Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk

01/04/2026

Mag ik je om een gunst vragen?
Zou je de petitie willen ondertekenen om het belang van c-support duidelijk te maken?
En mocht je mensen kennen die ook met post COVID te maken hebben, nodig ze dan uit ook te tekenen. Deze patiënten mogen niet alleen komen te staan!

https://www.petities.com/deze_patienten_hebben_niet_de_energie_om_te_vechten_of_gehoord_te_worden_daarom_moeten_we_dit_samen_doen_met_hen_en_voor_hen_teken_de_petitie_om_c-support_te_behouden_zodat_niemand_er_alleen_voor?utm_source=whatsapp&fbclid=IwdGRjcAQ5tmhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe2dk40v9-ktC35dmPdHXtp6ge6cnYIB0vquBbA2E0NIBVs_Q2jqY7wzHQ1q8_aem_jg7wnkTPJUxbbZ2o9crSjA

Geachte bezoeker, Ik schrijf dit als partner van iemand die ernstig ziek is door post-COVID. Ons leven is volledig veranderd. Ik wil u laten zien wat dat echt betekent — niet in cijfers, maar in ons dagelijks bestaan. Stel dat u een dag met ons mee zou lopen, dan ziet u:- Mijn man kan niet lan...

29/03/2026

Geachte minister Hermans,

Ik schrijf u als partner.

Mijn man is ernstig ziek door post-COVID. Ons leven is de afgelopen jaren volledig veranderd. En ik wil u laten zien wat dat betekent — niet in cijfers, maar in het dagelijks leven.

U bent welkom om een dag met ons mee te lopen.

Om te zien dat mijn man niet langer dan een half uur alleen kan zijn. Dat we naar buiten gaan om een vuilniszak open te schudden of een zak pasta open te maken, omdat het geluid hem zo overprikkelt dat het hem energie kost die hij niet heeft. Dat alles draait om het plannen van rust en slaaptijden. Dat we zelden nog iets als gezin kunnen doen.

Om te zien dat ik niet meer de man heb met wie ik getrouwd ben.

Dat onze dochter haar vader mist — en ondertussen een jonge mantelzorger is geworden.

Om te zien dat ik hem help douchen. Dat ik achter een rolstoel loop op de momenten dat we nog naar buiten kunnen. Dat alles nu op mij neerkomt, terwijl ik ook probeer zijn partner te blijven.

Dit is ons leven.

En in dat leven was er iets wat ons overeind hield: C-support.

De telefoontjes. Het luisteren. Het herkennen van wat wij doormaken. Het gevoel dat we niet de enigen zijn. Dat iemand begrijpt hoe het is. Dat iemand mee kan denken, ons en zelfs de huisarts kan helpen richting te vinden.

Dat verdwijnt.

En daarmee verdwijnt een stuk houvast.

Afgelopen week mailde ik onze huisarts met de vraag wat zij nog kunnen betekenen. Niet omdat zij tekortschieten — integendeel — maar omdat ook zij zoeken. Omdat de kennis er nog niet overal is. Omdat post-COVID nog te groot, te complex en te nieuw is om zomaar “onder de reguliere zorg” te laten vallen. Er is nog geen reguliere zorg voor deze patiënten!

En ondertussen gaan onze dagen gewoon door.

Met zorgen. Met onzekerheid. Met een toekomst die we niet kunnen overzien.

Soms denk ik iets wat hard klinkt: was het maar kanker.

Niet omdat ik dat iemand toewens. Maar omdat daar een systeem omheen staat. Omdat er begeleiding is. Omdat je weet waar je terecht kunt. Omdat je gezien wordt in hoe ernstig het is. En omdat iedereen snapt hoeveel impact dat heeft, omdat het bekend is. En ja, ik weet dat de toekomst dan niet zeker is, maar wat de impact is op lange termijn van iemand met post COVID weten we ook niet! Patiënten met kanker worden gezien.

Dat gevoel missen wij.

Wat wij missen, is een vangnet. Iemand die naast je staat. Iemand die zegt: we zien jullie, jullie doen ertoe, jullie staan er niet alleen voor.

