Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 16:30 Dinsdag 09:00 - 16:30 Woensdag 09:00 - 14:00 Donderdag 09:00 - 16:30

BeBrave Coaching & Therapie

Startpagina
Nederland
Breda
BeBrave Coaching & Therapie

Ik help jongeren die niet lekker in hun vel zitten en hun ouders die met hun handen in het haar zitt Een mooi vak! Met hun handen in het haar zaten.

‘Loop je vast, dan ben ik er voor jou…’

Ik ben moeder van twee studerende dochters van 20 en 22 jaar en gelukkig getrouwd met hun vader. Ruim 30 jaar heb ik met veel plezier als docent lichamelijke opvoeding, mentor en zorgcoach gewerkt op het Stedelijk Gymnasium in Breda. Ik heb duizenden pubers voorbij zien komen en twee keer zoveel ouders. Toch begon er een aantal jaren geleden wat te kriebelen, zeg maar jeuken. Ik merkte dat ik pubers die extra aandacht nodig hadden niet kon helpen zoals ik wilde. Bijvoorbeeld het meisje, achtergebleven in de kleedkamer, dat zich even niet kon aanpassen in de groep en ik haar niet kon helpen, omdat ik in de gymzaal moest zijn i.v.m. de veiligheid…
Bijvoorbeeld de jongen bij wie de tranen heel hoog zaten en ik hem maar even kon laten voelen dat ik er voor hem was, maar niet op dat moment, omdat er 29 andere pubers mijn aandacht nodig hadden…
Bijvoorbeeld de ouders op een 10-minutengesprek die niet meer wisten wat ze aan moesten met het gedrag van hun kind. Die ik dan enkele tips kon geven, maar niet meer dan dat, omdat de bel ging voor de volgende ronde…
Heel frustrerend! Genoeg redenen voor mij om in 2013 een opleiding tot gezins- en kindercoach te gaan doen. Daarna volgden nog vele opleidingen, trainingen en specialisaties. Naast mijn baan als docent lichamelijke opvoeding ben ik in 2014 mijn praktijk voor jongerencoaching en ouderbegeleiding gestart. Wat een mooi werk! En zo werd mijn missie helder: ‘De verbinding tussen ouder en puber’. Mijn eigen dochters zijn daarbij zo’n ontzettend grote spiegel geweest en nog steeds! Zij confronteren me bewust en onbewust, met name in de puberteit, met alles wat ik als ouder en als coach nog ‘te doen’ en ‘op te lossen’ heb. Samen met de opgedane en groeiende kennis en de ervaring als docent, is dit de mooist gevulde rugzak geworden die ik me kan wensen. Mijn kracht is dat ik zowel in de belevingswereld van de ouder als van de puber (als van de docent) kan stappen. Vanaf 2018 ben ik me volledig gaan richten op mijn praktijk en heb ik de gymzaal en dat mooie vak na 30 jaar achter me gelaten. Wat een proces, maar de juiste beslissing ooit! Ik geniet elke dag van dit mooie werk. Ik zie pubers weer hun vertrouwen terugkrijgen; ik zie ouders meer inzicht en begrip krijgen voor het gedrag van hun kind; ik zie dat hierdoor hun relatie verbetert en er weer een fijne sfeer in huis komt. Gelukkig vragen steeds meer ouders hulp bij de opvoeding en de omgang met hun kind. Je hoeft het als ouder niet alleen te doen! Warme groet, Bernice

04/01/2026

Ik denk dat morgenochtend de zwaarste ochtend van het jaar 2026 is. Weer naar school. Het slaapritme heeft zich in de vakantie aangepast aan de knusse, late avonden en het relaxte lange uitslapen. En dan ineens weer vroeg opstaan, nog donker, koud buiten, sneeuw. Brrr…

Er zal flink gemopperd worden. Je kind heeft vast geen zin in school en het weer ‘moeten’. Tig keer de wekker, moeite met opstaan, een zeurende ouder, de kou in met een slaperig hoofd…

Vat het vooral niet persoonlijk op. Wat er verbaal uitkomt of dat er juist gezwegen of genegeerd wordt. Geef je kind (en jezelf!) de ruimte om ff te wennen aan de omschakeling. ‘Dat moesten wij vroeger ook’ of ‘Je moet nu eenmaal naar school’ zijn dan ontzettende dooddoeners en echt niet helpend voor de sfeer.

