11/12/2025
Soms vragen mensen mij: โWaarom focus jij je op jongvolwassenen?โ Nouโฆ omdat ik ze zie. Echt zie.
We leven in een tijd waarin zoveel jongeren van 18 tot 27 jaar vastlopen. Niet omdat zij โhet probleemโ zijn, maar omdat het systeem waarin ze moeten functioneren al lang niet meer klopt. Ze proberen te rennen in een wereld die niet is gebouwd voor hun gevoel, hun tempo, hun ziel.
Steeds meer jongvolwassenen voelen niet meer wie ze zijn. Niet omdat ze dat niet willenโฆ maar omdat ze het simpelweg niet meer kรบnnen voelen. Schooldruk, werkdruk, social media, maskers, verwachtingenโฆ Iedereen vraagt iets van ze, behalve: โHoe gaat het nou รฉcht met je?โ
En de zorg? Die loopt over. Jongeren krijgen hulp, maar regelmatig niet de juiste. Er wordt snel gelabeld, snel medicatie voorgeschreven, snel opgelost. Maar dit vraagt geen snellere protocollen, dit vraagt โzielskundeโ. Iemand zien vanuit zijn โzijnโ, niet vanuit een sticker.
En ja, ik weet hoe het voelt. Ik ken de rauwe stukken van het leven: geen liefde, misbruik, verslaving, depressie, verlies. Ik heb het doorleefd รฉn doorbroken. Daarom ben ik nu klaar om het podium te pakken, maar dat podium is voor hรฉn.
Jongvolwassenen hebben geen zware preken nodig. Ze hebben lucht nodig, humor, eerlijkheid. Ze hoeven niet nรณg een volwassene die vertelt hoe het โmoetโ. Maar iemand die durft te zeggen: โLeg die maskers maar even af. Laat mij jou zien zoals je bent.โ We moeten verder kijken dan het individu. Systemisch opschonen, ouders hierin meenemen, misschien zelfs stukken uit de voorouderlijn opruimen.
Daarom ga ik in gesprek met gemeentes, scholen en instanties. Niet om met vingers te wijzen, maar om samen anders te kijken. Met meer bezieling in een wereld die steeds digitaler en drukker wordt.
Ik ben hier om jongeren weer bij zichzelf te brengen: licht, speels, echt. Zodat ze voelen dat ze mogen zijn wie ze zijn. Want laten we ze vooral รฉรฉn ding teruggeven: het gevoel dat ze goed genoeg zijn.