Boom afscheidszorg - leven doe je op je eigen manier, afscheid nemen ook

24/05/2026

𝐙𝐞𝐞𝐥𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐞𝐞𝐭𝐬 𝐁𝐫𝐚𝐛𝐚𝐧𝐭 𝐨𝐩 𝐳’𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐭
Als het zover is, ga ik haar bellen. Dat heeft ze altijd gedacht. Jaren geleden had ze ergens mijn flyer meegenomen. En vandaag schoof ik bij haar aan de keukentafel in Hengelo. We hadden elkaar nog nooit ontmoet, maar ze wist meteen dat het vertrouwd voelde. Dit gevoel was wederzijds.
Haar man lag in het ziekenhuis te wachten op een plek in het hospice. Hij vond het te zwaar om zelf met mij in gesprek te gaan. Een paar wensen had hij haar meegegeven, waarbij hij wist dat zij die zou respecteren. Ze kende hem immers door en door.

𝐊𝐨𝐟𝐟𝐢𝐞
Eerst maar koffie! Ze vertelde over hun leven samen, waar ze elkaar hadden ontmoet en hoe ze in Twente waren beland. Meneer kwam uit Zeeland, mevrouw uit Brabant. Ik hou van die levensverhalen. Het zijn momenten die ik koester. We spraken over de verzorging na overlijden en over de opbaring. “Hij zal wel niet meer naar huis kunnen. Ik heb eens gehoord dat dat niet mag.” Het is een misverstand dat ik vaker hoor. Wanneer het lichaam het toelaat, kan iemand die in een ziekenhuis of hospice overlijdt gewoon thuis worden opgebaard.

𝐕𝐥𝐚𝐬
We besloten dat hij in zijn ‘kantoor’ zou worden opgebaard, dichtbij voor haar, de kinderen en kleinkinderen. Over de kist hoefde ze niet lang na te denken. “Zo goedkoop mogelijk,” zei ze lachend. “Ons bin zuunig.” Maar wel duurzaam, want dat paste bij hem. Ik dacht aan vlas, dat veel in Zeeland wordt geteeld, en benoemde het. Haar ogen werden groot. Meneer was geboren in Hulst, midden in de vlasstreek, waar jaarlijks nog altijd de familiereünie werd gehouden. De keuze was gemaakt: een vlaskist.

𝐙𝐮𝐮𝐧𝐢𝐠
Op de dag van de uitvaart moesten velen van ver komen. Zeeland en Brabant liggen nu eenmaal niet naast de deur. Daarom reserveerde mevrouw een dagdeel in het crematorium. Gastvrijheid zit diep in haar Brabantse hart. Bij de ingang verwelkomde ze iedereen met een warme knuffel en na afloop ging iedereen met een goed gevulde maag weer naar huis. Het werd een liefdevol afscheid, waarin ik vertelde dat de vlaskist helemaal door meneer was goedgekeurd: duurzaam en zuunig.

Warme groet,
Natasja

21/05/2026

Rouw is geen tegenpool van liefde. Rouw is de liefdestaal voor de persoon die er niet meer is.
Rouw laat zich niet vangen in een schema. Rouwexpert Bjorn Visser van Stichting Rouwkost vertelt in dit interview over over rouwen op je eigen manier, over nabijheid en verbinding, en over het vinden van lichtpuntjes in het donker. Je leest het hier: ⬇

Hoe doe je dat, rouwen? Bjorn Visser vertelt over zijn eigen ervaring met rouw na het overlijden van zijn twee dochters, Anna en Lynn.

17/05/2026

Een prachtig gedicht van me.v.rouw waarin de lente, de natuur zich in woord verbindt met gemis, verdriet en rouw. Als je de kans ziet vandaag, maak een ommetje. Je zult ervaren hoe helend de natuur kan zijn.

Fijne zondag lieve mensen

13/05/2026

WhatsApp is een populaire chatdienst waar veel mensen gebruik van maken om lief en leed met elkaar te delen. Maar wat gebeurt er nou met zo’n account en de chats als iemand is overleden? In dit artikel legt Digital Life Legacy uit wat er gebeurt met een WhatsApp-account na overlijden en hoe je belangrijke chats kunt bewaren.