Heb wat compassie als hij/zij in het donker op de fiets vertrekt en de hele dag weer volgestopt wordt met informatie. Erkenning van zijn/haar gevoel. Enig begrip is altijd fijn, toch?!

En hoe leuk en gezellig én belangrijk het ook is om vrienden, vriendinnen en klasgenoten weer te zien, school blijft een vervelende ‘bijzaak’ voor veel jongeren.

Dus als ze thuiskomt morgenmiddag, laat haar dan eerst tot rust komen, haar gang gaan. Je puber wil dan waarschijnlijk even niets over school vertellen, hoe zijn dag was. Laat ‘m… Hoe zou jij het vinden als er na een volle werkdag meteen allemaal vragen op je afgevuurd zouden worden?!

Mijn dochter, die het best naar haar zin had op school, vooral met haar vrienden, zei ooit: “Heb ik de hele dag al op die k*t school gezeten, kom ik thuis, begin jij er ook nog eens over.”

Sterkte morgen, kinderen, ouders en docenten. Heb een beetje mededogen, ook met jezelf 🧡
Geniet nog van vandaag!

N.B. mijn gedachten gaan uit naar alle thuiszitters die wellicht graag ‘gewoon mopperend’ naar school zouden willen.

#2026

25/12/2025

Eén verkeerde opmerking van jou, in de ogen van je kind, en er is bonje. Of jij voelt de zoveelste irritatie waardoor je uit je slof schiet. Nu we bijna halverwege de kerstvakantie zijn en meer op elkaars lip zitten, kan de sfeer zomaar ineens omslaan.

Met een puber in huis die meestal niet overloopt van energie en het liefst veel op zijn/haar kamer vertoeft, vind je het misschien storend als die niet op de bank erbij komt zitten of gezellig deelneemt aan spelletjes met het gezin...

Je kunt de strijd aangaan en min of meer eisen dat zij/hij sociaal doet en erbij komt zitten, omdat jij vindt dat dat normaal is of vindt dat dat nu eenmaal zo hoort. Nou, ik kan je uit eigen ervaring verzekeren, de sfeer zal er niet beter op worden.

Dus waar kies je voor? Voor rust en gezelligheid met de rest van het gezin of een chagrijnige, overprikkelde puber erbij met een gezicht op onweer?

Ga in gesprek met je kind, samen overleggen. Met de nadruk op sámen. “Een afspraak maak je met zijn tweeën, wat jij doet is een monoloog, mam,” zei mijn dochter ooit. Als je kind voelt dat er naar hem geluisterd wordt, serieus genomen wordt, is ie/ze meer bereid om water bij de wijn te doen. Gedeelde verantwoordelijkheid dus.

Laat hem/haar bijvoorbeeld lekker op zijn/haar kamer hangen, ook om te ontprikkelen, en geniet vervolgens van de momenten dat je tijdens de maaltijden wel met zijn allen aan tafel zit of samen gezellig een spelletje speelt. Ik wens je gezellige feestdagen en nog een relaxte vakantie!

Ga jij voor je gelijk of voor je geluk…
Hoe verloopt jouw kerstvakantie tot nu toe?

21/12/2025

Wat weet ik, weten wij, ‘gewoon Nederlands’ er nou eigenlijk van?! Een klas vol verschillende nationaliteiten. “Hoe vier jij kerst thuis?”

Het voelt gemoedelijk in deze tweede klas, maar ook onrustig en moeilijk stil te krijgen. Over en weer gevatte opmerkingen. Een jongen die de lachers op zijn hand heeft. Een meisje dat vaak wat roept, maar net niet díe aandacht van haar vriendinnen krijgt waar ze waarschijnlijk op hoopt.

Gaandeweg zien we meer zgn. overlevingsmechanismes bij leerlingen in de klas. Het ‘erbij willen horen’ is sterk aanwezig. Oftewel ‘bang om buitengesloten te worden’. Allemaal op hun eigen manier. Wat speelt er onder de oppervlakte dat dit zo zichtbaar is in het gedrag van deze kinderen?

Hoe veilig is het in de klas om kwetsbaar te kunnen of durven zijn? Naast de puberteit spelen ook de achtergronden hier een grote rol. Met welke ‘rugzak’ komen deze kinderen elke dag naar school?

