Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk, Oostervelden 123, Bemmel (2026)

22/02/2026

Wat wil jij eigenlijk?

Laatst zat er een cliënt tegenover me.
Ze is 23 kilo afgevallen. Als coach super trots natuurlijk.

Toen ze begon, wilde ze er 40 kwijt.

We spraken over hoe het nu gaat. Over haar lijf. Over hoe ze zich voelt als ze ’s ochtends in de spiegel kijkt.

Ze glimlachte en zei:
“Ik denk eigenlijk… dat ik het zo wel goed vind.” Ik merkte dat ze het bijna moeilijk vond om te zeggen. Ik werd er ook even stil van. Niet omdat ze haar doel niet had gehaald.
Maar omdat ze iets anders had gevonden. Iets veel mooiers:

Tevredenheid.

Ze keek niet naar wat er nog “af moest”.
Ze keek naar wat er al veranderd was.
Hoe ze zich voelt. Hoe ze beweegt. Hoe ze zichzelf ziet.

En het was genoeg!

Wat me raakte, is hoe vaak ik in mijn praktijk zie dat mensen blijven streven naar het oude plan.

Het getal.
Het perfecte eindpunt.
De lat die ooit is neergelegd.

En eerlijk?
Ik herken dat ook in mezelf.

Hoe vaak houden wij vast aan een doel, alleen omdat we het ooit zo hebben bedacht? Hoe vaak voelen we of het eigenlijk nog klopt?

Mijn cliënt deed iets moedigs. Ze stelde zichzelf opnieuw de vraag:
Wat wil ik nu?

Niet: wat wilde ik toen?
Niet: wat zou ik moeten willen?
Maar: wat past vandaag bij mij?

Doelen mogen veranderen

Ze begon dit traject omdat ze zich niet prettig voelde in haar lichaam.
Ze wilde zich vrijer voelen. Energieker. Meer zichzelf.

Dat voelt ze nu.

Er kan nog 17 kilo af.
Maar dat hoeft niet.

En dat is geen opgeven.
Dat is kiezen.

Ik zie vaak dat mensen bang zijn dat tevredenheid gelijkstaat aan stilstand.
Alsof je altijd méér moet willen om gemotiveerd te blijven.

Maar misschien is tevredenheid juist een teken dat je dichter bij jezelf bent gekomen.

En jij?

Waar ben jij nog aan het doorzetten omdat je ooit hebt besloten dat het “zo moet”?
Welke lat heb jij ooit neergelegd — en nooit meer bevraagd?

Als je vandaag eerlijk naar jezelf kijkt…
Wat wil jij eigenlijk?

Misschien wil je veranderen.
Misschien wil je rust.
Misschien wil je leren voelen wanneer iets genoeg is.

Je antwoord mag veranderen.
Dat is geen zwakte.
Dat is nou groei.

Ik heb op dit moment dus één plek vrij in mijn praktijk.
Voor iemand die niet alleen wil werken aan gedrag,
maar ook aan de vraag daaronder:

Wat wil ik eigenlijk echt en durf ik dat serieus te nemen?

Misschien is dat wel waar echte verandering begint…..

Fijne zondag
Liefs van mij ❤️

19/02/2026

Als niemand er is

Vanmiddag kreeg ik een appje van een cliënt.

Ze was gevallen. Ze kon door iemand naar het ziekenhuis worden gebracht, maar er was niemand die haar later weer naar huis kon brengen.
Of ik dat misschien wilde doen. Ze zou me appen als ze klaar was.

Ik had tijd. Dus ik zei ja.

Later, thuis op de bank, bleef het door mijn hoofd spelen.
Zij zit daar nu alleen. In een wachtkamer. Met pijn. Wachtend op uitslagen. Wachtend op duidelijkheid.

Deze vrouw heeft jarenlang voor haar ouders gezorgd. Altijd klaar gestaan. Altijd gedragen. En na hun overlijden bleef ze alleen achter. Een klein netwerk. Weinig mensen om op terug te vallen.

Ik probeerde me voor te stellen hoe dat zou voelen.
Alleen in een ziekenhuis. Pijn hebben. Niet weten wat er aan de hand is. En niemand naast je.

Ik stapte in de auto.

Niet omdat het “moest”.
Niet omdat het in een behandelplan staat.
Maar omdat menselijkheid soms net iets belangrijker voelt dan protocol.

