LindAdemwerk

04/04/2026

“Ik ben gewoon moe…”
Maar soms is het niet alleen vermoeidheid.

Soms ben je zo lang doorgegaan, zo gewend geraakt aan aanpassen en volhouden, dat je bijna niet meer weet hoe echte ontspanning voelt in je lichaam.
Je lichaam is namelijk voortdurend bezig met één ding: jou beschermen (lees: overleven).

En dan niet persé om je goed of energiek te laten voelen, maar om ervoor te zorgen dat je blijft functioneren, dat je overeind blijft staan.

Als deze belasting te lang aanhoudt, kiest je systeem een andere strategie. Dan zal het gaan vertragen, alsof het zich afsluit.

Misschien merk je dat je minder voelt, dat je wat verder weg bent van jezelf geraakt. Je doet nog wat er moet gebeuren, maar het voelt niet meer echt als leven.

En precies dit, is hoe je lichaam voor je zorgt.

Er is een deel in je zenuwstelsel dat je als het ware even terugtrekt uit de intensiteit, zodat het niet te veel wordt. Net zoals dieren dat doen wanneer er gevaar is: ze verstillen, sparen energie, blijven zo veilig mogelijk. En zodra er weer veiligheid wordt ervaren komt er langzaam weer beweging. Leven.

Zo werkt het bij jou ook.
Je lichaam wacht niet op nog meer denken of verklaren. Het wacht op iets anders. Op een ervaring van rust, van veiligheid. Van: ik ben hier, en het is oké om te zakken.

En dit is het punt, van waaruit herstel kan beginnen.

Hoe voelt jouw lichaam? Herken je dit?

🌸

01/04/2026

“The first half of life is about becoming who you needed to be to survive. The second half is about unraveling everything that no longer aligns with your soul’s purpose.”

Toen ik deze woorden las, voelde ik meteen: dit gaat over mij, over mijn leven.

Want zoveel van wie we worden, ontstaat al vroeg. In onze jeugd. In hoe we leren omgaan met spanning, met emoties, met wat er wel of geen ruimte krijgt. Soms ontwikkelen we patronen, zoals aanpassen, zorgen voor anderen, sterk zijn, die ons toen hielpen maar die we later onbewust blijven herhalen.

Van buiten leek alles op orde. Maar van binnen… was er een stille onderstroom. Een lichaam dat signalen gaf. Grenzen die ik niet goed voelde. Delen van mij die zich aanpasten om door te kunnen gaan.

Tot mijn lichaam me stilzette. Voor de tweede keer.
Ik denk dat mijn leeftijd, 49 destijds, precies het juiste moment was. Mijn kinderen waren al groter, hadden me niet meer zo nodig. En zo ontstond er voor het eerst een klein beetje ruimte… een ruimte nu wél kon innemen voor mezelf, zonder schuldgevoel. Iets waar eerder, door dat constante aanpassen en zorgen, eigenlijk geen plek voor was geweest.

Ik kwam in aanraking met adem- en lichaamswerk. In eerste instantie voor mijn eigen proces. Niet omdat ik iets nieuws wilde worden, maar omdat ik niet langer kon blijven wie ik altijd was geweest.

Laag voor laag begon ik te ontmoeten wat er in mij leefde aan oude patronen en opgeslagen spanning. Verdriet dat geen plek had gekregen.

En dat pad… heeft alles veranderd.
Wat eerst voelde als een crisis, voelde achteraf als een soort wedergeboorte. Ik liet los wat niet langer klopte.

En precies dát is ook waarom ik nu doe wat ik doe. Omdat ik weet hoe het is om vast te zitten in overleven, en hoe het voelt om daar langzaam weer uit te bewegen.

Misschien herken je iets in dit verhaal.
Misschien voel je ook dat er iets in jou aan het verschuiven is.
Je hoeft niet precies te weten hoe, dat je bereid bent om te kijken, te voelen… dat is al genoeg. En je hoeft het niet alleen te doen.

🌸

29/03/2026

Ernest Hemingway zei ooit: Op onze donkerste momenten hebben we geen oplossingen of advies nodig. Waar we naar verlangen is simpelweg menselijke verbinding – een rustige aanwezigheid, een zachte aanraking. Deze kleine gebaren zijn de ankers die ons stabiel houden als het leven te veel voelt.

Probeer mij alsjeblieft niet te fixen. Neem mijn pijn niet over en duw mijn schaduwen niet weg. Ga maar naast me zitten terwijl ik door mijn eigen innerlijke stormen werk. Wees de vaste hand waar ik naar kan reiken terwijl ik mijn weg vind.