C-support was dat.

En straks niet meer.

Ik schrijf u dit omdat ik wil dat u begrijpt wat er op het spel staat. Niet in beleidstaal, maar in levens zoals dat van ons.

Wij zijn er nog.

Ik weet dat ik namens veel post COVID cliënten en hun gezinnen praat als ik zeg: we hebben die steun nog steeds heel hard nodig. Sterker nog, hoe langer het duurt, hoe harder we die nodig hebben….

Helma van der Linden

Delen mag, heel graag zelfs. Namens de patiënten en hun gezinnen; dankjewel!

21/03/2026

1 van mijn cliënten blogt over haar proces en de sessies. Vandaag deel 2 van “de andere kant van de kamer”

Twee weken tussen de eerste en de tweede afspraak. Tijd om na te denken, ook tijd om met mezelf aan de slag te gaan. Althans met heel kleine stapjes werken aan mijn perfectionisme. Nou ja, aan het loslaten daarvan. Soms lukt het, vaker lukt het nog niet. Maar iets dat jaren is gestapeld, is niet binnen twee weken opgelost 😌.

En ondertussen ook vooral nadenken over de volgende sessie. Die eerste keer kwam er al veel aan de orde, maar waar ik daadwerkelijk mee struggle, daar heb ik in heel mijn leven nog nooit met iemand over gesproken.

In de ochtend voor onze afspraak las ik een voorstukje van een podcast. Ik werd getriggerd door het onderwerp en de woorden schuldgevoel en loyaliteit. En alsof het zo moest zijn, speelde op de radio "Geef mij nu je angst". Als dat geen signalen zijn...

Ik wist ook, stap één heb ik gezet, als ik nu echt verder wil komen, issues oplossen, maar bovenal ook komen tot verwerking dan moet ik mezelf compleet blootgeven. Bijzondere woordspeling in mijn geval.

Dus bij binnenkomst weer een heerlijke kop, warme thee en de vraag: " hoe gaat het". Één heel open vraag, aan mij de keuze wat ik zeg. Maar ik voel mij dusdanig veilig, dat het eruit floept. Alsof het niets is....

Meteen legde ze haar boekje neer, ik werd gezien, gehoord, geloofd en nog zoveel meer.

Alle emoties kwamen voorbij, verdriet, opluchting, schaamte, eenzaamheid, onzekerheid, maar ook vertrouwen.

Al verder pratend en vooral ook de vragen om mij te laten nadenken, maar ook de stiltes die er mogen zijn gaven mij het vertrouwen dat ik hier sterker uit ga komen.
Daarnaast had ik heel sterk het gevoel, als ik het bespreekbaar maak, dan moet ik mijn naasten daarmee ook belasten. En die berg...zo hoog....want wat zullen zij niet denken...
Maar ik moet helemaal niets...dat heeft ze meerdere keren herhaald en dat maakt dat ik dat voor nu in elk geval los kan laten en later....dat is later...voor nu geeft het rust dat ik niets moet 😊.

Voor ik het wist was de sessie voorbij. Of ik een knuffel wilde...nou heel graag.

Geëmotioneerd en met een gigantische hoofdpijn ging ik weg. Iets dat dertig jaar opgesloten is geweest, komt langzaam naar buiten.

En dan de appjes later op de dag, die nazorg 💞. Ook nog een app dat ik niet hoef te bloggen als dat mijn proces in weg staat. Maar dat staat het niet, schrijven helpt voor mij ook bij verwerken.

20/03/2026

“Ik vind dat ik het zelf moet kunnen.”

Het is misschien wel de meest gehoorde zin in mijn praktijk. Vaak uitgesproken met een mengeling van overtuiging… en een klein beetje schaamte.

En eerlijk: ik snap ‘m. We leven in een wereld waarin we geacht worden alles zelf te regelen. We bouwen IKEA-kasten zonder handleiding (oké, proberen dat), lossen onze eigen problemen op en googelen onszelf een weg door het leven.