Ik zat daar in het ziekenhuis. Naast haar. We wachten samen op de resultaten. En daarna door naar de gipskamer en heb ik haar naar huis gebracht.

En terwijl ik hier nu weer thuis zit, denk ik: eigenlijk zou dit niet moeten kunnen.
Niet dat ik haar ophaal — dat doe ik met liefde.
Maar dat iemand zó alleen is, dat er in een noodsituatie niemand in de omgeving is die kan helpen.

We leven in een tijd waarin we voortdurend verbonden zijn.
En toch zijn er zoveel mensen die er alleen voor staan.

Misschien is dit geen groot verhaal.
Misschien is het niet wereldschokkend.

Maar misschien is het wel een kleine herinnering.

Laten we wat meer naar elkaar omkijken.
Een appje sturen.
Een keer extra vragen hoe het écht gaat.
Beschikbaar zijn wanneer het nodig is.

Want uiteindelijk is dat wat verschil maakt.

Liefs van mij ❤️

18/02/2026

Therapie is geen wedstrijd en waarom “klaar zijn” niet het doel hoeft te zijn:

“Denk je dat ik er met vier of vijf sessies wel ben?”
Het is een vraag die ik regelmatig krijg in mijn praktijk als gedragstherapeut.

En begrijp me niet verkeerd: het is heel menselijk om te willen weten waar je aan toe bent. We leven in een maatschappij waarin alles efficiënt moet. Snel resultaat. Duidelijke doelen. Liefst meetbaar. Afgevinkt.

Maar persoonlijke ontwikkeling laat zich niet plannen in een vast aantal sessies.

Veel mensen starten therapie met een concreet doel: minder angst, beter grenzen stellen, meer zelfvertrouwen, rust in het hoofd. Dat is waardevol. Doelen geven richting.

Maar therapie is geen traject waarin je een vinkje zet bij “doel behaald” en daarna nooit meer hoeft terug te kijken.

Het is eerder een proces van bewustwording. Van leren voelen, reflecteren, bijstellen. Van ontdekken wie je bent en wat bij je past.

En soms betekent dat ook: jezelf toestaan om niet alleen te komen als het misgaat.

Wat ik cliënten vaak meegeef is dit: gun het jezelf om af en toe die spiegel voorgehouden te krijgen.

Niet omdat je het niet alleen kunt. Niet omdat je “nog niet klaar” bent.
Maar omdat het waardevol is om samen stil te staan bij vragen als:
• Zit ik nog op mijn eigen pad?
• Brengt wat ik doe me dichter bij wat belangrijk voor me is?
• Of wijk ik langzaam af, zonder dat ik het doorheb?

Zelf ga ik inmiddels al vijf jaar met regelmaat naar een haptonoom (aanrader MP Hapto) Niet alleen om doelen te bereiken, maar juist ook om te blijven voelen: klopt dit nog voor mij? Wat doet mijn lijf? Waar beweeg ik naartoe?

Die momenten van reflectie zijn geen teken van zwakte. Ze zijn een investering in bewust leven.

In mijn praktijk zie ik grote verschillen. Sommige cliënten komen twee keer per week. Anderen komen eens in de twee maanden voor een “APK-moment”.
Weer anderen ronden een intensieve periode af en komen later nog eens terug.

En alles is oké.

Therapie hoeft geen vast stramien te volgen. Het mag meebewegen met jouw leven. Met wat je nodig hebt. Met wat helpend voelt.

Wat ik jammer vind, is de trots die soms klinkt in zinnen als:
“Ik had maar tien sessies nodig.”

Alsof het een prestatie is.
Alsof minder beter is.

Daarmee maken we van therapie opnieuw iets dat je moet “halen”. Iets waar een score aan hangt. Terwijl therapie, coaching of begeleiding geen competitie is.

Het is geen bewijs van kracht als je het zo snel mogelijk afrondt.
Het is krachtig als je durft te voelen wat je nodig hebt.

Misschien is dat een kort traject. Misschien is dat af en toe terugkomen.
Misschien is dat een langere periode van verdieping.

Uiteindelijk gaat het niet alleen om de vraag:
“Heb ik mijn doel bereikt?”

Het gaat ook om:
• Sta ik stil bij wat ik doe?
• Leef ik bewust?
• Blijf ik trouw aan mezelf?

