11/12/2025
Soms vragen mensen mij: “Waarom focus jij je op jongvolwassenen?” Nou… omdat ik ze zie. Echt zie.
We leven in een tijd waarin zoveel jongeren van 18 tot 27 jaar vastlopen. Niet omdat zij “het probleem” zijn, maar omdat het systeem waarin ze moeten functioneren al lang niet meer klopt. Ze proberen te rennen in een wereld die niet is gebouwd voor hun gevoel, hun tempo, hun ziel.
Steeds meer jongvolwassenen voelen niet meer wie ze zijn. Niet omdat ze dat niet willen… maar omdat ze het simpelweg niet meer kúnnen voelen. Schooldruk, werkdruk, social media, maskers, verwachtingen… Iedereen vraagt iets van ze, behalve: “Hoe gaat het nou écht met je?”
En de zorg? Die loopt over. Jongeren krijgen hulp, maar regelmatig niet de juiste. Er wordt snel gelabeld, snel medicatie voorgeschreven, snel opgelost. Maar dit vraagt geen snellere protocollen, dit vraagt ‘zielskunde’. Iemand zien vanuit zijn ‘zijn’, niet vanuit een sticker.
En ja, ik weet hoe het voelt. Ik ken de rauwe stukken van het leven: geen liefde, misbruik, verslaving, depressie, verlies. Ik heb het doorleefd én doorbroken. Daarom ben ik nu klaar om het podium te pakken, maar dat podium is voor hén.
Jongvolwassenen hebben geen zware preken nodig. Ze hebben lucht nodig, humor, eerlijkheid. Ze hoeven niet nóg een volwassene die vertelt hoe het “moet”. Maar iemand die durft te zeggen: “Leg die maskers maar even af. Laat mij jou zien zoals je bent.” We moeten verder kijken dan het individu. Systemisch opschonen, ouders hierin meenemen, misschien zelfs stukken uit de voorouderlijn opruimen.
Daarom ga ik in gesprek met gemeentes, scholen en instanties. Niet om met vingers te wijzen, maar om samen anders te kijken. Met meer bezieling in een wereld die steeds digitaler en drukker wordt.
Ik ben hier om jongeren weer bij zichzelf te brengen: licht, speels, echt. Zodat ze voelen dat ze mogen zijn wie ze zijn. Want laten we ze vooral één ding teruggeven: het gevoel dat ze goed genoeg zijn.