‘Gewoon Nederlands’ zoals de mentor en enkele leerlingen het zelf benoemen. Of gevluchte ouders uit Afghanistan of voormalig Joegoslavië. Of opgegroeid in China en hier pas 5 jaar wonend. Of uit Oekraïne, Rusland, Oostenrijk, Duitsland, Polen, Turkije, Suriname, India, Nigeria, V.S., Spanje, etc. Er komen al wat verhalen los. Het is stil nu.

Negentien verschillende landen in 25 leerlingen vertegenwoordigd! Negentien verschillende verhalen.

Ieder kind mag gaan voelen dat het erbij hoort, inclusief die rugzak. Juíst met die rugzak! Dan kan er verder gewerkt worden aan de broodnodige ‘veiligheid’ in de groep.

“Hoe ziet Kerst erbij jou thuis uit?” De mentoren gaan ermee aan de slag. Geef elke leerling de ruimte om te vertellen wat er gedaan wordt deze dagen in hun gezin. Dat werkt ontzettend verbindend!

Ik zou er graag bij zijn, ben namelijk ook heel nieuwsgierig hoe de feestdagen vormgegeven worden binnen de diverse culturen in een Nederlandse samenleving. Wat weet ik, weten wij, ‘gewoon Nederlands’ er nou eigenlijk van?!

Hoe vieren jullie kerst thuis?

14/12/2025

“Ze willen geen kerstontbijt,” vertelt de mentor. Het is een drukke klas, maar wel een gezellige. Dan denk je, waarom geen kerstontbijt samen?!

We starten met een fysieke opstelling, waarbij we leerlingen zien die zich blijven verplaatsen. We zien ook enkele groepjes, wat leerlingen alleen, jongens bovenop elkaar, meiden kletsend in een kringetje en we zien de twee mentoren een plekje zoeken vanwaar ze overzicht hebben.

Dan laten we iedereen een post-it met zijn naam erop tussen zijn voeten op de grond plakken en mogen ze weer gaan zitten. “Ik wist niet dat het er zo uit zag, toen ik er middenin stond,” zegt een leerling verwonderd, “dat anderen bijvoorbeeld niet echt in een groepje zitten.” We praten over wat nog meer opvalt en zo komt er meer bewustwording en inzicht in wat er gebeurt in de klas.

Vervolgens mag iedere leerling zijn post-it verplaatsen als ie wil en twee emoji’s erop leggen. Een voor thuis en een voor school. Er liggen opvallend veel minder vrolijke voor thuis dan voor school. “Wil iemand er iets over zeggen?”

Verhalen komen los. Met name van kinderen die om hun drukke, dominante of wat stoere, ‘haantjes’gedrag vaak gecorrigeerd worden: veel en tot laat werkende ouders, gevoelens van eenzaamheid, ziektes in het gezin, scheidingen, overleden opa’s en oma’s waarvan ze geen afscheid hebben kunnen nemen, vastzittend verdriet…

Het is stil. Er daalt een rust neer over de groep. De leerlingen luisteren naar elkaar en ze hóren elkaar. Een van de meisjes met tranen in haar ogen vat het mooi samen: “Ik wist dit allemaal niet. Door alle verhalen leren we elkaar pas echt kennen.” Wat een wijsheid!

Dat gezellige, drukke gedrag in deze tweede klas maskeerde het vele leed dat op de achtergrond aanwezig is. Nu het er mag zijn, gehoord en gezien wordt, is er verbinding en voel je de energie veranderen. Én het drukke gedrag: het is niet meer nodig.

Hoe fantastisch is het dan dat de leerlingen aan het eind van de les besluiten dat ze nu wel samen een kerstontbijt willen organiseren…

De kracht van systemischwerk in de klas!

Dit is een gouwe ouwe, te mooi om niet nogmaals te delen.

07/12/2025

“Ik zit met mijn vader in de auto. Hij heeft me opgehaald van muziekles. Het was een spannende les, want er waren audities voor het optreden.”

“Hij vraagt: ‘Hoe was het?’ Dus ik ga vertellen. Midden in mijn verhaal zegt ie ineens zonder verder iets: ‘Ssst’ en zet de radio harder. Blijkbaar is er iets wat ie wil horen. Dan zet ie ‘m weer zachter en zegt: ‘Vertel verder.’