Dus ja — het voelt logisch om te denken dat je ook je eigen therapeut moet kunnen zijn.

Alleen… daar zit een klein praktisch probleem.

Je kunt jezelf namelijk verrassend slecht objectief beoordelen.

Sterker nog: als zelfreflectie een sport was, zouden de meeste mensen ergens tussen “enthousiaste amateur” en “ik dacht dat ik het goed deed, maar blijkbaar niet” bungelen.

Probeer het maar eens:
• Je hebt een overtuiging
• Je denkt daar kritisch over na
• En je conclusie is… dat je eigenlijk best gelijk hebt

Gefeliciteerd. Je brein heeft zojuist een rondje met zichzelf gewonnen 🎉

Dat is geen gebrek aan inzicht. Dat is hoe ons brein werkt. We hebben allemaal blinde vlekken, handige verdraaiingen en overtuigingen die zó logisch voelen dat we ze niet eens in twijfel trekken.

En precies daar komt therapie om de hoek kijken.

Niet als iemand die het “beter weet”.
Maar als iemand die af en toe zegt:
“Interessant… maar klopt dat eigenlijk wel?”

Een therapeut is een soort mentale spiegel. En nee, niet zo’n flatterende paskamerspiegel met goed licht. Eerder eentje die ook laat zien wat er achter je oor zit.

Dat is soms confronterend.
Maar ook precies wat nodig is om vooruit te komen.

Want laten we eerlijk zijn: als “het zelf kunnen” écht zo goed werkte, dan zat je waarschijnlijk niet vast.

Hulp vragen betekent dus niet dat je gefaald hebt.
Het betekent dat je slim genoeg bent om te weten dat je niet alles alleen hoeft uit te vogelen.

Of, iets minder netjes gezegd:
dat je jezelf niet eindeloos in dezelfde mentale IKEA-handleiding laat verdwalen.

Dus de volgende keer dat je denkt: “Ik moet dit zelf kunnen”, onthoud dan:

Je mág het zelf doen.
Maar samen gaat het vaak sneller, effectiever — en een stuk minder frustrerend.

En eerlijk… dat is ook wel zo relaxed.

Liefs van mij ❤️

19/03/2026

Als je client tijdens online coaching zegt: sorry voor het geluid op de achtergrond dat zijn de apen op het dak, dan weet je dat ze niet in Nederland woont! Na België, Engeland, Duitsland en Zwitserland nu een cliënt uit Afrika

08/03/2026

Zoals jullie weten heb ik iemand gevraagd om te schrijven over haar proces bij mij.
Vandaag deel 1 van

“ Aan de andere kant van de kamer”.
- Deel 1 -

Al lange tijd twijfelde ik...bewust van het feit dat er iets moet gebeuren, maar ook de twijfel...want je wordt uiteraard geconfronteerd met jezelf.

Afgelopen week toch de stap genomen en contact gezocht. Nu ken ik haar uit een eerdere relatie, beide als professional. Dus misschien is de stap dan nog wel groter, maar er was altijd een klik.

En na de eerste keer weet ik zeker dat ik de juiste keuze heb gemaakt. De ontvangst in een heerlijke, kleurrijke omgeving, een lekker glas thee en heel vanzelf kwamen we in gesprek.

Voor mijn gevoel heb ik heel veel gerateld, van de hak op de tak, want het is niet één klein dingetje, het is een opeenstapeling van issues, maar ze kon mij gewoon volgen. Best heel knap 😅

Het is fijn om daar met een buitenstaander over in gesprek te gaan, die dan ook nog de juiste vragen stelt om mij net dat stapje verder te laten denken over het hoe en waarom.

En wat dan mijn doel is...
Duidelijk is dat mijn perfectionisme is bepaalde situaties een struikelblok voor mezelf is. En natuurlijk wil ik ook graag afvallen, maar als we aan de slag gaan met alle andere issues, dan gaat het frustratie eten uiteindelijk ook over en maak ik echte tijd vrij om mezelf te voeden ipv makkelijk, ongezond en veel...☺️

En dan het appje daarna...
“hoe gaat het met je”, even een stukje nazorg, zo fijn.

