16/07/2019
Iedereen kent het gevoel wel. Je moet een presentatie geven voor een groep mensen en je bent zenuwachtig of je bent aan het fietsen en er komt onverwachts een auto van rechts en je schrikt. Daardoor produceert het lichaam grote hoeveelheden stresshormonen (adrenaline en cortisol) de bloeddruk stijgt, je hart begint sneller te kloppen, je spant je spieren aan, je ademhalingssnelheid neemt toe en je begint te zweten. Door dit alles worden de zintuigen scherper. Dit zijn allemaal kenmerken van het vecht-vlucht mechanisme. Het vecht-vlucht mechanisme zorgt ervoor dat je bij gevaar vecht of vlucht.
Maar wat als dit vecht-vlucht mechanisme ook geactiveerd wordt in situaties waarbij er geen gevaar is? Dit is het geval wanneer de Moro Reflex nog actief is (niet geïntegreerd is) in het lichaam. Je staat constant op scherp. Als de Moro Reflex nog actief is kan iemand overdreven reageren op geluid, warm en koud, aanraking en visuele prikkels. Het lichaam is constant bezig om te overleven, omdat normale situaties geïnterpreteerd worden als gevaarlijke situaties (dit gebeurt geheel onbewust).
Vaak krijgen kinderen met een actieve Moro Reflex de diagnose ADHD of autisme. Echter kan het zijn dat de symptomen die gekoppeld zijn aan ADHD en autisme verdwijnen na het onder controle brengen van de primaire reflexen. Bij de Moro Reflex komen alle zintuigelijke prikkels namelijk ongefilterd binnen en het lichaam weet niet zo goed wat het met deze hoeveelheid prikkels moet. De reactie die volgt is hyperactiviteit en onrustig gedrag of juist het tegenovergestelde en de persoon keert in zichzelf.
Hoe werkt dit in het lichaam? Het autonome zenuwstelsel, wat bestaat uit de sympathicus en de parasympathicus, zou je kunnen zien als de automatische piloot van ons lichaam. Allerlei processen in ons lichaam worden automatisch geregeld zonder dat we er iets van merken. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de werking van organen, ademhaling, vertering en hartslag. Het autonome zenuwstelsel regelt dus het onbewuste deel van het zenuwstelsel. De sympathicus kan gezien worden als het gaspedaal van het lichaam en zorgt ervoor dat je lichaam in actie komt. De sympathicus is dus ook verantwoordelijk voor de vecht-vlucht reactie, waardoor het lichaam grote hoeveelheden stresshormonen (adrenaline en cortisol) produceert en je bloeddruk stijgt, je hart sneller begint te kloppen, je spieren aanspant, je ademhalingssnelheid toeneemt en je begint te zweten.
De parasympathicus kan gezien worden als het rempedaal van het lichaam en zorgt voor ontspanning, voor het tot rust komen na stress of inspanning, voor herstel, voor reparatie, voor alle spijsverteringprocessen. De parasympathicus zorgt er dus voor dat de hartslag daalt, de ademhalingssnelheid afneemt.
Wanneer een Moro reflex actief aanwezig is, wordt deze bij alles wat onverwachts gebeurt opgewekt. Een geluid, fel licht, een aanraking is al genoeg. Telkens wanneer de Moro Reflex opgewekt wordt, wordt het gaspedaal (sympathicus) van het lichaam geactiveerd. Het stresssysteem staat als het ware constant aan en het lichaam weet niet meer waar de rem zit. Je kan jezelf moeilijk ontspannen. Eigenlijk zou de sympathicus alleen moeten werken als het nodig is, namelijk in levensbedreigende situaties of in situaties waarbij extra lichamelijk of mentale inspanning wordt gevergd. Je lichaam kan niet voortdurend in een verhoogde staat van paraatheid zijn. Hierdoor raakt de balans verstoord en is er sprake van stress. De druppel die de emmer doet overlopen kan dan ook zorgen voor een burn-out. Ook woede-uitbarstingen, paniekaanvallen en ademhalingsproblemen kunnen hierop teruggevoerd worden. Voor meer kenmerken van een ongeremde (nog actieve) Moro Reflex kunt u op onze website terecht: www.praktijkprimairereflexen.nl
© Praktijk Primaire Reflexen & Stress Release
