01/04/2026
Soms sta je met een groep mensen bij dezelfde boom en toch lijkt iedereen in een andere wereld te zijn.
De één voelt diepe liefde, zachtheid, gedragen worden.
De ander voelt pijn, zwaarte, misschien iets ouds wat aangeraakt wordt.
En ik merk hoe verschillend we daarin kunnen kijken.
Ik hoor vaak dat er dingen “geheeld” moeten worden. Dat plekken iets dragen wat opgeruimd wil worden.
Dat wij daar zijn om dat te doen.
Voor mij voelt het anders.
Voor mij hoeft niets geheeld te worden.
Niet omdat er geen pijn is maar omdat die pijn er mag zijn.
Zonder dat het weg hoeft.
Zonder dat het anders moet.
Wat als we niet hier zijn om te fixen maar om te ontmoeten?
Om aanwezig te zijn bij wat zich laat zien; licht én donker, zacht én rauw.
Juist in die ontmoeting, het werkelijke verbinden, ontstaat iets wat we “heling” noemen.
Maar niet omdat wij het doen.
Alleen omdat we niets meer tegenhouden.
De boom blijft dezelfde.
De plek blijft dezelfde.
Wat wij zien is altijd een ontmoeting met onszelf.