‘NEE, nu hoeft het niet meer!’ Toen was ie boos, verontwaardigd, geïrriteerd of wat dan ook. ‘Dan ga je zo maar naar je kamer, want als je niks meer wil vertellen dan hoef ik je gezicht ook niet meer te zien.’”

“Toen zei ik: ‘Dan mag ik mijn eten ook op mijn kamer eten als jij mijn gezicht niet meer wil zien?’ ‘Nee, dan kom je gewoon aan tafel zitten, want we eten altijd aan tafel met z’n allen.’”

“Snap jij het?” zegt ze tegen mij. “Hij vraagt aan mij ‘Hoe was ‘t?’ Wil je het dan écht weten of is alleen ‘goed’ ook goed?!”

En dan vinden wij dat onze puber dwars en brutaal is…

Bijzonder hoe we de rollen omdraaien en de schuld aan ons kind geven of boos worden, terwijl we zelf als eerste ‘de fout’ ingaan door niet met aandacht te luisteren.

Ze vragen met hun (vaak irritante) gedrag, als je pech hebt (of juist geluk 😉), onze aandacht en dan drukken ze je ook nog eens keihard met je neus op de feiten. Ze proberen ons er bewust van te maken wat er nu eigenlijk gebeurt. Als je het tenminste wilt zien…

Ik zeg tegen haar: “Ik snap het helemaal en ‘t gevaar is dat als dit vaker gebeurt dat je steeds minder gaat vertellen.” “Dat doe ik nu al.”

Deze 14-jarige wil haar verhaal delen, maar voelt zich niet gehoord en begrepen. Ze zoekt verbinding. Het feit dat haar vader haar zonder waarschuwing onderbreekt, daar later niet op terugkomt dmv bijvoorbeeld een excuus, maar juist boos wordt, is een gemiste kans.

Ze wil alleen maar ‘yeppen’, zegt ze. Haar hersenspinsels kwijt en ze op een rijtje zetten met mij, dan krijgt ze weer ruimte in haar hoofd en daardoor kan ze zich beter focussen op haar schoolwerk. Nou, dan luister ik toch een uurtje naar haar heerlijke ‘geyep’. Dankbaar werk!

Écht luisteren, kunnen we dat nog?

Zie ook mijn artikel in Nieuwetijds over luisteren en grenzen. Link in commentaar. Veel leesplezier!

30/11/2025

“Ik heb vrijdag een ‘21-diner’, ik moet speechen en raak in paniek als ik de hele avond vastzit aan tafel, op dezelfde plek.”

Ze was een tijdje niet geweest. Vorige keer was ze bang om in een vliegtuig te zitten. Met een geslaagde EFT sessie ging ze met een geruster hart het vliegtuig in.

Maar nu was ze terug. “Ik heb ontdekt dat ik in meerdere situaties (bijna) een paniekaanval krijg. Als ik moet staan in de trein en in een lift met mensen. En vorige week met papa toen we snel even wat zouden eten ergens. Dat was niet erg, maar wel toen hij zei ‘we kunnen net zo goed het 3-gangen menu nemen’. Toen overviel me die angst ineens: Vastzitten en niet weg kunnen.”

“Hoe was jouw geboorte…?” vroeg ik. Ze moest even denken. “Kan het zijn dat je vast hebt gezeten? Dat het spannend was of je het zou redden, zou overleven?”

Hoewel ze het niet precies wist, voelden we allebei dat het klopte. Dit was het. Kippenvel.

“Het was een keizersnee!” roept ze dan. Nou, dat verklaart een hoop, die is niet voor niets nodig. We hebben vervolgens een mooie helende visualisatie gedaan. Terug naar de baarmoeder, de bevalling, de keizersnede, geruststellen, je bent veilig, je ouders zijn er, het komt goed.

‘s Avonds appt ze me: “Ik heb ‘t aan papa gevraagd. Ik heb echt lang vast gezeten en er was paniek met de ruggenprik. En als kers op de taart lag ik inderdaad verkeerd 🤭 Zooo goed aangevoeld van jou!!!! En ik ben blij dat ik ‘eindelijk’ de oorzaak heb.”

De volgende avond heeft ze haar toespraak gehouden, vol trots stuurde ze een filmpje. En toen ik vroeg hoe het zitten aan tafel gegaan was, antwoordde ze dat ze er helemaal niet mee bezig was geweest… hoe fijn! Het was een heel gezellig en geslaagd 21-diner.