Mijn pijn is van mij om te dragen, mijn gevechten zijn van mij om onder ogen te zien. Maar jouw aanwezigheid herinnert me eraan dat ik niet de enige ben in deze enorme, soms beangstigende wereld. Het is een stille herinnering dat ik liefde waard ben, zelfs als ik me gebroken voel.

Dus, in die donkere uren waarin ik de weg kwijtraak, wil je gewoon hier zijn? Niet als redder, maar als metgezel. Houd mijn hand vast tot de dageraad aanbreekt en help me mijn kracht te herinneren.

Jouw stille steun is het kostbaarste geschenk dat je kunt geven. Het is een liefde die me helpt herinneren wie ik ben, zelfs als ik het vergeet.

🌸

~Deze prachtige tekst is gedeeld via LinkedIn

25/03/2026

Je hebt me in mijn vorige posts misschien al horen praten over de signalen van een overbelast zenuwstelsel… en hoe het zich langzaam weer kan kalmeren door veiligheid en herhaling.

Maar wat gebeurt er nou eigenlijk écht als je elke dag kleine momentjes van rust en regulatie inbouwt?

Misschien herken je dit wel: dat je systeem eigenlijk altijd een beetje “aan” staat. Dat je snel gespannen bent, veel piekert, of pas merkt dat je moe bent als je al over je grens bent gegaan.
Dat is niet gek. Je zenuwstelsel heeft simpelweg geleerd dat het alert moet blijven.
En precies daar zit ook de sleutel.

Elke keer dat jij bewust een klein moment van rust opzoekt, dus even diep ademhaalt, je schouders ontspant, of gewoon stilstaat bij hoe het met je gaat, dan geef je je lichaam een nieuw signaal: het is veilig.

Je begint als het ware nieuwe paadjes aan te leggen in je brein: je begint je neuropaden te hertrainen.

Heel langzaam, vaak bijna onmerkbaar, verandert er dan iets. Je merkt misschien dat je:
• iets rustiger ademt zonder erbij na te denken
• spanning eerder opmerkt (in plaats van pas als het te laat is)
• minder heftig reageert op stress
• beter voelt wat je nodig hebt

En niet omdat je “hard je best doet”, maar omdat je systeem het opnieuw aan het leren is.

En dat is misschien wel het mooiste:
Je verandert niet alleen je gedrag, je verandert hoe je lichaam en brein automatisch reageren.

Stap voor stap wordt rust iets wat niet meer zo ver weg voelt, maar iets waar je steeds makkelijker naar terug kunt.

🌸

19/03/2026

Op maandag 25 mei a.s. vindt onze Rite van de Baarmoeder plaats, een ceremonie waar ons hart een sprongetje van maakt!

We dragen niet alleen onze eigen verhalen. We dragen die van onze moeders, grootmoeders en vrouwen vóór ons. Pijn, verdriet, stilte, ingeslikte emoties. Maar ook kracht, wijsheid en liefde.

De Rite of the Womb is een sjamanistisch ritueel dat vrouwen helpt herinneren wie ze werkelijk zijn. Een ceremonie waarin je mag loslaten en aankijken wat vastzit in je baarmoederenergie en opnieuw verbinding maakt met jouw zachtheid, creatiekracht en zelfvertrouwen.

Tijdens deze sessie:
🌹 werken we met de energie van de baarmoeder
🌹 openen we ons hart met cacao
🌹 laten we emoties stromen via de verbonden adem
🌹 creëren we ruimte voor wat jij achter je wilt laten maar ook wat je graag wilt manifesteren.

Dit is een uitnodiging aan jouw lichaam, aan jouw hart, aan jouw vrouwenlijn. Voel je meer dan welkom.

Datum: 25 mei a.s. (09.30-13.00)
Locatie: JaaaYoga te Heemskerk
Investering: 111 euro incl. Ceremoniële cacao, thee, lekkers & een Verbonden Ademsessie door gecertificeerde coaches
Meer info & aanmelden: https://www.facebook.com/share/1DX1ceeUie/?mibextid=wwXIfr
(Link in bio, of stuur ons een berichtje).

We hopen jou (en misschien je vriendin/zus/moeder) te ont-moeten.

Liefs, Rose & Linda ❤️

16/03/2026

Wat ik vaak zie is dat mensen van zenuwstelselregulatie een groot project maken.
Omdat we denken dat het alleen werkt als we het echt goed doen. Maar dan wordt regulatie al snel iets wat je móet uitvoeren. En een overbelast zenuwstelsel ervaart dat vaak als nóg een taak.

