15/01/2026
𝐏𝐢𝐧𝐝𝐚𝐤𝐚𝐚𝐬
‘𝐎𝐮𝐰𝐞 𝐎𝐩𝐚’ 𝐢𝐬 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐥𝐞𝐝𝐞𝐧. 𝐃𝐞 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐤𝐥𝐞𝐢𝐧𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐦𝐚𝐚𝐤𝐭𝐞𝐧 𝐩𝐫𝐚𝐜𝐡𝐭𝐢𝐠𝐞 𝐭𝐞𝐤𝐞𝐧𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐢𝐞 𝐦𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐦 𝐦𝐞𝐞 𝐦𝐨𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧. 𝐎𝐩 𝐝𝐞 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧𝐤𝐚𝐧𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐤𝐢𝐬𝐭𝐝𝐞𝐤𝐬𝐞𝐥 𝐬𝐜𝐡𝐫𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐞𝐧 𝐤𝐥𝐞𝐢𝐧𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞𝐯𝐨𝐥𝐥𝐞 𝐛𝐨𝐨𝐝𝐬𝐜𝐡𝐚𝐩𝐩𝐞𝐧. 𝐙𝐨 𝐡𝐚𝐝 𝐡𝐢𝐣 𝐨𝐧𝐝𝐞𝐫𝐰𝐞𝐠 𝐧𝐨𝐠 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐭𝐞 𝐥𝐞𝐳𝐞𝐧.
Tijdens de week van de uitvaart bespraken we samen het draaiboek. Ook het sluiten van de kist hoorde daarbij. De achterkleinkinderen keken er juist naar uit: zij mochten de kist sluiten met hun zelfgemaakte, beschilderde vlinders. Maar voordat het zover was, stonden we nog even stil bij zijn leven met een gedicht waarin zijn enorme liefde voor pindakaas voorbij kwam. Het leverde een glimlach op.
𝐖𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐞𝐯𝐞𝐧!
Net toen de kinderen klaarstonden om de deksel te plaatsen, klonk er: “Wacht even! We vergeten iets!” Eén van de kleintjes rende naar de keuken. Even later stond hij triomfantelijk met een pot pindakaas in zijn hand, klaar om in de kist te leggen. Want Ouwe Opa moest natuurlijk ook in de hemel een boterham met pindakaas kunnen eten.
𝐓𝐞𝐥𝐞𝐮𝐫𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠
Helaas moest ik hem een beetje teleurstellen: glas, net als metaal, batterijen, verzwaringsdekens en elektronica, mag niet mee in de kist. Zijn moeder stelde voor dat de tekening waarop ze samen pindakaas aten wel mee kon. Maar dat was niet genoeg. Het huilen stond het kleine jongetje nader dan het lachen.
𝐄𝐱𝐭𝐫𝐚 𝐝𝐢𝐤
Ik vroeg hem: “Heb je misschien nog een boterham over?” Ze hadden net samen geluncht in het huis van ouwe opa. Zijn moeder knikte. En dus smeerden we samen een boterham met extra dikke laag pindakaas. Die legden we bij Ouwe Opa in de kist. Nu was het goed. Trots draaiden de kinderen aan de sluitschroeven waarop de prachtige vlinders zaten. Hiermee werd Ouwe Opa’s kist gesloten.
𝐇𝐢𝐠𝐡 𝐟𝐢𝐯𝐞
Bij het crematorium vertelde de kleine jongen de medewerker vol trots over de boterham. Hij legde gewichtig uit waarom de pot niet mee mocht. Die wijsheid werd beloond met een high five. Aan het eind van het afscheid begeleidden Ouwe Opa’s kinderen hem naar de crematieruimte. De achterkleinkinderen haalden de vlinders van de deksel en bevestigden ze op hun eigen kandelaar. Een tastbare en fijne herinnering aan deze dag. En aan Ouwe Opa.
-Natasja-