Op naar het volgende gesprek. Ik voel mij bij Helma veilig om dit traject met mezelf aan te gaan 😇

08/03/2026

Als mensen voor het eerst bij mij komen, zeggen ze vaak iets als:

“Ik hoop dat ik snel begrijp waarom ik dit doe. Dan kan ik er wat aan doen.”

En eerlijk: daar zit iets waars in.

Want inzicht is vaak stap één.

Veel mensen lopen namelijk al jaren tegen hetzelfde aan zonder precies te zien wat er eigenlijk gebeurt.

Tot we het samen een beetje uitpluizen en er ineens zo’n moment komt van:

“O… wacht even. Dus dit dóe ik steeds?”

Bijvoorbeeld:
• steeds ja zeggen terwijl je eigenlijk nee bedoelt
• conflicten vermijden
• alles perfect willen doen
• blijven piekeren alsof je brein een abonnement heeft op doemscenario’s

Dat inzicht kan echt een opluchting zijn.

Alsof iemand even het licht aandoet in een kamer waar je al een tijdje in rondloopt.

Maar dan komt meestal het moment waarop iemand zegt:

“Oké… ik snap het nu.
En nu ga ik het anders doen.”

En daar gaat het vaak mis.

Niet omdat mensen niet gemotiveerd zijn.
Niet omdat ze het niet snappen.

Maar omdat gedrag niet automatisch verandert door inzicht.

Ons brein is namelijk dol op dingen die op korte termijn opluchting geven.

Bijvoorbeeld:

Je zegt geen nee → je voorkomt spanning → opluchting.

Je stelt iets uit → minder druk → opluchting.

Je vermijdt een lastig gesprek → minder angst → opluchting.

Voor je brein voelt dat als een fantastische strategie.

Dus denkt je brein:

“Perfect. Laten we dit morgen weer zo doen.”

Het probleem is alleen dat die opluchting vaak kortdurend is.
En het patroon zichzelf zo mooi in stand houdt.

Daarom bestaat verandering meestal uit twee stappen:

Stap 1: inzicht.
Snappen wat er eigenlijk gebeurt.

Stap 2: gedrag.
Iets anders gaan doen.

En dat tweede stuk is vaak het spannendst.

Want dat betekent bijvoorbeeld:
• tóch een grens stellen
• tóch een mening uitspreken
• tóch dat gesprek aangaan waar je al drie weken omheen fietst

En ja, dat voelt vaak eerst juist ongemakkelijker.

Maar precies daar leert je brein iets nieuws.

Dus als je merkt dat je een patroon al lang begrijpt maar het toch blijft gebeuren, dan kan het helpen om jezelf deze vraag te stellen:

“Wat levert dit gedrag me eigenlijk op op de korte termijn?”

En daarna:

“Wat zou ik anders kunnen doen… ook al voelt dat even ongemakkelijk?”

Inzicht zet het licht aan.

Maar verandering begint meestal pas als je iets anders gaat doen.

27/02/2026

Wachtlijsten, vertrouwen en waarom hulp vragen zó moedig is

Lieve lezers,

De afgelopen dagen heb ik zóveel berichtjes ontvangen. Echt onwijs veel. Vragen, twijfels, hoopvolle woorden, soms ook een klein beetje wanhoop tussen de regels door. En elke keer als ik zo’n bericht lees, voel ik vooral één ding: respect.

Want hulp vragen is niet makkelijk.

Toegeven dat je vastloopt, dat je het even niet alleen redt, dat je patronen wilt doorbreken – dat vraagt moed.

Vandaag wilde ik eigenlijk een bericht plaatsen dat er één plekje vrij zou komen, en over twee weken nog één. Maar nog vóór ik dat kon delen, zijn deze plekken al ingevuld door mensen die me eerder een bericht stuurden. Dat zegt veel. Over de behoefte. Over de urgentie. En over hoe belangrijk het is om niet te blijven rondlopen met wat je bezighoudt.

