19/01/2026
💕Nu bijna een jaar geleden kwam haar moeder te overlijden. Als dochter had ze heel veel zorg gedragen voor haar moeder. De leegte die overbleef na het overlijden was en is groots.
💕Een oorverdovende stilte. Een niet weten wat te doen. Een zich overspoeld blijven voelen door verdriet en gemis, maar ook nog zo veel andere emoties waar ze geen kant mee uit kon. Schuld, een steeds denken ‘als ik dit nu anders had gedaan of hier een andere keuze had gemaakt, dan was het misschien wel anders gelopen en was mijn moeder er nog’, had ik nu maar…, zou mijn moeder de keuzes die ik gemaakt heb voor haar afscheid wel oke gevonden hebben? Haar lichaam zat vol met gevoelens van schuld, spijt, verdriet, boosheid. Zo vol dat ze niet goed meer kon bewegen in het leven. Het leven dat uiteindelijk wel doorgaat maar wat voor haar volledig stil stond.
💕Samen zijn we het proces visueel gaan maken met vloerankers van het moment van de laatste dagen van haar moeder tot het overlijdensmoment tot het moment van crematie.
💕Contact maken met ieder moment in dit proces en de emoties die daar vastzaten. Stapje voor stapje liep ze opnieuw de weg. Ik stond haar bij, in stilte, in volledige aanwezigheid van dat wat er was en wat er niet meer was, van alles wat er omhoog kwam bij haar en waar werkelijk niets aan verandert hoefde te worden. Het mocht er zijn. Het voelen van de rauwe pijn die daarmee kon gaan bewegen en kon gaan verzachten.
💕En zo ontstond er heel langzaam weer ruimte in haar om iets te voelen wat ze door de pijn niet goed meer had kunnen voelen, namelijk de verbinding met haar moeder en wat zo kenmerkend was voor de verbinding tussen hen. De liefde, de vreugde, het plezier.
💕Aan het eind van de visuele tijdlijn was er nog een vraag die ze had voor haar moeder. Het antwoord kwam tot haar via een kaartje dat ze uit een kaartendeck trok: Een kaartje van de hond als trouwe vriend. Haar moeder liet haar weten dat ze haar dochter zag als een trouwe metgezel die er altijd voor haar was geweest op iedere stap van de weg. Dat de waarde niet zat in de keuzes die wel of niet gemaakt waren en of dat goed of fout was. De waarde zat in de trouwe aanwezigheid van deze dochter in het gehele ziek zijn proces van haar moeder.
💕Toen kwam er rust, een serene stilte, een gevoel van verbinding in zichzelf, een vervulling.
💕Is daarmee het hele rouwproces nu ten einde of ‘opgelost’? Nee natuurlijk niet, maar er is innerlijk weer iets in beweging gekomen waardoor mijn klant zich weer een beetje beter kan dragen in dit rouwproces met de steun van haar moeder achter zich als krachtbron.
💕Het gaat zelden om oplossen…. Het gaat om beweging, zijn met wat er is (of niet meer is), durven vertragen om te kunnen voelen.
💕Buiging voor deze vrouw…. 🙏🙏🙏
Het was intens….maar She did it!
Danny 💜