Wat gebeurt er met WhatsApp na overlijden? Lees wat er met chats en accounts gebeurt en wat je kunt doen.

12/05/2026

10/05/2026

🤍Moederdag🤍

06/05/2026

Al even geleden geschreven, maar nog steeds actueel!
Wil jij weten hoe het zit als je verzekerd bent voor je uitvaart? Mag je dan je eigen uitvaartbegeleider kiezen?. Jazeker!
Ik vertel je erover in dit blog: ⬇

Beperkt door een uitvaartverzekering Augustus 2024 “Dat kan bij ons niet, want dat staat onze verzekeringsmaatschappij niet toe.” Die opmerking hoor ik nog wel eens. Er bestaat veel onduidelijkheid over wat er wel en niet mogelijk is met een uitvaartverzekering. Mensen denken dat ze bijvoorbeeld...

01/05/2026

- Jouw naam blijven we noemen -

Je naam zit nog in muren,
in lucht die ik adem,
in stoelen die niemand meer schuift.

Je stem zwerft soms
door de plooien van de dag,
alsof tijd even terugruift.

Ik zoek je niet meer
zoals ik eerst deed,
maar verlies is een stille routine.

Een geur, een lied, een herinnering zacht -
en alles in mij loopt weer naar je toe,
alsof je nooit bent gegaan

Auteur: Mariskaswoordenreis

26/04/2026

Ben je benieuwd naar de ervaringen van families die ik mocht begeleiden?
Je leest het hier ➡️ https://www.boomafscheidszorg.nl/ervaringen/

📸Sophie Bik

23/04/2026

In tijden van verlies en rouw wil ik er voor je zijn. Niet alleen om een zorgvuldige en persoonlijke uitvaart te organiseren, maar ook om je te ondersteunen in de periode erna. Om deze nazorg optimaal te kunnen bieden, werk ik samen met Condole rouwapp zodat je altijd de juiste steun ontvangt, wanneer jij dat nodig hebt.
Condole is een rouw-app die troost, herinneringen en aandacht na verlies samenbrengt. De Condole app is een plek waar je foto’s, video’s en geluidsopnamen van je overleden dierbare kunt ontvangen en bewaren. Deze omgeving is ook een troostplek waar je praktische hulp vanuit je omgeving kunt ervaren. Met één klik zie je wie je kan helpen met bijvoorbeeld boodschappen of huishoudelijke taken, en kun je eenvoudig een afspraak inplannen. Herinneringen geven troost, en praktische steun kan het dagelijkse leven verlichten.
Bekijk hier hoe de condole app werkt:

Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

20/04/2026

Ik zit op een stronk in het bos en merk dat er stilletjes tranen over mijn gezicht rollen. Mijn werk raakt me (en daar ben ik blij om).
Tijdens het wandelen gingen mijn gedachten naar de weduwen en weduwnaars die vaak na meer dan 60 jaar samenzijn er nu alleen voor staan en dit dapper dragen, naar dat kleine manneke die zijn vader ongelooflijk mist, een moeder die liever zelf het leven had gelaten als ze daarmee haar dochter had kunnen redden, kinderen in dezelfde leeftijd als mijn kinderen die afscheid moesten nemen van hun vader en/of moeder en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik voel naast dankbaarheid ook blijdschap (daar zijn de tranen ook mee gevuld) om de mooie momenten die ik tijdens mijn werk mag beleven. Zo puur, zo vol liefde en een (glim) lach die ook bij afscheid nemen hoort. De emoties liggen zo dicht bij elkaar.
De afgelopen weken/maanden was er voor mij weinig ruimte om stil te staan bij alles wat er is gebeurd. Oud, jong, heel jong, ziekbed, zelfdoding, euthanasie, ongeval etc etc. Alles kwam voorbij en raakte me en even zo snel werd ik door een volgende familie gebeld en ging ik weer door... Deze balans, voor mij als gevoelsmens kan beter. Dus daarom vandaag bewust nu wat tijd om te voelen, zelf te helen en hernieuwde energie op te doen. De natuur geeft mij dat altijd. Onvoorwaardelijk en oordeelloos. En dat geef ik graag terug aan families.
Liefs Natasja