Regulatie werkt juist andersom.
Je zenuwstelsel kalmeert niet door intensiteit. Het kalmeert door veiligheid, eenvoud en herhaling. Dat betekent dat regulatie meestal niet zit in groot en veel, maar in kleine momenten waarin je systeem even mag landen.

Dus maak het klein.
Je hoeft niet een uur te mediteren op een mat voor een altaar met kaarsen en wierook
Je hoeft niet de hele dag op je adem te letten voor de perfecte ademhaling (kan zelfs contra werken)
En je hoeft geen ijsbad in (voor een gevoelig of overbelast systeem kan dat zelfs te veel zijn)

Regulatie begint vaak met iets eenvoudigers: opmerken wat er in je gebeurt. Even voelen: Hoe zit ik erbij? Waar zit mijn adem? Is mijn lichaam gespannen of rustig?
Alleen al dat moment van bewustzijn geeft je zenuwstelsel een signaal van veiligheid.

Van daaruit kun je kleine regulerende momenten inbouwen in dingen die je toch al doet, bv:
- Een paar minuten rustige ademhaling in bed, in de ochtend en avond
- Je ochtendroutine beginnen met koud water over je gezicht (dat kan de nervus vagus activeren)
- Tijdens een kop thee even je ogen sluiten en je aandacht naar je lichaam brengen, bewust de schouders laten zakken
- Korte check-in momentjes: hoe zit ik erbij, jezelf in het nu brengen
- Tijdens een wandeling je aandacht naar je stappen brengen in plaats van muziek luisteren met oortjes in

Dit zijn geen “minder goede” vormen van zelfzorg. Dit is juist hoe je regulatie duurzaam maakt. Het moet toepasbaar zijn in het echte leven. En als je merkt dat je het uitstelt, stel jezelf dan niet de vraag:
“Waarom doe ik dit niet?” Maar eerder:
“Hoe kan ik dit zo klein maken dat het bijna geen weerstand geeft of moeite kost?”

Of, zoals ik het vaak zeg:
Je hoeft dit niet goed te doen.
Je hoeft het alleen te doen.

🌸

14/03/2026

Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, lopen tegen klachten aan die voortkomen uit een overbelast zenuwstelsel. Ze merken dat ze overbelast zijn, maak vaak zonder precies te weten hoe dat komt of waar het ooit is ontstaan.

Meestal betekent het dat je zenuwstelsel langere tijd onder druk heeft gestaan en moeite heeft om weer tot rust te komen.

Vaak ligt de oorsprong in ervaringen die diepgaande impact op je hebben gehad. Dit kan al in je jeugd zijn geweest, of een traumatische gebeurtenis rondom geboorte, of een andere ingrijpende ervaring. Maar het kan ook voortkomen uit langdurige stress, emotionele verwaarlozing, of voortdurende prikkels in je leven.

En dan komt er een moment dat je lichaam signalen geeft die aandacht nodig hebben. En dat kan zich op verschillende manieren uiten.

Soms in het lichaam:
- een voortdurend gevoel van spanning in schouders, nek of kaak
- een oppervlakkige of hoge ademhaling
- snel vermoeid zijn of juist moeilijk kunnen ontspannen
- slecht slapen of vaak wakker worden
- altijd een opgejaagd gevoel ervaren
- onverklaarbare lichamelijke klachten

Soms in je hoofd:
- veel piekeren of moeite hebben om gedachten stil te krijgen
- snel overprikkeld raken
- concentratieproblemen
- een gevoel van constante “aan” staan

En soms juist in het tegenovergestelde:
- weinig energie of motivatie
- een gevoel van afvlakking of leegte
- moeite om echt contact te maken met wat je voelt

Ons zenuwstelsel beweegt voortdurend tussen activatie en herstel. Maar wanneer stress zich opstapelt, kan het systeem als het ware blijven hangen in overactivatie of juist uitputting. Dat is een signaal dat je systeem meer veiligheid en herstelmomenten nodig heeft.

En precies daarom adviseer ik bij overbelasting zenuwstelsel-regulatie: Kleine, herhaalbare regulatiemomenten. En die hoeven niet groot te zijn, juist omdat je ze klein houdt werken ze vaak zo goed, dan wordt het geen extra taak waar je tegenop ziet.

[Hoe? Lees hierover verder in mijn volgende post]

🌸

10/03/2026

Na de verbonden ademsessie begint misschien wel het belangrijkste deel van de sessie…
Hier gaan we ruim 20 minuten een integratiefase in waarin alle inspanningen mogen worden losgelaten.

