04/10/2023
De intentie van het bewegen/sporten
Je zult maar last van je nek en je schouders hebben, en ook op andere plekken nog flinke spierspanning ervaren.
Van de week had ik iemand onder behandeling die ik al vaker behandeld had. Hij snapte er niets van, zo zei hij. Hij deed alles wat ik hem geadviseerd had, maar toch was de pijn erger dan ooit.
Hij heeft me tijdens ons gesprek wel een paar keer te kennen gegeven dat hij deze keer toch echt aan zijn kracht en conditie wilde werken, hij wilde fysiek aan de slag.
Okay dacht ik, hoe ga ik hem laten ervaren dat het zo niet werkt? En, hoe kan ik hem laten inzien dat het niet handig is bij hoge spierspanning nóg meer spanning te creëren?
Direct kwam er al een idee bij me op. Ik vroeg hem hoe het gesteld was met zijn wens om te luisteren naar zijn gedachten, om deze op te volgen. Deze vraag resoneerde al direct, opgelucht omdat ik hem begreep. Want, ja, natuurlijk wilde hij daar naar luisteren. Op die manier denkt hij de dingen onder controle te hebben en te houden. Mijn volgende vraag was hoe zijn conditie was. Slécht gaf hij direct aan. Hij wilde heel graag sporten, maar het lukte hem maar niet om dat zelfstandig te doen.
Terwijl ik hem liet opwarmen zette ik wat oefeningen voor hem klaar. Deze oefeningen waren pittig kan ik zeggen (en niet zonder reden). Ik zag hem schrikken toen ik de oefeningen kort voor deed en ik van hem volle inzet vroeg. Hij vroeg zich nog even af of hij dat wel aankon, maar hij herstelde zich direct en ging de uitdaging aan.
Mijn taak was hem aanmoedigen, net zoals hij bij zichzelf deed. Wordt je moe? Natuurlijk niet, we gaan gewoon nog even door. Ren je op dit langzame tempo, kan dat niet wat harder? Anderen kunnen dat immers ook. Stoppen omdat je pijn hebt? Wat een onzin, we kunnen gerust nog even door. En terwijl ik hem luidkeels ‘aanmoedigde’ was hij het helemaal een met mijn commentaar. En ik zag het gebeuren, bij elke beweging die hij maakte verkrampte zijn lichaam meer en meer. Zijn gezicht stond strak, zijn vingers klauwde om de bal, zijn armen werden gedwongen te bewegen.
Bozer en bozer werd hij. Op zichzelf, omdat hij moest stoppen vanwege de pijn.
Toen ik hem complimenteerde omdat hij stopte met de oefeningen was hij verbaasd. Hoezo was dit goed?
Daarop legde ik hem uit dat ik wel snapte dat hij niet graag alleen sportte. Het is toch niet leuk op deze manier? Elke keer je eigen criticus die over je schouder meekijkt en alles afkraakt wat je doet en voor wie the world not enough is. Daar wordt je toch ook niet blij van?
Ik zag het besef bij hem doordringen. Het was een patroon dat hij zijn hele leven al met zich mee droeg, waarvan hij dacht dat het behulpzaam was. Nu zag hij in dat dit helemaal niet (meer) het geval was. Dit patroon werkte juist averechts.
Hij heeft huiswerk meegekregen om dit patroon ook in het lichaam anders weg te zetten. Zo kan hij een volgende keer gewoon voor zijn plezier gaan fietsen of sporten. De intentie is totaal anders en daardoor een stuk gezonder.
Mocht je ook last hebben van je nek/schouders, dan zou deze ervaring jou wellicht ook kunnen helpen. Met welke intentie beweeg jij?
Liefs,
Monique