04/04/2026
Sinds een maand of 2 heeft m’n man een nieuwe therapeut/casemanager. Een vrouw die van doorpakken weet. Heel fijn! Ze luistert naar m’n man en ze luistert naar mij. We voelen ons oprecht beiden gehoord. Ze ziet dat we het goed hebben, we zijn niet voor niets al bijna 40 jaar samen, maar ze ziet ook hoe we beiden nog steeds ook kunnen struggelen door het verschil tussen ons. Het grote verschil tussen hoe onze breinen werken. Dat van m’n man is autistisch, dat van mij niet.
Door buitenstaanders wordt dit nogal eens onderschat. “Ach, dat heeft mijn man ook” of “Joh, dat doen zoveel mensen”. Vast heel goed bedoeld, maar deze kort-door-de-bocht-opmerkingen doen onrecht aan waar beide partners tegen aan kunnen lopen in een relatie waarin autisme een rol speelt. Hoe goed we het ook doen, ook bij ons verdwijnt dat verschil niet. Tuurlijk hebben we er in al die jaren best goed mee leren omgaan, maar dat maakt m’n man echt niet minder autistisch. En nee, niet iedereen is een beetje autistisch. Was het maar zo eenvoudig, dan liepen heel wat mensen minder vast en zouden heel wat minder huwelijken stranden.
Daar gaat deze blog niet over. Deze blog gaat over mij. Over een tip, of eigenlijk was het meer een opdracht die de therapeut mij meegaf. Ik ben zo verschrikkelijk moe. Zit zo aan m’n grenzen. Al heel lang. Ruim anderhalf jaar geleden zat ik bij de huisarts en hij adviseerde me voor mijzelf een stukje hulp in te schakelen. Maar ja, druk, druk, druk, waardoor ik het voor me uitgeschoven heb…
Nu dus via de therapeut van m’n man de officiële opdracht dat ik tijd voor mezelf moet nemen. Ik pak al zeer regelmatig mijn eigen momentjes door mijn haakwerk te pakken, op m’n iPad een serie op Videoland te kijken, m’n gedachten in een blog op te schrijven of bezig te zijn met de Facebookgroep voor partners-van die ik opzette en beheer. Helemaal prima allemaal, maar het moet nu toch net even anders. Ik moet me nog veel meer bewust gaan zijn van wat me écht rust geeft en dat nog vaker gaan doen. Niet enkel dat wat ik leuk vind, maar dat wat rúst geeft. Het is duidelijk, het meest tot rust kom ik met haken. Lekker m’n bolletjes wol en haakwerk op schoot, hondjes naast me op de bank en m’n aandacht focussen op het patroon. Iets kleurigs in m’n handen zien ontstaan. Ik hou van de wat ingewikkelder patronen, dus m’n hoofd gaat echt volle bak op het patroon, waardoor ik niet bezig kan zijn met andere dingen, zoals problemen of afspraken.
Mijn man kreeg de opdracht om een lijstje te maken en uit te printen om daarop zijn hoofdpijn op vaste momenten een cijfer te geven. Hopend om zo meer inzicht te krijgen in wat de grootste triggers zijn. Ik denk dat de therapeut me al een klein beetje kent, want ze zei “Koop jij voor jezelf een mooi opschrijfboek en ga daar precies in bijhouden wanneer je haakt. Dat vind je vast en zeker leuker dan een geprint lijstje”. En dat klopt! Dus dat deed ik, een mooi boekje kopen. Ik kocht een ‘bullet journal’, waarin ik naast mijn haak-lijstje ook nog andere lijstjes kwijt kan en er creatief mee aan de gang kan. Of nou ja, ik kocht het niet, ik kreeg het van m’n moeder. Ze was erbij toen ik bij Bruna aan het kijken was en zij kocht het voor me. Het is het boekje op de foto.
Nu moet ik er nog wel mee aan de slag natuurlijk. Afgelopen weken waren mega druk, waardoor ik bijna niet gehaakt heb. Zo dom, want als je meent dat je het te druk voor ontspanning hebt, zou je júist ontspannende momenten moeten inlassen. Dat is lastig voor me, dus ik begrijp erg goed waarom ik deze opdracht kreeg…
Tijd voor jezelf nemen is niet egoïstisch of lui of wat dan ook. Tijd voor jezelf nemen is broodnodig, en meer nog als het leven soms teveel van je vraagt. Tijd voor jezelf nemen doe je niet alleen voor jezelf, maar je doet het indirect ook voor de ander. Als je zelf meer ontspannen bent, kun je er ook beter voor de ander zijn. Win-win!
Mijn man wees me afgelopen week al diverse keren op m’n boekje. Zo van, zou je niet gaan haken? Hij ziet en weet dat ik ruimte nodig heb. Heb je een partner die dat niet in de gaten heeft, dan is tijd en ruimte voor jezelf innemen nog veel moeilijker.
Ik zou het leuk vinden als je jouw hobby in de reacties deelt. Wat geeft jou ontspanning? En pak je hier bewust voldoende tijd voor? Gun je jezelf die tijd niet, dan kun je misschien iets met een mooi opschrijfboekje 😉
-Jolanda Hoenjet-de Jong-
Ben je net als ik partner-van en wil je weten welke Facebookgroep ik opgezet heb? Dat is Mijn Partner Heeft Autisme. Dit is een groep waarin op een respectvolle en opbouwende manier met elkaar gesproken wordt. Lees alsjeblieft wel de omschrijving goed door voor je je eventueel aanmeldt, want deze groep heeft duidelijke regels die niet bij iedereen aansluiten.
Je kunt hier alle info vinden https://www.facebook.com/groups/mijnpartnerheeftautisme/