Persoonlijke groei is geen eindpunt. Het is een doorlopend proces van afstemmen, bijstellen en opnieuw kiezen.

En soms is het grootste cadeau dat je jezelf kunt geven niet het behalen van een doel, maar het moment waarop je even stopt, kijkt, voelt — en zegt: ik mag hier aandacht aan blijven geven.

Fijne avond,
Liefs van mij ❤️

15/02/2026

Grenzen voel je niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam…..

Als gedragstherapeut praat ik regelmatig met mensen over grenzen.
Waar ligt die van jou? Hoe merk je dat je eroverheen gaat? En misschien nog wel belangrijker: hoe voelt het als iets écht oké is?

Veel mensen kunnen rationeel prima uitleggen wat ze wel of niet willen. Ze kunnen beredeneren waarom iets “logisch” is, of “er nu eenmaal bij hoort”. Maar als ik dan vraag: hoe voelt dat in je lichaam? — blijft het vaak stil.

We zijn gewend geraakt om grenzen mentaal te begrijpen. Maar voelen? Dat is iets anders.

Wat is een grens eigenlijk?
Een grens is zelden alleen een gedachte.
Het is vaak een subtiel lichamelijk signaal.
Een verkramping in je buik, Een adem die hoger gaat zitten, Schouders die zich aanspannen

Of juist: ontspanning, ruimte, rust

Een grens voel je. Soms fluistert je lichaam eerst. Als je niet luistert, gaat het harder praten.

Ik weet dat inmiddels uit eigen ervaring.

Toen mijn lichaam begon te spreken

Jaren geleden kreeg ik te maken met onverklaarbare bekkenpijn. In het verleden had ik al bekkenfysiotherapie gehad, en recent volgde ik IPT-sessies. (Het is een holistische, zachte vorm van lichaamswerk waarbij uitwendige en inwendige technieken het bindweefsel en de spieren in het bekkengebied ontspannen). Voor mij voelde het verder dan alleen spieren. Niet alleen fysiek maar ook mentaal. Het gaf mijn lichaam ruimte. En dat is echt anders dan bij bekkenfysio. (Mocht je meer willen weten, volg: Daphne Van Der Putten) Maar wat het voor mij echt bijzonder maakte, was hoe mijn lichaam erop kon reageren.
Daardoor kan ik beide disciplines niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk vergelijken.

Afgelopen week sprak ik met een vriendin die net haar eerste IPT-sessie had gehad. We hadden het over het verschil met bekkenfysiotherapie — en vooral over iets wat voor mij steeds belangrijker wordt: het gevoel dat je in je lichaam “oké” bent.

Dat je niet het idee hebt dat iets je overkomt.
Dat je niet alleen verstandelijk instemt, maar ook fysiek.

Want hoe vaak laten we iets gebeuren omdat het “nu eenmaal zo gaat”? Omdat een behandelaar weet wat hij of zij doet? Omdat het zo hoort?

Terwijl je lijf misschien iets anders zegt.

Regie nemen is echt geen rebellie!

We nemen, denk ik, veel te weinig regie in ons leven.
Niet omdat we het niet kunnen, maar omdat we het niet gewend zijn.

Laatst moest ik voor een uitstrijkje naar de gynaecoloog. Een kwetsbaar moment. Vroeger zou ik waarschijnlijk gedacht hebben: zet maar door, het moet toch gebeuren.

Nu vroeg ik haar of ze even wilde wachten tot ik er klaar voor was.

Een kleine vraag.
Maar voor mij een groot verschil.

Ze reageerde positief. En ik voelde meteen wat het met me deed: rust. Grond onder mijn voeten. Eigenaarschap. Mijn lichaam was niet iets waar iets mee gebeurde — het was van mij.

Dat is het verschil tussen mentaal akkoord gaan en lichamelijk instemmen.

Hoe weet je of iets écht goed voelt?

Een paar signalen dat iets klopt — niet alleen in je hoofd, maar ook in je lichaam:
Je adem blijft rustig en laag, Je spieren blijven zacht. Er is ruimte in plaats van verkramping, Je voelt keuzevrijheid, Je kunt “ja” zeggen zonder dat er ergens een “maar” knaagt.

En andersom:
Je bevriest, je gaat pleasen, Je praat jezelf iets goed, je voelt druk of haast of Je lichaam spant zich aan.

