend voor onze afspraak las ik een voorstukje van een podcast. Ik werd getriggerd door het onderwerp en de woorden schuldgevoel en loyaliteit. En alsof het zo moest zijn, speelde op de radio "Geef mij nu je angst". Als dat geen signalen zijn...

Ik wist ook, stap één heb ik gezet, als ik nu echt verder wil komen, issues oplossen, maar bovenal ook komen tot verwerking dan moet ik mezelf compleet blootgeven. Bijzondere woordspeling in mijn geval.

Dus bij binnenkomst weer een heerlijke kop, warme thee en de vraag: " hoe gaat het". Één heel open vraag, aan mij de keuze wat ik zeg. Maar ik voel mij dusdanig veilig, dat het eruit floept. Alsof het niets is....

Meteen legde ze haar boekje neer, ik werd gezien, gehoord, geloofd en nog zoveel meer.

Alle emoties kwamen voorbij, verdriet, opluchting, schaamte, eenzaamheid, onzekerheid, maar ook vertrouwen.

Al verder pratend en vooral ook de vragen om mij te laten nadenken, maar ook de stiltes die er mogen zijn gaven mij het vertrouwen dat ik hier sterker uit ga komen.
Daarnaast had ik heel sterk het gevoel, als ik het bespreekbaar maak, dan moet ik mijn naasten daarmee ook belasten. En die berg...zo hoog....want wat zullen zij niet denken...
Maar ik moet helemaal niets...dat heeft ze meerdere keren herhaald en dat maakt dat ik dat voor nu in elk geval los kan laten en later....dat is later...voor nu geeft het rust dat ik niets moet 😊.

Voor ik het wist was de sessie voorbij. Of ik een knuffel wilde...nou heel graag.

Geëmotioneerd en met een gigantische hoofdpijn ging ik weg. Iets dat dertig jaar opgesloten is geweest, komt langzaam naar buiten.

En dan de appjes later op de dag, die nazorg 💞. Ook nog een app dat ik niet hoef te bloggen als dat mijn proces in weg staat. Maar dat staat het niet, schrijven helpt voor mij ook bij verwerken.

20/03/2026

“Ik vind dat ik het zelf moet kunnen.”

Het is misschien wel de meest gehoorde zin in mijn praktijk. Vaak uitgesproken met een mengeling van overtuiging… en een klein beetje schaamte.

En eerlijk: ik snap ‘m. We leven in een wereld waarin we geacht worden alles zelf te regelen. We bouwen IKEA-kasten zonder handleiding (oké, proberen dat), lossen onze eigen problemen op en googelen onszelf een weg door het leven.

Dus ja — het voelt logisch om te denken dat je ook je eigen therapeut moet kunnen zijn.

Alleen… daar zit een klein praktisch probleem.

Je kunt jezelf namelijk verrassend slecht objectief beoordelen.

Sterker nog: als zelfreflectie een sport was, zouden de meeste mensen ergens tussen “enthousiaste amateur” en “ik dacht dat ik het goed deed, maar blijkbaar niet” bungelen.

Probeer het maar eens:
• Je hebt een overtuiging
• Je denkt daar kritisch over na
• En je conclusie is… dat je eigenlijk best gelijk hebt

Gefeliciteerd. Je brein heeft zojuist een rondje met zichzelf gewonnen 🎉

Dat is geen gebrek aan inzicht. Dat is hoe ons brein werkt. We hebben allemaal blinde vlekken, handige verdraaiingen en overtuigingen die zó logisch voelen dat we ze niet eens in twijfel trekken.

En precies daar komt therapie om de hoek kijken.

Niet als iemand die het “beter weet”.
Maar als iemand die af en toe zegt:
“Interessant… maar klopt dat eigenlijk wel?”

Een therapeut is een soort mentale spiegel. En nee, niet zo’n flatterende paskamerspiegel met goed licht. Eerder eentje die ook laat zien wat er achter je oor zit.

Dat is soms confronterend.
Maar ook precies wat nodig is om vooruit te komen.

Want laten we eerlijk zijn: als “het zelf kunnen” écht zo goed werkte, dan zat je waarschijnlijk niet vast.

Hulp vragen betekent dus niet dat je gefaald hebt.
Het betekent dat je slim genoeg bent om te weten dat je niet alles alleen hoeft uit te vogelen.

Of, iets minder netjes gezegd:
dat je jezelf niet eindeloos in dezelfde mentale IKEA-handleiding laat verdwalen.

Dus de volgende keer dat je denkt: “Ik moet dit zelf kunnen”, onthoud dan:

Je mág het zelf doen.
Maar samen gaat het vaak sneller, effectiever — en een stuk minder frustrerend.

En eerlijk… dat is ook wel zo relaxed.

Liefs van mij ❤️

19/03/2026

Als je client tijdens online coaching zegt: sorry voor het geluid op de achtergrond dat zijn de apen op het dak, dan weet je dat ze niet in Nederland woont! Na België, Engeland, Duitsland en Zwitserland nu een cliënt uit Afrika

08/03/2026

Zoals jullie weten heb ik iemand gevraagd om te schrijven over haar proces bij mij.
Vandaag deel 1 van

“ Aan de andere kant van de kamer”.
- Deel 1 -

Al lange tijd twijfelde ik...bewust van het feit dat er iets moet gebeuren, maar ook de twijfel...want je wordt uiteraard geconfronteerd met jezelf.

Afgelopen week toch de stap genomen en contact gezocht. Nu ken ik haar uit een eerdere relatie, beide als professional. Dus misschien is de stap dan nog wel groter, maar er was altijd een klik.

En na de eerste keer weet ik zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. De ontvangst in een heerlijke, kleurrijke omgeving, een lekker glas thee en heel vanzelf kwamen we in gesprek.

Voor mijn gevoel heb ik heel veel gerateld, van de hak op de tak, want het is niet één klein dingetje, het is een opeenstapeling van issues, maar ze kon mij gewoon volgen. Best heel knap 😅

Het is fijn om daar met een buitenstaander over in gesprek te gaan, die dan ook nog de juiste vragen stelt om mij net dat stapje verder te laten denken over het hoe en waarom.

En wat dan mijn doel is...
Duidelijk is dat mijn perfectionisme is bepaalde situaties een struikelblok voor mezelf is. En natuurlijk wil ik ook graag afvallen, maar als we aan de slag gaan met alle andere issues, dan gaat het frustratie eten uiteindelijk ook over en maak ik echte tijd vrij om mezelf te voeden ipv makkelijk, ongezond en veel...☺️

En dan het appje daarna...
“hoe gaat het met je”, even een stukje nazorg, zo fijn.

Op naar het volgende gesprek. Ik voel mij bij Helma veilig om dit traject met mezelf aan te gaan 😇