Als gedragstherapeut werk ik bewust met een beperkt aantal cliënten tegelijk. Niet omdat ik niet meer wíl helpen, maar omdat ik kwaliteit en aandacht belangrijker vind dan kwantiteit.

Gedrag veranderen kost tijd. Patronen doorbreken vraagt veiligheid.
Echte groei ontstaat in een relatie waarin je je gezien en gehoord voelt.

Dat kan alleen als er ruimte is.

Twijfel je? Dat is oké.

Misschien lees je dit en denk je:
• “Ik moet het zelf kunnen oplossen.”
• “Anderen hebben het erger.”
• “Is mijn probleem wel ‘erg genoeg’?”

Weet dat deze gedachten vaak onderdeel zijn van het patroon waar je juist in vastloopt.

Je hoeft niet eerst “erg genoeg” vast te zitten om hulp te mogen vragen.
Je mag ook kiezen voor begeleiding omdat je wilt groeien, verdiepen, sterker worden of milder leren kijken naar jezelf.

Mocht je interesse hebben in begeleiding, laat het me dan weten.
Ik schrijf geheel vrijblijvend je naam op en neem contact met je op zodra er weer een plekje vrij komt.

Geen verplichtingen. Geen druk.
Gewoon een eerste stap.

En soms is die eerste stap precies het begin van verandering.

Liefs van mij ❤️

26/02/2026

Als gedragstherapeut krijg ik vaak dezelfde vragen:
“Hoe gaan sessies eigenlijk?”
“Wat doe je precies?”
“Hoe ben jij als therapeut?”

En eerlijk? Dat vind ik soms best lastig om zelf te beantwoorden. Niet omdat ik niet weet wat ik doe 😉 — maar omdat ik geloof dat je dat veel beter kunt horen van de mensen die het écht ervaren.

Daarom zoek ik een aantal mensen die:

✨ Openstaan voor persoonlijke ontwikkeling
✨ Meerdere sessies willen volgen
✨ En hun eerlijke ervaring willen delen in een kort stukje voor mijn socials

Wat houdt het in?
• Je volgt meerdere gedragstherapiesessies
• Je betaalt een gereduceerd tarief van €25 per sessie (in plaats van €92,50)
• Je schrijft na afloop iets over jouw ervaring en het proces

Geen perfecte marketingverhalen. Geen “het moet positief zijn”. Gewoon jouw eerlijke beleving. Hoe was het? Wat viel je op? Wat heeft het je gebracht?

Waarom doe ik dit?

Omdat ik merk dat veel mensen twijfelen om hulp te zoeken. Ze weten niet wat ze kunnen verwachten. Ze vinden het spannend. Of ze vragen zich af of het bij hen past.

Door échte ervaringen te delen, hoop ik dat anderen een realistischer en warmer beeld krijgen van wat therapie kan betekenen.

Is dit iets voor jou?

Voel jij dat dit het moment is om in jezelf te investeren — én wil je tegelijkertijd anderen helpen over die eerste drempel heen te stappen?

Stuur me dan een privébericht.
Ik vertel je graag meer en kijk samen met je of het passend is.

Laten we samen het beeld van therapie wat toegankelijker maken 💛

22/02/2026

Wat wil jij eigenlijk?

Laatst zat er een cliënt tegenover me.
Ze is 23 kilo afgevallen. Als coach super trots natuurlijk.

Toen ze begon, wilde ze er 40 kwijt.

We spraken over hoe het nu gaat. Over haar lijf. Over hoe ze zich voelt als ze ’s ochtends in de spiegel kijkt.

Ze glimlachte en zei:
“Ik denk eigenlijk… dat ik het zo wel goed vind.” Ik merkte dat ze het bijna moeilijk vond om te zeggen. Ik werd er ook even stil van. Niet omdat ze haar doel niet had gehaald.
Maar omdat ze iets anders had gevonden. Iets veel mooiers:

Tevredenheid.

Ze keek niet naar wat er nog “af moest”.
Ze keek naar wat er al veranderd was.
Hoe ze zich voelt. Hoe ze beweegt. Hoe ze zichzelf ziet.