Soms is het verschil subtiel. Maar het is er bijna altijd.

Mijn bekkenklachten zijn nog niet verdwenen.
Ik ben gestopt met de therapie, niet omdat het klaar was, maar omdat het financieel niet meer haalbaar is sinds mijn man ziek is en volledig is afgekeurd.

Daarnaast had ik de pech dat mijn eerste therapeut stopte en ik na vier sessies moest overstappen. De tweede behandelaar moest vervolgens door een operatie ook tijdelijk stoppen. Dat heeft mijn vertrouwen geen goed gedaan.

En ook daarin zit een grens.
Soms is de grens niet alleen lichamelijk of emotioneel, maar ook praktisch.

Dat erkennen is óók regie nemen.

Misschien is dit de kern

Grenzen gaan niet alleen over “nee” zeggen.
Ze gaan over voelen.

Over jezelf serieus nemen.
Over luisteren voordat je lichaam moet schreeuwen.
Over merken wanneer je iets laat gebeuren omdat het zo hoort — en jezelf afvragen: wil ik dit echt?

En misschien is de belangrijkste vraag die we onszelf kunnen stellen niet:

“Mag dit?”

Maar:

“Voelt dit oké — in mijn lijf?”

Dit is geen oproep om voortaan overal “nee” tegen te zeggen.
Misschien is het een uitnodiging om iets anders te oefenen:

Niet eerst denken.
Maar eerst voelen.

En jezelf dan eerlijk afvragen:
Als niemand iets van mij verwacht. zou ik dit dan nog steeds doen?

11/02/2026

Beste meneer Jetten,

Er moet me iets van het hart.

Begrijp me niet verkeerd: ik heb respect voor mensen die hun carrière wijden aan het besturen van dit land. Dat is geen gemakkelijke taak. Maar soms vraag ik me oprecht af of u nog ziet wat er zich afspeelt in de huiskamers van gewone gezinnen.

Mijn man werd bijna vier jaar geleden ziek door post-COVID. Hij was 51 Inmiddels is hij 55, volledig afgekeurd en nog maar zeven uur per dag wakker. De rest van de tijd slaapt hij. En in de uren dat hij wakker is, kan hij niet alleen zijn. Hij heeft lichamelijke én mentale ondersteuning nodig. Hij vergeet alles. Hij is geregeld verward. Ik ben zijn verzorger, zijn geheugen en zijn agenda.

Ons leven is in vier jaar tijd volledig veranderd.

We moesten een andere auto kopen waar zijn rolstoel in kan. Ik betaal maandelijks honderden euro’s aan supplementen om zijn klachten enigszins draaglijk te houden. Terwijl hij soms naast me op de bank zit voel ik hem op hetzelfde moment als zand tussen mijn vingers door glijden. Ik draag de zorg voor hem, voor ons huishouden, voor onze zeventienjarige dochter en voor onze twintigjarige jongeman met ernstige beperkingen die in ons gezinshuis woont. Daarnaast run ik mijn eigen praktijk als gedragstherapeut aan huis.

Ik verveel me niet.

Wat wrang is: we zijn, net als vele lotgenoten, nog steeds niet aan de b***t voor een post-COVID kliniek. En zelfs als we dat wél zouden zijn, vraag ik me af of we er kunnen komen. De afstand is te groot. Mijn man kan zo’n autorit niet aan.

Onze zorgverzekering kost ons samen 460 euro per maand. Het eigen risico gaat waarschijnlijk omhoog naar 460 euro per persoon. Mijn man ontvangt een WIA-uitkering; ons inkomen daalde met bijna duizend euro per maand. Dat was slikken. Gelukkig hebben we destijds — tegen alle adviezen in — een lagere hypotheek genomen dan “maximaal verantwoord” was. We hadden geen kasteel nodig, goed was goed. Anders waren we nu echt in de problemen gekomen. Meneer Jetten, in dit land word je aan alle kanten gestraft als je ziek bent. En met u nieuwe plannen nog veel meer.

Maar meneer Jetten, begrijpt u dat ik me soms voor de gek gehouden voel?

We hebben geïnvesteerd in zonnepanelen. Twaalf stuks. Een investering in duurzaamheid, in de toekomst van onze kinderen. En nu ziet het ernaar uit dat we vanaf 2027 bijna moeten gaan betalen voor het terugleveren van stroom.