Al eens geluisterd naar Anna Verwaal, over de invloed van de pre- en perinatale periode op ons leven? Superinteressant! Je vindt de link in de comments.

16/11/2025

Toen ik een paar jaar geleden appjes ontving van mijn dochter die begonnen met: “Mam, mamm…”, gebeurde er iets met me. Ik voelde het in mijn hele lijf, maar vooral in mijn buik en hart. Het raakte me diep in de lijn van moeders en dochters, een herkenning die verder ging dan het moment zelf. Ik ervaarde meteen een vorm van stress die ik herkende van vroeger wanneer ik plotseling een onprettige mededeling kreeg. Alsof je een adrenalinestoot krijgt als je heftig schrikt.

Soms raakt je dochter iets in jou wat ouder is dan jullie allebei. Een blik, een woord, een appje... en ineens voel je spanning die niet van nu is.

In mijn artikel dat gepubliceerd is in Nieuwetijds magazine lees je hoe oude patronen tussen moeders en dochters generaties lang worden doorgegeven en hoe je de vrouwenlijn kunt helen.

Je vindt de link in het eerste commentaar. Veel leesplezier!

02/11/2025

“Ik heb niet zoveel geduld en daarom maak ik mijn toetsen heel snel en ook soms niet helemaal af.” Als je achter deze zelfbeschermende opmerking kijkt, lees je: “Ik ben bang dat ik fouten maak en daarom vul ik niet alles in en zeg ik ‘te weinig geduld’ om te verbloemen dat ik het antwoord misschien niet weet.”

Dit hoogbegaafde meisje heeft al heel wat schade opgelopen. ‘Beziggehouden’ op de basisschool, twee keer veranderd van school omdat ze zich niet begrepen voelde en ook nog eens gepest werd…

Opmerkingen krijgen als: “Weet jij dit niet?! Jij bent toch hoogbegaafd?” Om vervolgens je vinger niet meer op te durven steken.
Grote twijfel bij het maken van multiple-choicevragen; alle antwoorden kun je wel kloppend maken. Jouw brein is creatief genoeg.
Piekerend op een toets: “Zo makkelijk kan het toch niet zijn? Dit zullen ze wel willen horen.”

‘Ik heb onze dochter nog nooit zo blij uit school zien komen!’ mailde moeder ‘s avonds.
Een uurtje met haar gezeten. Begrip, verbinding. Heerlijk om met deze spontane, gevoelige en eigen-wijze 13-jarige te werken!

Weer een jongere met zo veel potentie. De potentie die ze zelf, of de ander, nog niet ziet of niet meer ziet. De potentie die juist steeds verder verstopt lijkt en blijft onder de negatieve ervaringen, de groeiende faalangst en het gebrek aan zelfvertrouwen en zelfs eigenwaarde.

Het gaan ‘ont-wikkelen’ van haar mogelijkheden. Het kind helemaal zíen, ook en vooral wat er onder het (overlevings)gedrag zit. Laagje voor laagje samen afpellen om weer bij die prachtige, krachtige kern te komen.

Zij is blij en ik geniet met haar mee, wat een fijn kind om te begeleiden! We kijken elke keer naar elkaar en onze ontmoeting uit. Ik ben zo dankbaar dat ik dit werk mag doen.

Boekentip!
‘Het hoogbegaafde zusje in een autistische familie’ van Hannah Redlich.

12/10/2025

“Orde in de chaos.” We zeiden het tegelijk 🙂
Een meisje van 14, met een vol hoofd, een rommelige kast, een bureau vol met ditjes en datjes, en toch alles terug kan vinden.

Je denkt vast, dit is toch gewoon een puber, maar een beelddenker ziet en voelt orde in deze chaos i.t.t. de puber die altijd alles kwijt is.

De leerlingen met leerproblemen die bij mij komen blijken vooral vanuit hun rechterhersenhelft te leven en te leren. Die denken met name in beelden. Aan mij de eer om ze bewust te maken van dit grote talent!

De docenten echter onderwijzen veelal in woorden en het kind denkt in beelden. Dat gaat niet goed samen. Dat levert vaak leerproblemen op en dus mindere resultaten, terwijl het kind het gevoel heeft dat het echt niet ‘dommer’ is dan zijn klasgenoten. ‘Het zit erin, maar komt er niet uit.’
Frustratie, afnemend zelfvertrouwen en negatief zelfbeeld en faalangst tot gevolg.