De actieve adem heeft beweging gebracht in het lichaam en in het zenuwstelsel. Soms zijn er sensaties geweest, hebben emoties ruimte gekregen, of inzichten die zich lieten zien. Maar wat er ook gebeurde tijdens het ademen, het lichaam heeft daarna tijd nodig om alles te laten landen. En precies daarvoor is deze laatste fase.

In dit deel nodigen we iedereen uit om de diepe verbinding in zichzelf op te zoeken. Om na te voelen wat er in het lichaam aanwezig is.

Soms reis je nog even door, zijn er nog emoties of sensaties die langzaam afzakken. En soms is er alleen stilte, bijna zonder adem, die voorbij tijd en ruimte gaat.

En juist in die stilte ontstaat vaak iets bijzonders. Het moment waarop je zenuwstelsel langzaam terugzakt, je lichaam zich weer hergroepeert en je een diepere verbinding met jezelf en het leven kunt ervaren.

Ademwerk gaat namelijk niet alleen over het ademen zelf. Het gaat ook over voelen naar wat er daarna in je lichaam gebeurt. En dat kan iedere keer weer anders zijn. Maar precies daar, in dat navoelen, ontstaat vaak de echte integratie.

En wat veel mensen verrast: de integratie stopt niet wanneer de sessie eindigt.
Het lichaam en het zenuwstelsel blijven vaak nog dagen of zelfs weken verder verwerken wat tijdens de adem ruimte heeft gekregen. Soms merk je dat in kleine dingen: een rustiger hoofd, andere dromen, emoties die zich nog even laten zien, meer helderheid of juist de behoefte om het wat rustiger aan te doen. Dat is geen toeval, maar onderdeel van het integratieproces.

Tijdens een ademsessie wordt er als het ware een deur geopend in het lichaam en bewustzijn. Daarna mag het systeem in zijn eigen tempo ordenen, verwerken en opnieuw balans vinden. En ook daarin geldt weer hetzelfde principe als tijdens de adem zelf: er hoeft niets geforceerd te worden.
Je lichaam weet vaak heel goed wat het doet, daar mag je op vertrouwen.

✨Fragment uit de Stress Release & Ademwerk Workshop van afgelopen zondag.

08/03/2026

07/03/2026

Ik las deze zin, en het raakte me, want het is zo waar…
En tegelijk zie ik in de praktijk: dit geldt natuurlijk niet alleen voor jongens.

Als je als kind van jongs af aan de ruimte had gekregen om boosheid, verdriet, angst en schaamte te uiten, dan zouden veel volwassenen nu niet het stille gewicht dragen dat hen doet zwijgen, pleasen of zichzelf klein maken.

Want wat niet gevoeld mocht worden, verdwijnt niet, het zakt het lichaam in.
In de adem die wordt ingehouden.
In een borst die zich aanspant.
In een keel die zich sluit wanneer woorden spannend worden.
In een zenuwstelsel dat leert: veiligheid hangt af van hoe goed ik me aanpas.

Veel jongens leerden: huil niet, wees sterk, los het zelf op.
Veel meisjes leerden: voel, maar wees geen drama queen.

Waar jongens vaker richting vechten of afsluiten bewegen, zie ik bij veel meisjes een andere overlevingsstrategie ontstaan: fawn: aanpassen, pleasen, de harmonie bewaren ten koste van zichzelf. Hun systeem leerde vroeg dat verbinding behouden belangrijker was dan authentiek zijn.

Maar wat ooit bescherming was, kan later voelen als uitputting, verwarring of het gevoel jezelf kwijt te zijn. Als altijd scannen hoe de ander zich voelt. Als moeite hebben met grenzen. Als huilen van spanning in plaats van van verdriet.

Veel mannen dragen een geschiedenis waarin voelen geen veilige optie was.
Veel vrouwen dragen een geschiedenis waarin zichzelf zijn geen veilige optie was.

En misschien is heling daarom niet leren praten, niet sterker worden, niet nóg beter je best doen, maar weer leren voelen. Niet door te forceren of door oude pijn open te breken. Maar door het lichaam langzaam te laten ervaren dat het nu veilig is.
Dat boosheid niet leidt tot afwijzing.
Dat verdriet niet te veel is.
Dat je niet hoeft te pleasen om erbij te horen.
Dat zachtheid geen zwakte is.

Zachtheid is wat ontstaat wanneer het zenuwstelsel eindelijk mag landen. Wanneer dragen weer voelen mag worden en wanneer stilte niet langer bescherming is, maar rust.

🌸

03/03/2026

Tijdens een verbonden ademsessie kan er op diep niveau iets in beweging komen. Niet alleen mentaal, maar ook in je zenuwstelsel en lichaam.