En ondertussen lees ik dat er tot 2030 28 miljard euro naar klimaatmaatregelen gaat, goed voor een temperatuurverlaging van 0,00036 graden.

Ik ben niet tegen investeren in het milieu. Integendeel. Onze kinderen en toekomstige kleinkinderen verdienen een gezonde wereld. Maar als ik zie hoe de zorg kraakt in haar voegen — verpleegkundigen die rennen tot ze erbij neervallen, steeds minder huisartsen, oplopende wachtlijsten, medicatie die niet meer wordt vergoed, personeelstekorten in verpleeghuizen en gehandicaptenzorg — dan vraag ik me af: slaan we de plank niet een beetje mis?

Er is geen adequate zorg voor mijn man. Wachtlijsten zijn eindeloos. De financiële druk loopt op. Mensen liggen wakker van rekeningen. Vullen hun koelkast met rekenmachine in de hand.

En wij investeren miljarden in 0,0036 graden.

Begrijpt u dat dat wringt?

Het voelt soms alsof dit land bestuurd wordt door mensen die niet meer met beide benen in de maatschappij staan. Mensen die de cijfers zien, maar niet de keukentafels. Die beleid maken, maar niet de slapeloze nachten ervaren.

Wordt het niet eens tijd om minstens net zo veel te investeren in mensen als in modellen? In zorg, in aandacht, in directe ondersteuning voor gezinnen die nu kopje onder gaan?

Ik vraag geen luxe. Geen uitzonderingspositie. Alleen de simpele vraag: ziet u “ons” nog?

Met oprechte groet,
Een bezorgde echtgenote, mantelzorger, moeder en zorgverlener

- delen mag, graag zelfs -

10/02/2026

Soms is ongemak nodig. Soms niet.

Ik sta elk half jaar in het ziekenhuis onder controle bij de dermatoloog.
Een paar jaar geleden zijn er een aantal foute moedervlekken weggehaald en sindsdien word ik van top tot teen gecheckt. Letterlijk.

Dat zijn niet de meest comfortabele onderzoeken. Je staat daar in je onderbroek terwijl iemand met een vergrootglas elk plekje bekijkt — en ja, uiteindelijk gaat zelfs die onderbroek nog even naar beneden.
Maar goed: liever een kwartier ongemak dan de rest van mijn leven spijt. Dus ik doe het. Elke keer weer.

Wat veel mensen niet weten: op dezelfde afdeling controleren ze ook op lipodeem. En dat heb ik al jaren.
Mega dikke benen dus.

De stoelen in de spreekkamers hebben leuningen. Niet van die zachte, maar harde, ijzeren buizen. Met als gevolg dat ik een paar uur na mijn bezoek nog steeds diepe strepen in mijn benen heb staan. Pijnlijk. Onnodig pijnlijk.

Ik vroeg de arts of daar vaker over geklaagd werd.
Haar antwoord: “Nee, eigenlijk nog nooit.”

En toen dacht ik: dat kan gewoon niet kloppen.
Ik weet zéker dat ik niet de enige ben.

Dus ik zei het. Dat ik die stoelen echt pijnlijk vond.
Ze bood direct haar excuses aan en zei iets heel simpels:
“Eigenlijk is dit makkelijk op te lossen. In elke kamer één stoel mét en één stoel zonder leuningen.”

Precies.

Maar dit is wat er zo vaak geb***t — in ziekenhuizen, op werk, in relaties, in het leven:
als niemand iets zegt, verandert er ook niets.

En ja, iets zeggen voelt ongemakkelijk. Je wilt geen zeur zijn. Geen aandacht vragen. Geen ‘lastige patiënt’. Dus slikken we het in. Houden we het bij onszelf. En dragen we het ongemak alleen.

Als cognitief gedragstherapeut zie ik dit mechanisme dagelijks terug bij cliënten.
Niet alleen in ziekenhuizen, maar overal.
De gedachte “laat maar” wint het dan van de behoefte “dit doet mij pijn.”

Over zes maanden ben ik weer op die afdeling.
Ik ben benieuwd welke stoelen er dan staan.

O ja, en het goede nieuws: ik ben weer schoon verklaard voor een half jaar ❤️

02/02/2026

IJzer smeden als het heet is: Dit is waarom ik als gedragstherapeut altijd bereikbaar ben!

