01/04/2024
Dag lieverd,
“ Ik ga naar huis!!” Zei je stevig, overtuigd en ook een tikkeltje woest! Zo stond je er ook bij met jouw lichtbruine leren tasje tegen je aan geklemd,boos was je. Je voelde je achtergelaten. “ Ze zeggen wel dat het beter voor mij is, maar ik ben niet ziek! Hoe oud denk je dat ik ben ? Nou!?” ( het was de blik in je blauwe ogen, fel, scherp en alert die ons stil hield) Tanig, pezig en iets wat te slank met een geruite blouse en dikke sokken in de “ open lucht Nikes” Probeerde we nog grappig, helaas..🫣
“ Dat zijn sandalen..” om vervolgens aan te kaarten dat je NU jouw auto ging pakken om te gaan, want gaan zou je… Je autosleutel zit in je tas, ik woon hier niet .. Kita moet uit en zo liep je de deur uit, het grindpad op, op zoek naar jouw auto, die er niet stond.
Gewapend met het verhaal rondom jouw leven, wat jouw Waldemar en Marion met ons hadden gedeeld gingen wij samen dan dit deel van jouw leven aan. Soms in oorlog, vaak in liefde en dan is alles geoorloofd. Een rijk en bereisd leven, waarbij structuur, zelfstandigheid,,kordaatheid, zorgzaamheid en “ niet lullen maar poetsen” prachtige normen en waardes waren, die je praktisch en met daadkracht bezigde.
Al snel mochten sommige jou ‘ Sijgje’ noemen, naar jouw oma. ‘ Goh, dat jullie dat weten…’ om met een glimlach verder te gaan. Op dat moment gaf het je een veilig gevoel, met liefde genoemd worden, gezien worden, ertoe doen en bestaan! Zo deed je dat ook met jouw werk met Leen in het huis voor moeilijk opvoedbare jongens. Een prachtige taak, die jullie met verve hebben uitgevoerd. Zo deed jij dat, met grootse inzet en doorzettingsvermogen, geloof in de ander zijn of haar kunnen en dat op 1 zetten.
Je ontdekte de tuin. Buiten zijn in de natuur was heel normaal voor jou doordat je vroeger bij jouw vader op het land, in de tuin, meewerkte.
de wind door je haar , de zon op je gezicht..Fijn!
Je had ook een bepaalde bescheidenheid… en soms ook niet 😂
‘ Hoe oud denk je dat ik ben?’
Dit vroeg je vaak en als wij het dan niet goed raadde zei je : “ haha! Nee, ik ben 88! Een ouwe tor! “ je bleef overigens heel lang 88 😏
Inspelend op jouw verlangen naar structuur, orde en sortering heb je ons welwillend geholpen. Op sommige dagen heb je wel 23 keer de handdoeken opgevouwen. Als die klus - nauwgezet- geklaard was waren wij dolgelukkig en jij ook en wij hadden dan een fijne dag samen. Op andere dagen liep je heerlijk door de hoeve, met je vertrouwde manier van lopen. Handen op je rug, ontspannen tred en daar waar je een ander aantrof was er altijd een vraagje of een bemoedigend woordje. Soms hielp je de ander even op weg. De bedoeling was dan 1 puzzelstukje te leggen om vervolgens samen verder te puzzelen of toch een ‘vriendelijk’ verzoek te krijgen om met je handen eraf te blijven om dan vervolgens je biezen te pakken. Hierbij was er in het onderweg zijn ook snel weer een andere invulling gevonden. Zoals een woordzoeker.. talloze woordzoekers zijn de r***e gepasseerd en elke keer een strak resultaat.
We leerden samen een ritme kennen, jouw ritme en dat ging (na een stevige landing met rook op de bandjes ) prima. Je zocht ons op, je gaf advies, je vroeg hoelaat het was om die tijd vervolgens te checken op jouw eigen horloge. Als je je stootte vroeg je jezelf verbaast af waar het bloed vandaan kwam… om het met een lik over je duim eventjes weg te poetsen. Een kleine pleister met de tekst ‘ laten zitten!’ Erop werkte het beste bij jou.
Je skypte vanaf de laptop naar Spanje, naar Marion en Waldemar.. altijd een klein feestje!
Met zuster Sally of dorothé op pad, bij zuster Kristie tegen de boezem, of zuster Simone helpen tijdens het bakken ( snoepen!) de was vouwen , afdrogen, piepers jassen.. je werd zo 1 van ons grote gezin, samen met Waldemar en Marion een familie… met je attente zorgzaamheid naar ons, je knuffels, je gulle lach ( zeker als er een foto werd gemaakt) jouw genieten van kleine dingen, een 43’je, meezingen.. puzzeltje maken.
Goh! Wie had dat gedacht, toen…
op je sandalen, met je tasje, met jouw autosleutels als enige houvast in jouw wereld.
Elke middag stipt kwam je even aan om heel even aan te geven: “ ik denk dat ik zo maar eens naar huis ga.. “
Dat was altijd een prima plan: “heb je alles?”
…..’ Even boven kijken’, voordat je terugkwam stond er een dampende kop koffie en lag er heel toevallig een woordzoeker… met pen! ( onze Elsa haalde per week wel 16 pennen terug 😂)
Deerde niet, je zat alweer te genieten!
En toen zei je: ik voel mij zo ziek.. alle seinen op rood.. want jij bent nooit ziek, hoe oud denk je dat je bent?
Als een aangedaan diertje trok je jezelf terug om in de tijd te laten passeren wat jouw zo plaagde of om dát te laten gebeuren wat gepasseerde tijd zou ombuigen in het onomkeerbare einde.
In no time trokken we alles uit de kast, kwamen Marion en Waldemar naar jou toe, geen Skype, dit moest live. In liefde gaf je je over aan onze zorgen, tegen zuster Jessica zei je: “ blijf jij dan hier bij mij? ( tuurlijk) meid! wat ben je toch een lieverd!” Tjop tjop uit je bed in een ander bed, samen op jouw hoofdkussen, neus aan neus… en je zei het: “ ik ben ziek, ik ga dood” geen angst, nee, stevig overtuigd van het feit dat.. “ ik ga je zo missen” zei ik nog.. “ je bent een lieve mooie meid..” zei jij en trok het dekbed warm om je heen.
Bikkel tot de laatste zucht, je hebt de tijd genomen om deze laatste reis te maken, alert, weloverwogen met een tevreden zachte blik in je blauwe ogen.
“ Ik denk dat ik maar eens naar huis ga..”
das goed lieverd, je hebt alles, ga.. 🥲
Liefs,
Team de Familiehoeve ❤️