Het huidige onderwijs en de maatschappij is behoorlijk ‘linker hersenhelft georiënteerd’. Die linkerkant speelt een rol bij taal/woorden, plannen, organiseren, beredeneren, informatie opbouwen, tijdsbesef, volgorde, details en getallen.

Onze rechter hersenhelft speelt een rol bij beleving, verbeelding, gevoel, kleur, ritme, creëren, dromen, prikkelgevoelig, ruimtelijk inzicht, overzicht en primair reageren.

Steeds meer kinderen lopen hier tegen aan. Het is een groeiende groep. De kinderen van deze tijd laten ons zien, vertellen ons met dit ‘gedrag’ dat het anders mag, moet in het onderwijs en in de maatschappij! Het zijn de vernieuwers. Koester deze groep, zoek wat bij hen past, om uitval te voorkomen. Ze wijzen ons namelijk de weg.

Herken jij je kind hierin? Of juist jezelf?
In de comments vind je een artikel met eigenschappen van een beelddenker.
Veel leesplezier!

05/10/2025

“Ik ben het niet geworden.”
Hospiteeravonden, wat een ellende, wat een spanning, en wat een verdriet als je (weer) afgewezen wordt. Lange avonden, dan nog met de trein naar huis moeten en hopen dat je de laatste haalt, om vervolgens de volgende dag te horen dat je het weer nét niet geworden bent. Als je al wat hoort… Het doet wat met je kind, maar ook met jou als ouder.

Na een jaar zoeken, had onze dochter eindelijk een eigen kamer. Eerst een half jaar op en neer gereisd van Breda naar Utrecht. Daarna een tijdelijke kamer tot 1 september gevonden, waar ze vervolgens mocht blijven. Dit is nu 7 jaar geleden.

Door de schaarste zijn de huren ook nog eens torenhoog. Er is daarom een puntenstelsel in het leven geroepen. Punten voor o.a. het aantal m2, een gemeenschappelijke ruimte, een tuin, balkon of dakterras, ligging tov centrum, universiteit of hogeschool. Opvallend hierbij is dat de verhuurder dit zelf opstelt en niet gecontroleerd wordt door bijv. een organisatie als Kamernet, met alle gevolgen van dien. En die zijn niet in het voordeel van de kamerzoekende…

Gisteren bij ‘Kassa’: een kamer van 10 m2 zou volgens het puntenstelsel op € 575,- komen en deze huisjesmelker vraagt € 1250,- én dan nog € 50,- extra om op zijn inschrijflijst te komen, want ja, er zijn meer gegadigden.

En hij verhuurt meer dan 2 kamers in 1 huis, waar een vergunning voor nodig is, die hij niet heeft. Dus als je als student zo’n kamer huurt met een uitwonende beurs dan zit je in de problemen als de gemeente komt controleren. Of er wordt zelfs gezegd ‘je mag hier wonen maar dan kun je je niet inschrijven op dit adres’. Met als gevolg dat je geen uitwonende beurs kunt aanvragen.

Huurders kunnen een klacht indienen of bovenstaande melden, maar dat wordt veelal niet gedaan uit angst dat ze uit hun kamer gezet worden door de huisbaas. De angstcultuur houdt het systeem in stand.

Ouders van kamerzoekende kinderen, hou vol. Zo lang het systeem is zoals het is, hier een hart onder de riem:
•Laat je kind een kamer in onderhuur accepteren, ook al lijkt het nergens toe te leiden. Er is altijd beweging.
•Neem deel aan sociale activiteiten om je kring te vergroten en helpend in je zoektocht.
•Onze oudste pakte weleens een hostel of B&B als ze nog laat in Utrecht moest zijn en de volgende ochtend vroeg colleges had.
•Of bij een medestudent met wel een kamer, blijven slapen.
•En laat ze lid worden van de facebookgroep waar kamers aangeboden worden en waar je kunt reageren op uitnodigingen voor hospiteeravonden.

Heeft jouw kind een kamer? Of nog zoekende? Ben benieuwd naar jouw ervaringen!

26/09/2025

“Wat zou er gebeuren als ik straks thuiskom…?”
“Mijn moeder stalkt me.”
“Mijn moeder weet mijn cijfer eerder dan ik.”
Zo maar wat uitspraken van leerlingen over Magister. Het gebruik ervan werd gisterenavond uitgediept bij Lubach.