Als gedragstherapeut beland ik regelmatig in interessante discussies met collega’s. Eén onderwerp komt daarbij opvallend vaak terug: mijn bereikbaarheid. Cliënten mogen mij 24/7 appen, en ik beloof altijd zo snel mogelijk te reageren of terug te bellen. Altijd dezelfde dag, meestal zelfs binnen twee uur.
Voor sommigen is dat onbegrijpelijk. Voor mij is het onwijs belangrijk!

De vraag die ik dan krijg is simpel: waarom zou je dat doen?
Mijn antwoord is super simpel: omdat emotie geen agenda volgt.

Gedrag en emotie spelen zich af in het moment. Precies daar zit de kern van veel problemen waar cliënten tegenaan lopen. Angst, boosheid, verdriet, paniek of schaamte komen niet netjes op tijdens een therapiesessie, maar juist op onverwachte momenten: ’s avonds laat, midden in een conflict, of alleen thuis op de bank. Dat zijn de momenten waarop iemand vastloopt — en waarop ik er wil zijn.

Als we wachten tot de volgende afspraak, soms dagen of zelfs weken later, praten we over een herinnering aan een emotie. Die is afgezwakt, veranderd of gerationaliseerd. De rauwe lading is eraf. En juist die rauwe emotie vertelt ons zo veel. Over patronen, overtuigingen en automatische reacties. Over wat er écht geb***t.

“IJzer smeden als het heet is” is voor mij geen spreekwoord, maar een werkprincipe. Wanneer de emotie heet is, kun je vormen. Dan is iemand ontvankelijk, open en eerlijk — ook naar zichzelf. Een korte interventie op dat moment kan soms meer impact hebben dan een uur praten achteraf.

Dat betekent niet dat cliënten mij voor alles appen of dat grenzen verdwijnen. Integendeel. Bereikbaarheid vraagt juist om duidelijkheid, vertrouwen en verantwoordelijkheid aan beide kanten. Maar het idee dat hulp alleen mag bestaan binnen kantooruren en geplande afspraken, past simpelweg niet bij hoe emoties werken.

Therapie gaat niet alleen over begrijpen, maar over ervaren. En ervaren doe je in het moment.

Daar mag je mij deelgenoot van maken! 24/7

26/01/2026

Waarom eet je die roze koek?
Als je wilt afvallen of gezonder wilt leven, is een roze koek niet de slimste keuze.

En toch… ligt hij ineens in je hand en binnen no time kijk je naar de overgebleven kruimels op tafel van wat 30 seconden geleden nog een roze koek was. En met een beetje pech volgt nummer 2 ook nog….

En nee, dat is geen gebrek aan discipline.

Dat is precies waar mijn fascinatie, mijn passie begint.

In mijn praktijk als gedragstherapeut en voedingsdeskundige kijk ik namelijk niet alleen naar wat je eet, maar vooral naar waarom je doet wat je doet.

Want bijna iedereen weet inmiddels wel wat “gezond” is. Maar weten en doen zijn twee totaal verschillende dingen.

Zelfsabotage is geen zwakte

Wanneer mensen bij mij komen, zeggen ze vaak:
“Ik snap gewoon niet waarom het me niet lukt.”
“Ik begin zo goed, maar val steeds terug.”
“Waarom saboteer ik mezelf?”

Het antwoord is zelden zo simpel als “je moet gewoon sterker zijn”. Zelfsabotage heeft altijd een functie.

Het beschermt je ergens tegen. Tegen ongemak. Tegen gevoelens. Tegen teleurstelling. Soms zelfs tegen je eigen succes.

Die roze koek is dan geen vijand, maar een signaal.
• Eet je omdat je moe bent?
• Omdat je leegte voelt?
• Omdat je altijd streng bent voor jezelf en dit “even mag”?
• Omdat eten rust geeft die je jezelf verder niet toestaat?

Zolang we alleen het gedrag proberen te veranderen, blijf je vechten tegen jezelf. Pas als je begrijpt wat erachter zit, ontstaat er ruimte voor echte verandering. Structureel.

Wanneer ben je eigenlijk tevreden met jezelf?

Een vraag die ik vaak stel is:
“Wanneer is het voor jou goed genoeg?” Voor de ene is dat maat 34 terwijl de ander tevreden is met maat 50.