En het was genoeg!

Wat me raakte, is hoe vaak ik in mijn praktijk zie dat mensen blijven streven naar het oude plan.

Het getal.
Het perfecte eindpunt.
De lat die ooit is neergelegd.

En eerlijk?
Ik herken dat ook in mezelf.

Hoe vaak houden wij vast aan een doel, alleen omdat we het ooit zo hebben bedacht? Hoe vaak voelen we of het eigenlijk nog klopt?

Mijn cliënt deed iets moedigs. Ze stelde zichzelf opnieuw de vraag:
Wat wil ik nu?

Niet: wat wilde ik toen?
Niet: wat zou ik moeten willen?
Maar: wat past vandaag bij mij?

Doelen mogen veranderen

Ze begon dit traject omdat ze zich niet prettig voelde in haar lichaam.
Ze wilde zich vrijer voelen. Energieker. Meer zichzelf.

Dat voelt ze nu.

Er kan nog 17 kilo af.
Maar dat hoeft niet.

En dat is geen opgeven.
Dat is kiezen.

Ik zie vaak dat mensen bang zijn dat tevredenheid gelijkstaat aan stilstand.
Alsof je altijd méér moet willen om gemotiveerd te blijven.

Maar misschien is tevredenheid juist een teken dat je dichter bij jezelf bent gekomen.

En jij?

Waar ben jij nog aan het doorzetten omdat je ooit hebt besloten dat het “zo moet”?
Welke lat heb jij ooit neergelegd — en nooit meer bevraagd?

Als je vandaag eerlijk naar jezelf kijkt…
Wat wil jij eigenlijk?

Misschien wil je veranderen.
Misschien wil je rust.
Misschien wil je leren voelen wanneer iets genoeg is.

Je antwoord mag veranderen.
Dat is geen zwakte.
Dat is nou groei.

Ik heb op dit moment dus één plek vrij in mijn praktijk.
Voor iemand die niet alleen wil werken aan gedrag,
maar ook aan de vraag daaronder:

Wat wil ik eigenlijk echt en durf ik dat serieus te nemen?

Misschien is dat wel waar echte verandering begint…..

Fijne zondag
Liefs van mij ❤️

19/02/2026

Als niemand er is

Vanmiddag kreeg ik een appje van een cliënt.

Ze was gevallen. Ze kon door iemand naar het ziekenhuis worden gebracht, maar er was niemand die haar later weer naar huis kon brengen.
Of ik dat misschien wilde doen. Ze zou me appen als ze klaar was.

Ik had tijd. Dus ik zei ja.

Later, thuis op de bank, bleef het door mijn hoofd spelen.
Zij zit daar nu alleen. In een wachtkamer. Met pijn. Wachtend op uitslagen. Wachtend op duidelijkheid.

Deze vrouw heeft jarenlang voor haar ouders gezorgd. Altijd klaar gestaan. Altijd gedragen. En na hun overlijden bleef ze alleen achter. Een klein netwerk. Weinig mensen om op terug te vallen.

Ik probeerde me voor te stellen hoe dat zou voelen.
Alleen in een ziekenhuis. Pijn hebben. Niet weten wat er aan de hand is. En niemand naast je.

Ik stapte in de auto.

Niet omdat het “moest”.
Niet omdat het in een behandelplan staat.
Maar omdat menselijkheid soms net iets belangrijker voelt dan protocol.

Ik zat daar in het ziekenhuis. Naast haar. We wachten samen op de resultaten. En daarna door naar de gipskamer en heb ik haar naar huis gebracht.

En terwijl ik hier nu weer thuis zit, denk ik: eigenlijk zou dit niet moeten kunnen.
Niet dat ik haar ophaal — dat doe ik met liefde.
Maar dat iemand zó alleen is, dat er in een noodsituatie niemand in de omgeving is die kan helpen.

We leven in een tijd waarin we voortdurend verbonden zijn.
En toch zijn er zoveel mensen die er alleen voor staan.