Het blijkt dat kinderen meer druk ervaren als ouders meekijken. Dat uit zich in hoofd- en buikpijn, slechter slapen, meer spanning. Hierover had ik helaas al vaker gehoord in mijn praktijk en ook eerder over geschreven hier. Goed dat het nu onderwerp van gesprek is op tv bij een programma waar (hopelijk vanavond) veel ouders en schoolleiders naar gekeken hebben.

Er is al een enkele school die alleen op vaste tijdstippen doordeweeks Magister ‘openzet’ en in vakanties afgesloten houdt. Of ouders niet meer mee laten kijken, geen inloggegevens voor hen. Dat zou mooi zijn.

Het gaat namelijk niet alleen om cijfers, maar ook om andere voor het kind belastende informatie:
‘Te laat’
‘Eruit gestuurd’
‘Boeken vergeten’

Maar gaat het je lukken om je kind (wat meer) los te laten, vertrouwen te geven, te laten genieten, te laten ontdekken, te leren vertrouwen op zichzelf, verantwoordelijkheid te leren nemen voor zijn/haar eigen zaken, fouten te laten maken en ze weer recht te zetten?

Ik vond dat zelf best een dingetje, toen ze nog op de middelbare zaten. Niet zozeer mijn kind loslaten, maar de controle loslaten, dát maakte het lastig.

Ik denk terug aan de agenda vroeger waar je je cijfers wel of niet in noteerde en het rapport dat 3x per jaar kwam, weet je nog? Als het ‘nodig’ was, hield je af en toe cijfers achter, omdat je wist dat het wel goed zou komen met een volgende toets. Je ouders zouden zich er alleen maar druk over maken, boos worden of een straf opleggen. Je pakte zelf die verantwoordelijkheid (of niet...;-))
Waarom zouden wij dat onze kinderen niet gunnen…

Loslaten, beetje bij beetje, niet meer in Magister te kijken, maar ernaar vragen en erover in gesprek gaan, begeleiden als het nodig is en eventueel samen afspraken maken hoe verder. Dat werkt ook nog eens verbindend.

Volg jij de ‘bezigheden’ van je kind in Magister?

21/09/2025

“Blijf van me af!” kreeg ik regelmatig te horen.

‘Behandel de ander zoals jezelf behandeld wilt worden’ gaat voor mij niet op. Je weet helemaal niet of die ander wel fijn vindt wat jij fijn vindt… Het is juist de kunst om de liefdestaal van de ander te leren kennen en te begrijpen, daarnaar te handelen en daarmee ook haar of zijn grenzen te respecteren!

Hoe jij liefde wil ontvangen, hoeft niet de manier van de ander te zijn. Er is een kans dat je (onbewust) jouw behoefte projecteert op de ander, waarbij je wellicht niet ziet dat de ander die manier minder op prijs stelt of juist iets anders nodig heeft.

Welke liefdestaal spreekt jouw kind? Je partner? Je ouders? Je vrienden en vriendinnen? Is het door middel van positieve woorden, zorgen, tijd en aandacht, cadeautjes geven en ontvangen, helpen of lichamelijke aanraking? Wat herken je hiervan?

In de puberteit verandert deze liefdestaal vaak ‘zomaar’ of blijft zelfs achterwege. Liefde van je kind in die leeftijdsfase uit zich meestal in een andere taal dan die hij/zij als kleine dreumes liet zien. (Naast de taal die je liever niet hoort ;)). Wellicht geen knuffel meer, maar bijvoorbeeld, na een conflict of heftige discussie, een lief briefje op tafel, een kopje thee van je dochter, een spontaan compliment van je dwarse zoon. Als je die liefdestaal ontdekt en waardeert, is dat zo'n verrijking voor de relatie met je kind! (Of je partner…)

Wil je meer lezen over liefde, ‘nee’ zeggen en grenzen? Link van mijn artikel vind je in de comments.

Ken jij de liefdestaal van je kind (in de puberteit)?

Adres

Breda
4811PX

Openingstijden

Maandag	09:00 - 16:30
Dinsdag	09:00 - 16:30
Woensdag	09:00 - 14:00
Donderdag	09:00 - 16:30

Telefoon

+31616678414

Website

http://Www.BeBrave-coaching.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer BeBrave Coaching & Therapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.