Veel mensen leven met een onzichtbare lat die steeds opschuift.

Eerst dat gewicht.
Dan die kledingmaat.
Dan meer controle.
Dan nog beter je best doen.

En ondertussen is er weinig mildheid, weinig tevredenheid, weinig rust.

In mijn trajecten onderzoeken we samen:
• Waar komen jouw overtuigingen vandaan?
• Wat verwacht je van jezelf?
• Wat denk je dat er geb***t als je écht tevreden zou zijn?
• Wat heb jij nodig om goed voor jezelf te zorgen — los van eten?

Gedrag veranderen begint met begrijpen, met snappen en inzien.

Mijn passie zit niet in lijstjes met verboden voedingsmiddelen.
Ook niet in strakke schema’s die je “vol moet houden”.

Mijn passie zit in die laag daaronder.
In het begrijpen van jouw patronen.

In het moment waarop je denkt: “Wacht eens… dit doe ik altijd zo.”

Vanuit daar kun je andere keuzes maken. Niet perfect. Wel bewust. En vooral: keuzes die passen bij jou, jouw leven, jou bagage en jouw levenspad.

Op dit moment heb ik twee plekjes vrij in mijn praktijk voor een persoonlijk traject.
Een traject waarin we samen op zoek gaan naar jouw waarom.

Niet om jezelf “te fixen”, je bent niet kapot.
Maar om jezelf beter te begrijpen, zodat het niet langer hoeft te voelen als een gevecht.

Voel je dat dit over jou gaat?
Dan ga ik die zoektocht graag met je aan. ❤️

25/01/2026

Vandaag stapte ze achter het stuur.
En ik stond daar, ogenschijnlijk rustig, maar vanbinnen voelde ik van alles tegelijk: trots, ontroering en liefde, heel veel liefde!

Want waar ís de tijd gebleven? Wanneer is dat kleine meisje met die grote fel blauwe ogen dat ik elke ochtend naar school bracht, ineens deze jonge vrouw geworden?

Zo eentje die haar eigen weg op rijdt, letterlijk én figuurlijk.

Ik herinner me haar handje in de mijne. Hoe ze nog achterom kon kijken om te checken of ik er echt was. Hoe ik haar geruststelde, knuffelde, beschermde en vasthield. Soms letterlijk en figuurlijk.

En vandaag deed ik precies het tegenovergestelde: ik liet los. Met knikkende knieën, ik moest slikken en er rolde een traantje.

Zij gaf mij de mooiste rol van mijn leven: die van moeder.
Een rol waarin je leert dat liefde groeit door nabij te zijn, maar ook door op tijd ruimte te geven. Dat moederliefde niet stopt bij beschermen, maar juist doorgaat in vertrouwen.

Als moeder draag je duizend herinneringen met je mee. Momenten die zich vastzetten in je hart: haar lach, haar tranen, haar eerste stapjes, haar eerste keer vallen en weer opstaan. En ineens besef je dat al die momenten haar hierheen hebben gebracht. Naar dit punt. Naar zelfstandigheid.

Wat ben ik trots op haar.
Op haar moed.
Op haar zachtheid.
Op haar vertrouwen.

En terwijl zij leert rijden, leer ik opnieuw moeder zijn. Op een andere manier. Met nog meer loslaten, maar geen seconde minder liefde.

❤️

21/01/2026

Heeft iemand wellicht de gouden tip voor deze rustige nette jonge man? Mocht je iets weten, stuur me een dm, dan stuur ik het meteen door!

14/01/2026

Ik ben cognitief gedragstherapeut.
En ook ik loop soms vast.

Dat zeg ik niet vaak hardop. Niet omdat ik het niet ken, maar omdat het schuurt. Alsof vastlopen iets is wat mij niet mag overkomen. Alsof kennis beschermt.

Maar dat doet het niet.

Oude gevoelens en ervaringen komen soms terug, alsof ik op één plek blijf hangen. In de therapieruimte voel ik me veilig, maar soms lukt het me niet om te delen wat ik echt voel. Dan hou ik het klein: een traan, een kort af antwoord, gesnauw naar de therapeut, net genoeg om erbij te blijven, maar niet genoeg om te breken.

Misschien is dat soms mijn manier van volhouden. Niet breken.

