18/05/2026
*Positief blijven*
Gisteren kwam ik na een kort shop rondje Indiase winkel terug bij mijn auto om daar te constateren dat mijn accu het heeft begeven. S**t. Het dashbord leek wel een flikkerende kerstboom on steroids en de motor gaf geen sjoege.
Ja en wat doe je dan? Eerst paniek. K*t, m’n kind staat over een uur op de stoep. Daarna proberen een oplossing te vinden. Ben ik lid van de ANWB eigenlijk? Bellen. Er komt een auto. Over 2 uur. Als je mazzel hebt. Want het is druk. Kak. Heb ik startkabels bij me? Ja. Is er iemand die me wil helpen? En hoe doe ik dit eigenlijk? Welke polen moesten je ook alweer aansluiten op wat?
Het is interessant om te ervaren hoe je emoties en brein alle kanten opschieten in een stress situatie. En welke overtuigingen eronder schuil gaan.
….Dit komt nooit meer goed.
Hoezo niet eigenlijk…?
….Nu sta ik hier uren in deze garage in de pislucht…..
Ja dat was echt wel goor.
Wat kan je nog verwachten van mensen in onze samenleving? Al die nare berichten van mensen die elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen. Angst, ruzie, oorlog…
Maar tot mijn grote verbazing zijn er meerdere mensen die van dienst willen zijn en zelfs voordat de ANWB bij m’n auto arriveert hebben we de motor aan de praat en kan ik rijden.
Er wordt zoveel online geschreven over allerlei negatiefs, maar mij is het opgevallen dat mensen enorm bereid zijn om elkaar te helpen. Mee te denken. Moeite te doen. Voor een compleet onbekende in nood. Dat geeft mij hoop en een warm hart.
En we waren op tijd voor de kids thuis.
(Eigen foto van de Königssee)