Misschien is dit geen groot verhaal.
Misschien is het niet wereldschokkend.

Maar misschien is het wel een kleine herinnering.

Laten we wat meer naar elkaar omkijken.
Een appje sturen.
Een keer extra vragen hoe het écht gaat.
Beschikbaar zijn wanneer het nodig is.

Want uiteindelijk is dat wat verschil maakt.

Liefs van mij ❤️

18/02/2026

Therapie is geen wedstrijd en waarom “klaar zijn” niet het doel hoeft te zijn:

“Denk je dat ik er met vier of vijf sessies wel ben?”
Het is een vraag die ik regelmatig krijg in mijn praktijk als gedragstherapeut.

En begrijp me niet verkeerd: het is heel menselijk om te willen weten waar je aan toe bent. We leven in een maatschappij waarin alles efficiënt moet. Snel resultaat. Duidelijke doelen. Liefst meetbaar. Afgevinkt.

Maar persoonlijke ontwikkeling laat zich niet plannen in een vast aantal sessies.

Veel mensen starten therapie met een concreet doel: minder angst, beter grenzen stellen, meer zelfvertrouwen, rust in het hoofd. Dat is waardevol. Doelen geven richting.

Maar therapie is geen traject waarin je een vinkje zet bij “doel behaald” en daarna nooit meer hoeft terug te kijken.

Het is eerder een proces van bewustwording. Van leren voelen, reflecteren, bijstellen. Van ontdekken wie je bent en wat bij je past.

En soms betekent dat ook: jezelf toestaan om niet alleen te komen als het misgaat.

Wat ik cliënten vaak meegeef is dit: gun het jezelf om af en toe die spiegel voorgehouden te krijgen.

Niet omdat je het niet alleen kunt. Niet omdat je “nog niet klaar” bent.
Maar omdat het waardevol is om samen stil te staan bij vragen als:
• Zit ik nog op mijn eigen pad?
• Brengt wat ik doe me dichter bij wat belangrijk voor me is?
• Of wijk ik langzaam af, zonder dat ik het doorheb?

Zelf ga ik inmiddels al vijf jaar met regelmaat naar een haptonoom (aanrader MP Hapto) Niet alleen om doelen te bereiken, maar juist ook om te blijven voelen: klopt dit nog voor mij? Wat doet mijn lijf? Waar beweeg ik naartoe?

Die momenten van reflectie zijn geen teken van zwakte. Ze zijn een investering in bewust leven.

In mijn praktijk zie ik grote verschillen. Sommige cliënten komen twee keer per week. Anderen komen eens in de twee maanden voor een “APK-moment”.
Weer anderen ronden een intensieve periode af en komen later nog eens terug.

En alles is oké.

Therapie hoeft geen vast stramien te volgen. Het mag meebewegen met jouw leven. Met wat je nodig hebt. Met wat helpend voelt.

Wat ik jammer vind, is de trots die soms klinkt in zinnen als:
“Ik had maar tien sessies nodig.”

Alsof het een prestatie is.
Alsof minder beter is.

Daarmee maken we van therapie opnieuw iets dat je moet “halen”. Iets waar een score aan hangt. Terwijl therapie, coaching of begeleiding geen competitie is.

Het is geen bewijs van kracht als je het zo snel mogelijk afrondt.
Het is krachtig als je durft te voelen wat je nodig hebt.

Misschien is dat een kort traject. Misschien is dat af en toe terugkomen.
Misschien is dat een langere periode van verdieping.

Uiteindelijk gaat het niet alleen om de vraag:
“Heb ik mijn doel bereikt?”

Het gaat ook om:
• Sta ik stil bij wat ik doe?
• Leef ik bewust?
• Blijf ik trouw aan mezelf?

Persoonlijke groei is geen eindpunt. Het is een doorlopend proces van afstemmen, bijstellen en opnieuw kiezen.

En soms is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven niet het behalen van een doel, maar het moment waarop je even stopt, kijkt, voelt — en zegt: ik mag hier aandacht aan blijven geven.

Fijne avond,
Liefs van mij ❤️