Na de sessie kun je je moe of wat kwetsbaar voelen. Je kunt je ook licht, opgelucht of helderheid ervaren. Soms wisselen die ervaringen elkaar af. Dat is je systeem dat aan het verwerken is.

Wat belangrijk is om te begrijpen: het echte werk stopt niet na de sessie. Integratie is een essentieel onderdeel van ademwerk.

In de dagen erna kan er nog iets natrillen. Emoties kunnen opkomen, inzichten kunnen landen, vermoeidheid laat zich voelen. Soms gebeurt er ogenschijnlijk weinig, ook dat is integratie.

Integratie betekent dat je je systeem de tijd geeft om dat wat is aangeraakt, op een veilige manier te verwerken. Dat vraagt zachtheid, maar ook bewustzijn.

Blijf mild aanwezig bij wat zich aandient, binnen jouw ‘window of tolerance’. Als iets te intens voelt, vertraag dan. Regulatie gaat altijd vóór verdieping.

Wat helpend kan zijn:
* korte incheckmomentjes gedurende de dag (wat voel ik en hoe zit ik erbij?)
* ontspannen ademtechnieken inzetten
* yoga, wandelen, dansen, neuriën
* journallen
* bewuste, begrenzende keuzes maken in je agenda
* goed luisteren naar signalen van vermoeidheid of behoefte aan ruimte

Kies wat ondersteunend voelt. Meer is niet beter. Consistent en veilig wél.

Ademwerk is geen quick fix. Het is een proces waarin je zenuwstelsel leert dat er meer veiligheid mogelijk is dan het eerder heeft ervaren. Dat vraagt herhaling én integratietijd.

Veranderingen zijn vaak subtiel maar diepgaand. Misschien merk je dat je iets sneller voelt wanneer iets niet klopt. Misschien neem je iets meer ruimte in. Misschien reageer je anders dan voorheen. Kleine verschuivingen zijn vaak de meest duurzame.

Wanneer je een volgende sessie plant, stem dan af op jouw systeem. Hoe intenser de sessie, hoe belangrijker het kan zijn om eerst volledig te integreren. Er is geen vaste frequentie die voor iedereen klopt.

Ik begeleid altijd op basis van wat jouw zenuwstelsel aankan, niet op basis van tempo of prestatie. Dus voel goed bij jezelf en vertrouw op jouw ritme, want dat ritme is leidend.

🌸

26/02/2026

Ik koos ervoor.
Ongemerkt droeg ik jarenlang een masker, leefde ik volgens de regels van de maatschappij. Het leven vanuit mijn hoofd voelde zelfs veilig, ik wist ook niet beter. Volledig gericht op de buitenwereld, gericht op de ander. Zo hoefde ik mezelf ook niet aan te kijken.

Maar was ik trouw aan mezelf? Eerlijk, ik wist niet eens wie ik zelf was..... Ik was in de loop der jaren alleen maar meer verwijderd van wie ik van binnen was.
Toen ik op een bepaald moment besloot de verantwoording voor mezelf te nemen was dat geen gemakkelijke keuze. Ik stuitte in eerste instantie op weerstand in mijn omgeving, wat me als people pleaser echt geen fijn gevoel gaf.

Ik ontdekte dat de enige aan wie ik echt verantwoording af moest leggen, mezelf was. Ík was degene die zichzelf recht in de spiegel mocht aankijken. En dat deed ik. Ik accepteerde de vrouw die daar stond, met al haar schaduwen, met al haar gebreken. De vrouw met sterke kanten maar ook haar zwaktes. Ik ging van die (on)volmaakte vrouw houden en merkte steeds meer dat ik trouw aan mezelf wilde blijven, ik kon ook niet anders meer.

Ik voelde de opluchting van niet langer goedkeuring van een ander nodig hebben, van het moeten voldoen aan verwachtingen. En ook al had ik geen idee welke kant ik op wilde, ik hield me alleen nog bezig met waar mijn hart me naar toe bracht. Een makkelijke weg, zeker niet, maar ik koos ervoor.

Ik koos ervoor te leren van mijn verleden.
Ik koos ervoor mijn schaduw te doorvoelen.
Ik koos ervoor mijzelf volledig te accepteren.
Ik koos ervoor mijn lichaam te eren.
Ik koos ervoor van mezelf te houden.
Ik koos ervoor mijn leven te veranderen.
Ik koos ervoor mijn waarheid te leven.

Weet dat je in alles een keuze hebt. Je moet de keuze alleen wel maken en 100% achter jeZelf staan.

Durf de stap maar te zetten, vertrouw op je vleugels. Zeker weten dat jij kunt vliegen.

🌸