De grote emoties komen vaak pas als ik alleen ben: onrust, paniek, een golf die nergens heen kan. Dan duw ik het weg, omdat het soms te veel is of simpelweg niet uit komt.

Omdat ik soms bang ben erin te verdwalen.

En toch verlang ik soms naar het tegenovergestelde: een confrontatie waar ik niet omheen kan, een moment waarop het gevoel niet netjes blijft, niet beheersbaar, niet professioneel.

Waar het opgesloten zijn, het niet kunnen weggaan, ook in de sessie voelbaar wordt. Omdat ik diep vanbinnen geloof dat daar de winst zit.

Maar in plaats daarvan zeg ik nee. Ik creëer afstand. Ik trek me terug.

Er spoken vragen door mijn hoofd zonder antwoord: weten mensen hoeveel impact dingen kunnen hebben?

Ook ik voel me soms klein.

En soms is er schaamte: omdat ik bleef vertrouwen dat het beter zou worden.

Dat vertrouwen bleek geen bescherming, maar een val.

Ik weet, als therapeut, hoe emoties en vermijding werken. Hoe veiligheid en afstand soms hand in hand gaan.

En toch zit ik ook wel eens in die fase. Als mens. Met alles wat ik weet — en alles wat ik nog steeds voel.

Misschien is af en toe vastlopen geen falen.

Misschien is het een plek waar iets gezien wil worden dat te lang klein is gehouden.

Misschien zit de echte confrontatie niet in wat er gebeurd is, maar in de moed om toe te laten wat er geb***t als kennis even niet leidt!

Fijne avond!
Liefs van mij ❤️

13/01/2026

Vaak krijg ik mails en privéberichten van mensen die twijfelen.
Mensen die zich afvragen of ze wel kunnen praten.
Of ouders die hulp zoeken voor hun kind en erbij zeggen:
“Ik denk eigenlijk niet dat mijn zoon/dochter gaat praten.”

En weet je? Dat vind ik zó logisch.

Want waarom zou je jezelf zomaar blootgeven bij iemand die je nog helemaal niet kent?
Waarom zou je je gevoelens delen met een wildvreemde?
Waarom zou je meteen woorden hebben voor alles wat vanbinnen zo ingewikkeld voelt?

Dat je daarover twijfelt, zegt niets over jou.
Het zegt vooral dat je mens bent.

En precies dáár begint mijn werk.

Mijn werk is niet dat jij binnenkomt en meteen je hele verhaal vertelt.
Mijn werk is niet dat je vanaf minuut één alles onder woorden kunt brengen.
Mijn werk is ervoor zorgen dat jij je veilig voelt.

Dat je voelt dat je welkom bent.
Dat je voelt dat je me kunt vertrouwen.
Dat je voelt dat ik naast je sta — niet tegenover je.

En ja, ik schrijf heel bewust voelen.

Want verstandelijk weten we het allemaal wel.
We weten dat je bij een therapeut mag praten over wat je voelt.
We weten dat het “helpt” om dingen te delen.
Maar weten en voelen zijn twee totaal verschillende dingen.

Je kunt met je hoofd begrijpen dat praten mag,
terwijl je lijf nog op slot zit.
Terwijl woorden nog niet komen.
Terwijl stilte veiliger voelt dan spreken.

En dat is oké.

Of je nu zelf komt, of met je puber.
Je hoeft je geen zorgen te maken over de vraag:
“Gaat hij/zij wel praten?”
“Wat als er niks gezegd wordt?”

Dat mag je loslaten.

Want dat is nou precies mijn werk.

Ik kijk niet naar wat er niet lukt.
Ik sluit aan bij wat er wel is.
Soms zijn dat woorden.
Soms is dat stilte.
Soms een blik, een zucht, een houding.

Praten komt niet omdat het moet.
Praten ontstaat wanneer het veilig genoeg voelt.

En totdat het zover is, ben ik er.
Zonder druk.
Zonder verwachtingen.
Op jouw tempo.

Je hoeft het niet te kunnen.
Je hoeft het niet te weten.
Je hoeft alleen maar te zijn.

De rest doen we samen!

Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk

22/02/2026

19/02/2026

18/02/2026

15/02/2026

11/02/2026

10/02/2026

02/02/2026

26/01/2026

25/01/2026

21/01/2026

14/01/2026

13/01/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact De Praktijk

Snelkoppelingen

Delen

Type